[14 czerwca 1971] Pierwsze ataki Śmierciożerców

Nawet jeśli Sauriel nie popierał postulatów Czarnego Pana, to co zdecydowanie mu się podobało to to, że kiedy jesteś wyżej to daje ci to prawo na znęcanie się nad tymi niżej. Pozycja, na której grzał swój tyłeczek, była dla niego satysfakcjonująca. Ani nikt na niego szczególnie nie zwracał uwagi, ot Śmierciożerca jakich wielu, a jednocześnie tkwił w tym od początku i po prostu swoje stałe miejsce miał. Czyli krzesełko ciągle było nagrzane, a nie, że nagrzewał je komuś innemu. Jak się jakiś nowy knypek pojawiał to można go było złapać za kark i wcisnąć mordę w koryto, żeby podtopić i upewnić się, że wierny pozostanie naszemu Panu i Zbawcy. Że co? Że hipokryzja? Jak widać - Sauriel żył sobie ze swoją hipokryzją za pan brat. To krzesełko nie przynależało mu się za wiarę, tylko za czyny. To czyny były policzalne. Myśli bywały zdradliwe, stronnicze, plątały się między prawdami a pół-prawdami. Ale czyn pozostawał ten sam. I może Saurielowi było bardzo, bardzo daleko do doskonałości i perfekcji, ale przynajmniej nie miał na swoim koncie żadnego wersetu pod tytułem "zawiódł". Na spisie nazwisk na lodówce Czarnego Pana, który wyrezerwował sobie półeczkę w jego domu domu Rookwoodów nie widniało jego imię i nazwisko z minusikiem obok. Jak na dzielnego przedszkolaka przystało - grzecznie zbierał plusiki. Tylko na lodówce Roberta Mulcibera miał zbierać minusiki za swój paskudny charakterek. Ale to na szczęście - w przyszłości. Na razie to był na tyle skitrany przed kimś, kto mógł grzebać w mózgu, że gotów był prężyć się jak kot z obawy, że fałszywe ruchy mogą też sprowokować swój łańcuch wydarzeń. Nieprzyjemnych wydarzeń.

- C-ciałem? - Wybąkał Nevan, gapiąc się wielkimi oczami na leżącego trupa. Z tymi rybimi oczami. I chociaż moment śmierci był pełen pasji, był unoszący na duchu (dla Sauriela) to już gapienie się na trupa było... odstręczające. A że Sauriel nie był mistrzem aktorstwa, to i nawet teraz widać było skrzywienie na jego ryju, to spowodowane obrzydzeniem. Wystarczyło tylko, żeby serce przestało bić, a krew, która była taka zachęcająca, życie, które było takie ekscytujące, zamieniło się w coś, co Rookwood omijałby jak gówno na chodniku.

- Oczywiście. - Pomyślałby kto, że powinno się pojawić jakiekolwiek zwątpienie na twarzy Sauriela, ale nie. Pojawił się niebezpieczny błysk w jego czarnych jak otchłań oczach, a kącik jego warg drgnął ku górze, chociaż starał się go powstrzymać. Nevan nie wyłapał, do czego Mulciber pił. Z drżącymi dłońmi tak stał, pochylony, bo Rookwood położył swoją dłoń z pierścieniami na jego karku na powrót. I teraz pochylił się nawet do jego uszka, czując prawie, że serce znów uderza mu w piersi. Łomocze, jakby właśnie mógł pochylać się do swojego kochanka, którego chciał posiąść w ramionach. Poniekąd tak było. Tylko w bardzo posranej wersji tego "poniekąd". - Nie słyszałeś? Sprzątaj. - Pchnął mężczyznę w przód i sam wyciągnął paczkę fajek, żeby odpalić jednego z nich. Nie zamierzał się szczególnie śpieszyć. Nie było takiej ilości krwi, która nasyciłaby jego apetyt. I chociaż czuł, że wcale nie powinno tak być, że niesprawiedliwośc i okrucieństwo świata zlepiały się tu w paskudną bryłę - nie potrafił temu zaradzić. Z dawnych wyrzutów sumienia wolał już przestać samego siebie truć - i po prostu żyć. A skoro mógł z tego czerpać tyle satysfakcji...

Zabawa potrwała godzinę. Tyle drobny Nevan wytrzymał. I tyle swojej cierpliwości miał też Rookwood, by nie pochłonąć go w całości.

Budynek spłonął doszczętnie, pogrzebując w sobie ciała.

Koniec sesji