17.03.2025, 12:15 ✶
Jeżeli to wszystko przeżyją, a Aidan zapamięta twarz drugiego mężczyzny, to będzie chciał potwierdzenie na piśmie, że zachowywał się rozsądnie. Nieczęsto mu się to zdarzało, ale miewał swoje momenty - gdzie teraz była Brenna, żeby zrobiło jej się łyso? Plan był całkiem okej - i chociaż podejrzewał, że w Kotle mógł się zrobić (hehe) niemały kocioł, to wierzył że danie jednego, konkretnego celu tym ludziom sprawi, że przestaną się tratować. Wierzył też, że Ministerstwo zaraz wyśle tu swoich ludzi, musiało już zostać poinformowane. Miał zamiar skontaktować się z kimkolwiek, żeby się upewnić, ale po prostu nie zdążył. Za dużo się działo: tu płonęło drewno, tam waliły się kamienie, tam ktoś kogoś popchnął a inny ktoś przebiegł po leżącym, nie zwracając na niego uwagi. Ludzie deportowali się w panice, a krzyki przerażenia w oddali mogły być równie dobrze krzykami bólu, gdy debile odnajdywali się wśród szalejących płomieni.
Najrozsądniej było założyć, że płonie wszystko, a nie tylko ta dzielnica. Jeżeli się pomyli - to już na Pokątnej będą bezpieczni. A jeżeli będzie miał rację, to dostaną szansę na ucieczkę. Oby tylko ogień nie zajął mugolskiego Londynu... Przez moment zastanawiał się, czy może to właśnie nie stamtąd przyszedł, tak jak wielki pożar wiele, wiele lat temu, który doszczętnie spalił niemalże całe miasto, ale nie miał teraz przestrzeni na to, by to sprawdzić.
Kaszlał i Elias, i Aidan. Ten drugi zakrywał nos i usta rękawem kurtki, ale to nie pomagało ani na gryzący dym, ani na piekące z bólu oczy. Wydawało mu się, że to był zupełnie inny dym niż ten, który towarzyszył ogniskom czy pożarom w lesie. Pachniał inaczej, zachowywał się inaczej. Był zbyt gęsty, zbyt agresywny, zbyt... Po prostu zbyt.
- Ja piedolę - miał mu pomóc, a teraz sam potrzebował pomocy. Dobrze, że się wyrwał a i on postanowił go puścić, bo inaczej jeszcze Parkinson oberwałby rzygami. - Jak skończysz to patrz, czy nic na mnie nie leci, a jak będzie lecieć, to zatrzymaj.
Klepnął go mocno w plecy. Tak, żeby się upewnić, że Elias zrozumie, że to do niego było to polecenie. Nie był dowódcą, a Elias nikim z Brygady, ale w tej chwili była tu tylko ich dwójka. No, trójka, z tym że trzecia osoba potrzebowała pomocy i to bardziej niż rzygający Bletchley.
Aidan dał nura w gęsty kłąb dymu. Nie wierzył, że nieznajomy da radę mu pomóc, ale nie mógł czekać ani sekundy dłużej: musiał sprawdzić, co z tą postacią. Może uda się tę osobę uratować.
- Ej, słyszysz mnie?! - wrzask został stłumiony przez rękaw. Merlinie, jemu też zaczynało być niedobrze.... A żołądek wywinął fikoła, gdy Aidan dotarł do postaci. Jego ręce były całkowicie zwęglone - od palców aż po łokcie. Czarna szata łopotała jak proporzec na wietrze, ale wyglądało to tak, jakby źródło wiatru znajdowało się pod jego nogami. Jego skóra miejscami wciąż tliła się jak rozżarzony węgiel. Nie reagował na wołanie Aidana. Poruszał ustami, lecz Brygadzista nie słyszał słów, które się z nich wydobywały. Chwilę stał, dosłownie kilka uderzeń serca, gdy kropki zaczęły się pięknie łączyć w jeden cały obrazek. Miał nadzieję, że Bletchley osłania jego dupę. Względnie rzyga dalej i chociaż nie będzie przeszkadzał, chociaż BARDZO by mu się teraz przydała pomoc, jakakolwiek.
Aidan machnął różdżką w kierunku postaci, chcąc wytworzyć silną ścianę wiatru, która odepchnie go od palącego się domu.
Rzut na kształowanie (PO) żeby wytworzyć ścianę wiatru i odepchnąć gnoja
Najrozsądniej było założyć, że płonie wszystko, a nie tylko ta dzielnica. Jeżeli się pomyli - to już na Pokątnej będą bezpieczni. A jeżeli będzie miał rację, to dostaną szansę na ucieczkę. Oby tylko ogień nie zajął mugolskiego Londynu... Przez moment zastanawiał się, czy może to właśnie nie stamtąd przyszedł, tak jak wielki pożar wiele, wiele lat temu, który doszczętnie spalił niemalże całe miasto, ale nie miał teraz przestrzeni na to, by to sprawdzić.
Kaszlał i Elias, i Aidan. Ten drugi zakrywał nos i usta rękawem kurtki, ale to nie pomagało ani na gryzący dym, ani na piekące z bólu oczy. Wydawało mu się, że to był zupełnie inny dym niż ten, który towarzyszył ogniskom czy pożarom w lesie. Pachniał inaczej, zachowywał się inaczej. Był zbyt gęsty, zbyt agresywny, zbyt... Po prostu zbyt.
- Ja piedolę - miał mu pomóc, a teraz sam potrzebował pomocy. Dobrze, że się wyrwał a i on postanowił go puścić, bo inaczej jeszcze Parkinson oberwałby rzygami. - Jak skończysz to patrz, czy nic na mnie nie leci, a jak będzie lecieć, to zatrzymaj.
Klepnął go mocno w plecy. Tak, żeby się upewnić, że Elias zrozumie, że to do niego było to polecenie. Nie był dowódcą, a Elias nikim z Brygady, ale w tej chwili była tu tylko ich dwójka. No, trójka, z tym że trzecia osoba potrzebowała pomocy i to bardziej niż rzygający Bletchley.
Aidan dał nura w gęsty kłąb dymu. Nie wierzył, że nieznajomy da radę mu pomóc, ale nie mógł czekać ani sekundy dłużej: musiał sprawdzić, co z tą postacią. Może uda się tę osobę uratować.
- Ej, słyszysz mnie?! - wrzask został stłumiony przez rękaw. Merlinie, jemu też zaczynało być niedobrze.... A żołądek wywinął fikoła, gdy Aidan dotarł do postaci. Jego ręce były całkowicie zwęglone - od palców aż po łokcie. Czarna szata łopotała jak proporzec na wietrze, ale wyglądało to tak, jakby źródło wiatru znajdowało się pod jego nogami. Jego skóra miejscami wciąż tliła się jak rozżarzony węgiel. Nie reagował na wołanie Aidana. Poruszał ustami, lecz Brygadzista nie słyszał słów, które się z nich wydobywały. Chwilę stał, dosłownie kilka uderzeń serca, gdy kropki zaczęły się pięknie łączyć w jeden cały obrazek. Miał nadzieję, że Bletchley osłania jego dupę. Względnie rzyga dalej i chociaż nie będzie przeszkadzał, chociaż BARDZO by mu się teraz przydała pomoc, jakakolwiek.
Aidan machnął różdżką w kierunku postaci, chcąc wytworzyć silną ścianę wiatru, która odepchnie go od palącego się domu.
Rzut na kształowanie (PO) żeby wytworzyć ścianę wiatru i odepchnąć gnoja
Rzut PO 1d100 - 9
Akcja nieudana
Akcja nieudana