23.03.2025, 10:23 ✶
Pewnie by coś rzucił złośliwego, bo Elias wydawał się być osobą bardzo niezdecydowaną - popychadłem wręcz, któremu nikt nigdy nie przyznawał racji, który nie walczył o swoje i którym można było sterować jak lalką, po prostu na niego krzycząc. Ale może Aidan się mylił? Przecież nie można było oceniać charakteru innej osoby po zachowaniu podczas... Cóż - to nawet nie był pożar. To było istne piekło. Być może Elias zachowywał się inaczej gdy wokół niego nie szalały płomienie, a dym nie wciskał się w płuca?
- Wynosimy się - mogli oddychać. Błysk wdzięczności odbił się w oczach Aidana, bo to przecież Elias wyczarował bańkę czystego powietrza, dzięki której nie tylko dym nie pchał im się do nosów, ale także ten swąd palonych ciał. Nie, zdecydowanie nigdy nie zapomni tej woni. Chwycił ramię Eliasa i pociągnął go za sobą. Widział, że ten zasłaniał oczy, ale wąska dróżka, będąca ich wyjściem, chroniła dwójkę mężczyzn przed dymem. Ten wydawał się zachowywać zupełnie inaczej niż zwykły, klasyczny dym. Pomijając już fakt, że był bardziej gryzący i ciemniejszy, to jeszcze mieszał się z popiołem - ale teraz, gdy wychodzili z tego piekła we dwójkę można było odnieść wrażenie, że dym wściekle próbuje zablokować im drogę. Jakby żył.
- Pracuję w Brygadzie Uderzeniowej - mruknął w odpowiedzi na pytanie zadane mu przez chłopaka. Sam nie wierzył w to, jak płasko i beznamiętnie zabrzmiała ta odpowiedź. Jakby był tylko papierowym ludzikiem, który stoi naprzeciwko wielkiego ogniska i nie bardzo wie, co ma robić. A przecież ogień nie był mu straszny - wiedział to już od dziecka, mógł wpaść w płomienie, a te go nawet nie drasną. Zastanawiał się jednak, czy to nie był jakiś magiczny ogień: czy jego dar, który odziedziczył po ojcu (jedyna pozytywna rzecz, tak swoją drogą) pomoże i na nie?
Gdy wyszli z pożaru, to okazało się, że wcale nie było lepiej. Z jednego piekła w drugie. Parkinson spojrzał na nieznajomego chłopaka, jakby zastanawiał się o czym on mówi. Mieszkanie... no tak. Jego mogło spłonąć, on zawsze będzie miał gdzie się zatrzymać. Nie posiadał niczego cennego, czego by mu było szkoda. A zawsze będzie mógł się schronić w bibliotece, która nie spłonie. Jego nie obchodziło to, co się teraz stanie, ale to był on - inni mieli zupełnie inne podejście do rzeczy materialnych.
- Mieszkanie to twój najmniejszy problem, stary - nie brzmiało to jak słowa pocieszenia, ale cóż... To nie miały być słowa pocieszenia. Aidan klepnął go w ramię, by przerwać jego hiperwentylację. - Spierdalaj stąd nad wodę, a ja powiadomię Ministerstwo. Jak się nazywasz?
Może jak przeżyją, to go znajdzie i pójdą na piwo. W końcu bardzo mu pomógł, chociaż słowa pochwały chyba nigdy nie przejdą mu przez gardło.
- Wynosimy się - mogli oddychać. Błysk wdzięczności odbił się w oczach Aidana, bo to przecież Elias wyczarował bańkę czystego powietrza, dzięki której nie tylko dym nie pchał im się do nosów, ale także ten swąd palonych ciał. Nie, zdecydowanie nigdy nie zapomni tej woni. Chwycił ramię Eliasa i pociągnął go za sobą. Widział, że ten zasłaniał oczy, ale wąska dróżka, będąca ich wyjściem, chroniła dwójkę mężczyzn przed dymem. Ten wydawał się zachowywać zupełnie inaczej niż zwykły, klasyczny dym. Pomijając już fakt, że był bardziej gryzący i ciemniejszy, to jeszcze mieszał się z popiołem - ale teraz, gdy wychodzili z tego piekła we dwójkę można było odnieść wrażenie, że dym wściekle próbuje zablokować im drogę. Jakby żył.
- Pracuję w Brygadzie Uderzeniowej - mruknął w odpowiedzi na pytanie zadane mu przez chłopaka. Sam nie wierzył w to, jak płasko i beznamiętnie zabrzmiała ta odpowiedź. Jakby był tylko papierowym ludzikiem, który stoi naprzeciwko wielkiego ogniska i nie bardzo wie, co ma robić. A przecież ogień nie był mu straszny - wiedział to już od dziecka, mógł wpaść w płomienie, a te go nawet nie drasną. Zastanawiał się jednak, czy to nie był jakiś magiczny ogień: czy jego dar, który odziedziczył po ojcu (jedyna pozytywna rzecz, tak swoją drogą) pomoże i na nie?
Gdy wyszli z pożaru, to okazało się, że wcale nie było lepiej. Z jednego piekła w drugie. Parkinson spojrzał na nieznajomego chłopaka, jakby zastanawiał się o czym on mówi. Mieszkanie... no tak. Jego mogło spłonąć, on zawsze będzie miał gdzie się zatrzymać. Nie posiadał niczego cennego, czego by mu było szkoda. A zawsze będzie mógł się schronić w bibliotece, która nie spłonie. Jego nie obchodziło to, co się teraz stanie, ale to był on - inni mieli zupełnie inne podejście do rzeczy materialnych.
- Mieszkanie to twój najmniejszy problem, stary - nie brzmiało to jak słowa pocieszenia, ale cóż... To nie miały być słowa pocieszenia. Aidan klepnął go w ramię, by przerwać jego hiperwentylację. - Spierdalaj stąd nad wodę, a ja powiadomię Ministerstwo. Jak się nazywasz?
Może jak przeżyją, to go znajdzie i pójdą na piwo. W końcu bardzo mu pomógł, chociaż słowa pochwały chyba nigdy nie przejdą mu przez gardło.