Śmierć. Była dziwnym zjawiskiem. Wiele osób bało się jej. Obawiali się tego, co będzie, gdy już po nich przyjdzie. Inne osoby czekały, aż nadejdzie, ponieważ życie, które wiedli nie było idealne, więc pragnęli poznać Śmierć. Avelina była postacią zawieszoną między życiem, które toczy się codziennie, a śmiercią, której nie znała. Miała wiele żyć godnych zapamiętania, a życiem nazywała chwile, które przeżyła. Pierwszy przyjazd do szkoły, jazda na rowerze, pierwsza przejażdżka traktorem jej dziadka. Mogłaby wymieniać takich żyć bez liku, ale mogłaby też przytoczyć dni, kiedy nie chciała żyć. Kiedy chciała w końcu poznać Śmierć. Jednak nigdy to się nie stało.
Gdy chłopak zaczął na nią najeżdżać, że nie powinna tak myśleć uniosła szybko dłonie ku górze, aby trochę wyluzował. Żartowała, przecież tylko żartowała. Nie chcę przekonać się czy znów coś mnie…
Słowa te uderzyły w nią trochę za mocno, ale nie zapytała o to. Jeszcze nie. Nie byli znajomymi. Byli obcy dla siebie, więc nie chciała przekraczać granic. Jeśli mężczyzna nie czuł się zbyt dobrze w takim miejscu chciała uszanować jego wolę.
— Tak właśnie powiedziałby ktoś zły, aby uśpić czujność ofiary. – dźgnęła go palcem w ramię zerkając na niego. Chciała go rozluźnić i rozładować swój własny strach. Lubiła żartować z rzeczy, które ją przerażały, aby nikt nie wiedział, że się boi. Był to jej system obronny.
— Dobrze. Cody nie morderco. Mogłabym zadać tobie to samo pytanie. Co robisz w tym jakże ponurym zaułku? – wcisnęła się w ciasną uliczkę kuląc się, aby nie skaleczyć się o żadną zbyt ostrą cegłę.
Dziwnie czuła się, gdy mężczyzna szedł za nią. Zdecydowanie bardziej pewnie czułaby się, gdyby była za nim, gdyby go widziała. Teraz mógł ją zaatakować bez problemu i miała dziwne przeczucie, że się na nią gapi. Czuła mrowienie, gdzieś na karku, ale mogło to być też spowodowane tym dziwnym, kującym strachem, który tlił się gdzieś w okolicach jej serca. Serce waliło jej zdecydowanie mocniej niż powinno, ale nikt nie powinien być tym zaskoczony.
— Nie chodzę główną ulicą. Mam swoją własną drogę do mojego domu z pracy i zawsze chodzę tylko jedną ścieżką. Mam słabą orientację w terenie, a właśnie ta moja ścieżka została zawalona przez pogodę i brygadzista pokierował mnie inną drogą, ale po drodze gdzieś zbłądziłam. – wzruszyła ramieniem.
Cisnęła się dalej, a gdy ją ponaglił przyśpieszyła czując jak wzbiera się w niej zmęczenie. Dzisiejszy dzień dał jej naprawdę w kość, a jeszcze jakiś typek każe jej robić cardio przed dziewiątą w nocy. Pączek z kawiarni jej się teraz należy jak Niuchaczowi kawałek złota. W jej krokach mógł dostrzec, że się wahała. Momentami nawet zwalniała, ale ostatecznie szła odpowiednim tempem. Nie wiedziała o co mu chodziło, a nie chciała się chyba przekonywać kim był naprawdę. Wolała poznać go w kawiarni o ile w końcu zdecyduje się do niej wejść.
— Wszystko w porządku? – zapytała przyglądając się mu uważnie, ale trzymając odpowiedni dla obcych sobie osób dystans. Znowu zagryzła swoją wargę, która swoją drogą była popękana, bo często ją obgryzała. Liczyła, że jeśli będzie malować sobie usta szminką to nie będzie tego robić, ale działało tylko połowę dnia, a potem wracała do wstrętnego nawyku. — Masz klaustrofobie? – zapytała i ruszyła dalej w kierunku kawiarni, która należała do jej kuzynki.
— No, ty wyglądasz jakbyś wyzionął ducha w tej uliczce... – zauważyła unosząc wysoko brwi i w końcu rozluźniając się i uśmiechając nawet ciepło. Minęli księgarnie jej rodziców, gdzie w sumie mieszkała, ale nic o tym nie wspomniała. Wolała nie zdradzać obcej osobie swojego miejsca zamieszkania. To było rozsądne, prawda?
— Wiesz, że to ja mogłam być tą groźną? Dlaczego od razu założyłeś, że to ja mogę być ofiarą? – zapytała. Było to pytanie, które przyszło do niej spontanicznie. Zasłoniła sobie usta powstrzymując się przed ziewnięciem. Zaskakujący dzień. Właśnie zmierza na ciastko z nieznajomym. Czyż to nie ekscytujące? Schowała szczelnie swoje dłonie do kieszeni i obserwowała swoje towarzysza jak zareaguje na jej słowa. Avelina miała bardzo dobrą wyobraźnię. Niczego jej tam nie brakowało.