[lipiec 1960] Czilera i utopia [Icarus & Mona & Peregrinus]

Od wód jeziora ciągnęło miło chłodem i trochę tylko mułem. Nie przyćmiewało to urokliwych okoliczności przyrody, gorącego piasku przesypującego się między palcami bosych stóp, szumu sitowia i rytmicznego pulsowania pluskającej wody. Sielski krajobraz lat chłopięcych do wspominania pewnego dnia z nostalgią: skąpana w słońcu młodzież rozciągnięta na kocach, otoczona atrybutami stosownymi ich wiekowi. Alkoholem, fajkami i zielskiem (nie tym, o którym większość pomyślałaby). Nie musieli krępować się z tą kontrabandą. Jezioro było na tyle rozległe, że bez trudu znaleźli dla siebie zakątek oddalony od innych grup plażowiczów. Mogli pozwolić sobie na swobodę rozmowy i swobodę głupich pomysłów, również charakterystycznych dla wieku.
Dawka młodzieńczej niepokorności była w tej scenie dla Peregrinusa idealnie zbalansowana. Gdy leżało obok niego tak zwyczajnie piwo i papierosy, czuł, że dokonuje się tu jakiś występek, a jednocześnie… jakby to powiedzieć… cóż… to piwo kupiła mu mama. Pogroziła mu jeszcze przed wyjściem palcem, śmiejąc się pod nosem dobrodusznie z syna odkrywającego uniwersum dorosłości. Za skrzeloziele i papierosy odpowiedzialna była z kolei niezastąpiona Millie Moody.
Na marginesie, jak na bananowe dziecko, Icarus wyjątkowo nikłe pojęcie miał o tym, jak działają wakacje. Etykieta wczasowicza jest bowiem prosta i odwrotna do prewettowych założeń: bez drineczka do morza, oceanu ani basenu człowiek nie winien się nawet zbliżać. W wodach otwartych najlepiej sączy się piwko z plastikowego kubeczka, do basenu pasują raczej te kolorowe alkohole. Jak widać dno, to wysyła się dzieciaka po dolewkę. Oto kultura all-inclusive w najchlubniejszej swojej odsłonie.
Szczęśliwie młodzi czarodzieje nie byli wujaszkami na wakacjach i przestrzegali regulaminu kąpieliska (wstępnie, na razie).
Peregrinus już miał wyciągać ręce po karty, gdy uprzedziła go Mona. W rewanżu podkradł magazyn z jej kolan i przerzucił kilka stron, unosząc w niedowierzaniu brwi.
— Przysięgam, zamówię ci prenumeratę Horyzontów Zaklęć, ledwo wrócę do domu. Choćbyś miała same tytuły przeczytać, to będzie lepsza wartość niż to — zaczepił ją, w żartobliwym tonie naturalnie. — Nie szkoda ci mózgu marnować na takie pierdoły?
Choć wychodziło na to, że spośród nich, na pierdoły najwięcej czasu marnował Peregrinus właśnie. Gdyby jego tata żył, prawdopodobnie lato Trelawneya wyglądałoby tak samo jak wakacje Icarusa. Siedziałby w rodzinnym antykwariacie i nabierał biznesowej sprawności. Na szczęście (tj. szczęście wyłącznie w kontekście tych specyficznych okoliczności) ojciec nie żył, antykwariat sprzedano, a Peregrin był oczkiem w głowie mamy. Mógł więc cieszyć się pełną swobodą lat nastoletnich, nie martwić się pracą ani dziedzictwem, lecz rozwijać własne zainteresowania, przygotować fundament pod własną drogę i — przede wszystkim — bawić się beztrosko.
— Wygrasz ze mną w karty? Odważne. Wasza wygrana to litość ode mnie. Albo wyjątkowo paskudny układ gwiazd. — Położył się na kocu, patrząc w niebo, jakby chciał na nim szukać tych wyroków gwiezdnych. O tej porze dnia do wypatrzenia był tam jednak jedynie wyrok uszkodzenia siatkówki, więc szybko zasłonił oczy, układając sobie ukradzioną gazetkę na twarzy. — Makao? Oszust? — wymamrotał spod papierowej maski.
Jego przechwałka — choć przekorna — nie była tak zupełnie bezpodstawna. Choć nie był jeszcze zupełnie wyrobionym jasnowidzem (o ile tacy istnieją), to potrafił od zawsze uchylić rąbka zasłony przyszłości. Wyjątkowo praktyczne przy oszukiwaniu.