Wiadomości w tym wątku

Sauriel Rookwood · 19.02.2025, 23:09 ✶

Powoli to z niego schodziło. Wydał z siebie tylko krótkie sapnięcie, kiedy tarcze w końcu zostały rozproszone i wszyscy wrócili do słodkiej, grzecznej rzeczywistości, w której Stanley by pytał, czy dobrze zrobił notatki, Victoria by bezgłośnie poprawiła jego gryzmoły, a Louvain wywracałby oczami. Stado śmierciożerców na jednej powierzchni kwadratowej, a wokół tych mężczyzn broniona przez nich Victoria Lestrange. Tylko że tu nie było tamtej dwójki - był Astaroth. Nieznana opcja faszystowska o nadmiernych pokładach agresji (i myślał o tym ON) oraz niepohamowanej rządzy krwi.

Drzemało kuriozum w sposobie prowadzenia tej konwersacji, w której on był widzem, a oni gawędzili - i tak się składało, że właśnie o nim. Uniósł jedną brew, ale tego nie skomentował. Nie oczekiwał za to przeprosin, więc chyba nie było problemu. Tak samo, jak sam nie miał za co przepraszać. Narobił kłopotów, ale te kłopoty były wliczone w cenę zabiegu. Rachuneczek był wystawiony, nie przeprasza się za problemy przy operacji. Że ta zaś była na żywym organizmie i bez znieczulenia - mieli efekty. Dobrze, że ta mikstura Victorii zadziałała od razu. Bardzo dobrze...

Już otwierał gębę, żeby zaszczycić ją starą śpiewką, że nic mu nie jest, ale spojrzał na moment w jej oczy i sięgnął po eliksir. Siniaków się doliczyć nie mogła - długie spodnie, koszula z długim rękawem, bardzo skutecznie zasłaniały ciało. Fakt bycia wampirem miał również tę zaletę - nosisz, co chcesz i kiedy chcesz. Czasem jest trochę ciepło, częściej jest za zimno, ale nie trzeba się nadmiernie wysilać z ubieraniem. A na Ścieżkach chowanie swoich ran i udawanie, że wszystko jest dobrze, było wręcz obowiązkiem. To banalna gra psychologiczna, Sauriel się jej już nauczył. Kiedy widzisz na przeciwniku efekty walki, jego zmęczenie, jego ból... doskonale wiesz, na jakiej jesteś pozycji. Jeśli ich nie widzisz? Och, cóż... modlisz się wtedy, żeby był jednak w gorszym stanie od ciebie... albo uciekasz.

- Tak. Na samym początku tak. Przez pierwsze pół roku było ciężko. Głów to siła charakteru. Nic więcej. Albo jesteś poskromicielem bestii, albo jesteś bestią. - Łyknął eliksir, patrząc na Astarotha. Tej fiolki już nie rzucił, grożąc jej rozbiciem. Tę fiolkę odstawił magią (posiłkowaną różdżką) na stolik. Sauriel był kiepski w owijanie w bawełnę, chociaż kiedy się starał to potrafił być delikatny. Jeszcze musiałby się chcieć starać. Prawda zazwyczaj była bolesna - a ta, zdaniem Sauriela, był jak kołek w serce. Wiedział, bo przecież też był w punkcie, w jakim znajdował się Astaroth. Dawanie komuś takiemu, jak on, takiego leku na stałe... wydawało się samobójstwem. Brzmiał jak idealny przykład kogoś, kto sobie zrobi krzywdę, uzależni się, a potem będzie z tego kłopot. Wiedział - bo przecież Sauriel sam się uzależnił, kiedy głód nim targał. Od eliksirów nasennych, uspakajających, od mugolskich używek, które pozwalały się... wyłączyć. I jakie to było rozwiązanie? Ano -żadne. Tylko w efekcie końcowym pogarszało sytuację. Nie zamierzał jednak dzielić się tymi przemyśleniami, bo wcale nie miał nadrzędnego celu zgnoić Astarotha z ziemią... jeszcze. Dopóki ta rozmowa stała się kulturalna i przestali się razem trącać i popychać jak pięciolatki.