Wiadomości w tym wątku

Sauriel Rookwood · 07.03.2025, 17:02 ✶

Patetyzm. Poziom patetyczności w tej chwili, w słowach Astarotha, sprawiły, że Sauriel przewrócił oczami i spojrzał ze skrzywieniem na Victorię. Ten wzrok mówił wiele. O podejściu pożałowania wobec młodszego wampira, o apatyczności doznań względem osoby Astarotha, o braku pozytywnego podejścia do słów. Do całej jego osoby? Na pewno jeszcze wiele zdań można było wysnuć po tych czarnych oczach, ale na pewno nie było tam żadnego grama współczucia, zrozumienia, czy akceptacji. Żadnego pozytywu mogącego sugerować, że tutaj mogłaby się narodzić jakaś więź. Z drugiej strony nie było to też spojrzenie pełne frustracji czy irytacji. Czasem zblazowanie było najgorszym efektem. Mówiło o tym, że wcale nie mamy ochoty podejmować rękawicy i zostawiamy rzeczywistość taką, jaką zastaliśmy - zdruzgotaną i wbitą w błoto. Brudu się przecież nie podnosi z ziemi, czasem nawet jeśli na czymś ci bardzo zależy. A tutaj? Saurielowi nie zależało wcale. Dwie różne drogi - oto, czym byli. Może w przyszłości będą sobie przeciwieństwami. Astaroth przyjmie anielską rolę, a Sauriel zostanie w roli diabła. Diabła zbyt leniwego, żeby kogokolwiek czymkolwiek kusić.

Patetyzm wynikał z bohaterskiej roli, w którą wcielał się ten mężczyzna. Znajomo-nieznajomy. Ten sam, po którym whiskey było już tylko wspomnieniem, ale całkiem niezłym wspomnieniem. W drugą stronę to tak nie działało. Astaroth w końcu nie wspominał w żadnej części dobrze spotkania, do którego doszło między nimi. Wręcz przeciwnie - negatyw go pochłonął i stworzył sobie antagonistę, od którego obrazka trzeba uciekać. Tak się to przynajmniej malowało w głowie Sauriela. O wszystkim, o czym oczy Sauriela teraz mogły mówić pojęcie mogli mieć oni dwoje - a jednak to Victoria była odbiorcą, gdy Yaxley uparcie unikał obracania głowy w stronę czarnowłosego.

Patetyzm był tragedią, którą bohaterowie przeżywali - bo nigdy nie było im pisane założenie białej zbroi i dosiadanie białego konia. Nie bohaterom takim, jak Astaroth. Jemu przypisano czerń. Życie pod blaskiem Luny, która skrywała najmroczniejsze sekrety w głębokiej czerni. Chowała je pod mech świerków i sosen, zakopywała pod opadającymi liśćmi angielskich dębów. Grzebała między kośćmi pod Towton i Marston Moor. Anglia. Piękny kraj z jeszcze piękniejszymi ludźmi. Skazana na swoją dumną koronę, bo tradycja była tu tak samo ważna jak gorąca krew anglików prowokujących do ciągłych bójek w barach. To była nasza codzienność, jak rosnąca liczba nożowników w Camdem. I tak codziennością miała być walka o to, by Astaroth Yaxley zachował poczytalność w swojej białej walce o czarną sprawę. W staraniach o własne lepsze jutro i o to, by bruk pod jego nogami nie pokryła krew. Jakież to wszystko szlachetne.

Patetycznie szlachetne.

Sauriel milczał.