14.02.2025, 21:32 ✶
Różdżka Doktora pozostała na swoim miejscu, pod butem Brenny. Nic nie wskazywało na to, aby staruszek miał być mistrzem magii bezróżdżkowej. Nie podjął też żadnych kroków w stronę odzyskania narzędzia. To, co w tamtym momencie robił, nie wymagało użycia magii.
Gdy Longbottom tworzyła udaną bąblogłowę, Żywa Śmierć gorączkowo wsunął w płomienie plik papierów, które z łatwością zajęły się ogniem. Czarodziej w pośpiechu zaczął odpalać jedne dokumnety od drugich, dążąc do tego, aby zajęło się jak najwięcej ze zgromadzonych w piwnicy materiałów. Ogień zdawał się nie wchodzić w interakcje z oparami. Nie było to ani samobójstwo, ani próba spowodowania wybuchu. Odpowiedź była na tym etapie oczywista: Doktor niszczył dowody operacji oraz owoce swojej pracy, aby nie udało ich się w ten sposób odtworzyć i istniały wyłącznie w jego głowie.
Nie sięgnęło go niudane odpychające zaklęcie dziewczyny, a ogień rozprzestrzeniał się nieubłaganie szybko. Zadowolony z efektu Doktor, odseparowany od różdżki, porzucił dotychczasowe działania i zaczął przetrząsać szuflady biurka pod ścianą.
Na górze tymczasem łomoty i nawoływania nie uszły uwadze detektywa Longbottoma, który — zdążywszy nadać sowę priorytetem — wrócił w podskokach do laboratorium, gdzie zastał opuszczoną klapę. Widział — całe szczęście — symbol, jakiego użyła do jej otwarcia Brenna, lecz wydobycie go z pamięci i odtworzenie okazało się nie tak proste. Udało się to Clemensowi dopiero za trzecim razem, a więc i on nie zdążył na czas, aby powstrzymać gagatka przez pozbyciem się dokumentów, które bezpowrotnie strawił ogień.
Mężczyzna bardziej wskoczył niż wszedł do środka, gdy tylko właz się uniósł. Od razu w twarz uderzyły go opary, które nieco zawróciły mu w głowie, lecz nie marnował czasu na bąblogłowę w przeciwieństwie do przezrornej Brenny. Błyskawiczne rozeznanie w sytuacji i już skończył splatać zaklęcie mające unieruchomić Doktora, które… niestety również nie dosięgnęło zamierzonego celu.
[Tutaj sobie rzucałam na rzeczy do tego posta]
Być może wina leżała po stronie gęstych zielonych chmur substancji utrudniających precyzyjne celowanie, a być może owe opary narkotyku zdążyły już rozejść się po organizmie brygadzisty. Nawet jeśli nie od razu, rozejść miały się wkrótce, posyłając go w stan narkotycznego upojenia, ale nie uprzedzajmy faktów. Odchoruje sobie naćpanie zakulisowo.
Na razie kluczowe było to, że postawa Doktora zdradziła, iż odnalazł to, czego szukał. Jego ręka sięgnęła głębiej do szuflady, teraz już nie po omacku, a dokładnie wiedząc, co chce chwycić.
Gdy Longbottom tworzyła udaną bąblogłowę, Żywa Śmierć gorączkowo wsunął w płomienie plik papierów, które z łatwością zajęły się ogniem. Czarodziej w pośpiechu zaczął odpalać jedne dokumnety od drugich, dążąc do tego, aby zajęło się jak najwięcej ze zgromadzonych w piwnicy materiałów. Ogień zdawał się nie wchodzić w interakcje z oparami. Nie było to ani samobójstwo, ani próba spowodowania wybuchu. Odpowiedź była na tym etapie oczywista: Doktor niszczył dowody operacji oraz owoce swojej pracy, aby nie udało ich się w ten sposób odtworzyć i istniały wyłącznie w jego głowie.
Nie sięgnęło go niudane odpychające zaklęcie dziewczyny, a ogień rozprzestrzeniał się nieubłaganie szybko. Zadowolony z efektu Doktor, odseparowany od różdżki, porzucił dotychczasowe działania i zaczął przetrząsać szuflady biurka pod ścianą.
Na górze tymczasem łomoty i nawoływania nie uszły uwadze detektywa Longbottoma, który — zdążywszy nadać sowę priorytetem — wrócił w podskokach do laboratorium, gdzie zastał opuszczoną klapę. Widział — całe szczęście — symbol, jakiego użyła do jej otwarcia Brenna, lecz wydobycie go z pamięci i odtworzenie okazało się nie tak proste. Udało się to Clemensowi dopiero za trzecim razem, a więc i on nie zdążył na czas, aby powstrzymać gagatka przez pozbyciem się dokumentów, które bezpowrotnie strawił ogień.
Mężczyzna bardziej wskoczył niż wszedł do środka, gdy tylko właz się uniósł. Od razu w twarz uderzyły go opary, które nieco zawróciły mu w głowie, lecz nie marnował czasu na bąblogłowę w przeciwieństwie do przezrornej Brenny. Błyskawiczne rozeznanie w sytuacji i już skończył splatać zaklęcie mające unieruchomić Doktora, które… niestety również nie dosięgnęło zamierzonego celu.
[Tutaj sobie rzucałam na rzeczy do tego posta]
Być może wina leżała po stronie gęstych zielonych chmur substancji utrudniających precyzyjne celowanie, a być może owe opary narkotyku zdążyły już rozejść się po organizmie brygadzisty. Nawet jeśli nie od razu, rozejść miały się wkrótce, posyłając go w stan narkotycznego upojenia, ale nie uprzedzajmy faktów. Odchoruje sobie naćpanie zakulisowo.
Na razie kluczowe było to, że postawa Doktora zdradziła, iż odnalazł to, czego szukał. Jego ręka sięgnęła głębiej do szuflady, teraz już nie po omacku, a dokładnie wiedząc, co chce chwycić.
piw0 to moje paliwo