25.02.2025, 15:10 ✶
Podobno nie liczyła się droga. Podobno liczył się cel. A może to było odwrotnie? Podobno droga i cel były cały czas tym samym w wielkim kręgu życia, śmierci, odrodzenia i gnicia. Podobno. Podobno cały świat był tylko snem, który kończył się, gdy ktoś w końcu prawdziwie otwierał oczy i patrzył w końcu na prawdę. Podobno podobno.
A potem była ściana i to była bardzo trudna do przebicia ściana. Stał pod nią moment, może dwa. Stał i rozmyślał na temat wszechrzeczy, która teraz ogniskowała się na pomiętym papierku z wyrysowaną ścieżką prowadzącą do świata bardziej właściwego jemu... jego, jej... duszy. Tak tak, świat czarodziei, angielskich czarodziei, świat ojca, którego nigdy nie było, ale który gdzieś tam jest.
Dla niepoznaki przybrała twarz charakterystyczną, ale absolutnie odmienną od własnej. Lubiła buzię jednego żeglarza z którym polowała na krakena (czy wspominałam już, że nie liczy się droga, a cel? Nie zaraz... odwrotnie. Żaden kraken nie ucierpiał, ale dużo rumu ucierpiało. A już na pewno ich głowy nad ranem). Lubiła jego twarz, czuła się w niej całkiem swobodnie, idealnie na pierwsze wkroczenie w świat magów. Kwiaciasta koszula to mogło być za wiele, ale chciała dać znać, że jest pozytywnie nastawiona do świata. Mugole patrzyli na niego dziwnie, ale no już już cyt, tak to jest jak jest się wyjątkowym.
Wymięta kartka z instrukcją ją pokonała. Utyskując pod nosem i wyzywając notę oraz własną kieszeń od krowich kup, usunęła się nieco na bok czekając na gazelę. Znaczy na osobę zorientowaną. Przyczaiła się i widząc dziewczynę z materiałami, od razu pomyślała, że super świetnym rozwiązaniem byłoby wbić się w futro i udawać najsłodsze zwierzątko ze śmietnika, idealne do wzięcia na ramię. Z drugiej strony, może pomyli ją ze szczurem i spróbuje zabić? Głupio byłoby tak umrzeć u celu. U początku nowej drogi. Odwrotnie?
Na szczęście na pomoc ruszył bela materiału, więc Key od razu wychwyciła okazję. Podbiegła żeby uratować cenne posiadania niewiasty. Wyjebała się przy tym na swój głupi męski ryj.
–Ha! Bardzo przepraszam, koszula do zmiany, ale materiał nieujebany? – uśmiechnął się szeroko spod beli materiału, która obecnie przygważdżała go do brudnego chodnika, prezentując dwuszereg białych zębów ładnie odznaczających się na ciemniejszej, hinduskiej karnacji. – Ty też na Pokątną? Przyjaciel miał mnie odebrać, jestem nowy na mieście. Nico. Bardzo mi miło, ee – wyciągnął do niej rękę z poziomu ziemi, ale to było kretyńskie, więc szybko spróbował się ponieść. Dobrze, że po tych podróżach nie była taka słaba w barach. Oczywiście mogła zmorfować ciało według własnego uznania, ale no. Bela swoje ważyła. I była kurewsko nieforemna. Spróbował znaleźć równowagę, ale daleko było mu do cyrkowca.