[01.09.1972 Electra & Keyleth] London Calling

– To nie... to ja się pomyliłem, to nie miał być Dziurawy Kocioł tylko to miejsce z fontanną.– powiedziała z przekonaniem, sięgając do swojego przepastnego, nieudolnie wyszytego koralikami żeglarskiego wora, z którego dobyła niewielki notatnik, w którym miała popisane różne detale, ale przede wszystkim miejsca, które chciała odwiedzić. Ta cała sytuacja zdawała się być dziwna, i chaotyczna ale Keyleth wierzyła, że wszystko płynie. Ona sama była ucieleśnieniem tej idei, swoim ciałem i swoją duszą nieprzerwanie płynąc i zmieniając siebie oraz otoczenie. To co dla jednych było tylko umiejętnością - genetyczną właściwością ciała, wzbudzającą zresztą niechęć i obawę, przez wzgląd na łatwość w tasowaniu swoją tożsamością - dla niej było niemal religią, mistyczną właściwością pozwalającą jej przetrwać. Wszystko płynęło, a plany odkształcały się i żaden nie mógł tak być tak naprawdę, tak na stałe. Liczyło się tylko tu i teraz, miejsce w którym stali, połączenie, które lada moment mógł zabrać nurt.

– No jasne, że chcę, żebyś mnie oprowadziła ale fajnie! – niemalże eksplodowała entuzjazmem na propozycję Electry, a czarne jak węgle oczy roziskrzyły się setkami gwiazd zaciekawienia i wdzięczności, że oto ten dzień będzie nieco mniej samotny i zdecydowanie bardziej ciekawy, teraz gdy z przewodniczką mógł wejść do świata tak obcego i tak intrygującego i tak pięknego z pewnością i tak być może, mającego gdzieś w swoich trzewiach ukrytego ojca. Jak miałaby go rozpoznać? Nie miała pojęcia, ale wierzyła że przeznaczenie prowadzi jej krokami, to samo, które postawiło na jego ścieżce Electrę.

– To w ogole fantastycznie przemiło z Twojej strony, że mnie oprowadzisz, cieszę się, że w tym mieście jest ktoś na kim można polegać – rozpływał się w absolutnie szczerych i nieironicznych zachwytach podążając za Electrą i chłonąc otoczenie. – To jest w ogóle mój pierwszy raz w Londynie i jestem bardzo, bardzo ciekaw jak tutaj będzie. Wydaje się być dokładnie tak jak sobie wyobrażałem, jak nie dużo lepiejA W ogóle te witryny! Te szyldy! Zupełnie jak na książkach sprzed stu lat! Nic się nie zmieniło, niesamowite to jest! – entuzjazmował się na prawo i lewo, trochę podążając za dziewczyną, trochę odbijając się od ścian ulicy Pokątnej. Czy tak to powinno działać? Czy zaraz, za moment nie powinien wpaść na swojego ojca, który rozpozna go po oczach matki i przytuli do swojej piersi? Tak bywało w książkach, choć nie dało się ukryć, że Key na swoim koncie miała i takie w których dzieci szukające rodziców zabijały ich przypadkiem w ulicznej bojce. – Macie tu w ogóle wieszczki? Chyba jednej bym potrzebował... – zamyślił się, bo w sumie nie czuł nigdzie znaków, które spodziewał się poczuć, gdy w końcu przejdzie przez ścianę z ruchomych cegieł.