[1.09.1972] Właściwa randka [Icarus & Mona]

Mona rzuciła Ariemu zaciekawione spojrzenie, a potem przeniosła wzrok na niego samego. Jeśli od zawsze marzyła o literackim studium połyskujących łusek i namiętnych westchnień gadzich kochanków, to właśnie może spełnił jej najskrytsze pragnienie. No ,,Pięćdziesiąt smoczych pysków”, co to był za tytuł! Szkoda tylko że… — Już to czytałam — oznajmiła. Dobrze pamiętała tę książkę z paru powodów, których pora na zdradzenie ich nie była jeszcze. — Oczywiście. I nie, nie jest o dragonbornach. Dragonborni istnieją. A ten muskularny jegomość na okładce jest bardziej fantazją na temat bardzo… Bardzo alternatywnego podejścia do biologii smoków. Mój drogi, dragonborni nie wykazują normalnie takich zachowań, jak tutaj, o… — podeszła bliżej Prewetta, delikatnie wyciągnęła egzemplarz z jego rąk i oparła ją o barierkę koszyczka z promocyjnymi książkami, aby lepiej jej się wertowało strony. Wskazała palcem fragment, który najwyraźniej zasługiwał na szczególną uwagę. — Spójrz. W tej scenie bohater… Czekaj, o… „Oblizał kły w drapieżnym geście uwielbienia, podczas gdy jego skrzydła zadrżały od nagłego przypływu podekscytowania”. Wątpię, żeby którykolwiek dragonborn tak postępował. Bogowie, co za koszmarny fragment.
Jak wspaniale, że Icarus Prewett miał ją przy sobie, przecież dobrze było wiedzieć, że były jakieś granice w tej naukowej analizie! Mona uśmiechnęła się niewinnie. Zadziwiające było to, że temat, który niegdyś potrafił rozpalić między nimi wielogodzinną dyskusję, w tamtym momencie omawiała spokojnym tonem. Bez starej żarliwości, bez potrzeby udowodnienia swojej racji za wszelką cenę. Może to była kwestia wieku, który zbliżał ją o krok do trumny. Może doświadczenia. A może po prostu faktu, że jeszcze nie zdążyli się porządnie pokłócić.