15.04.2025, 19:46 ✶
Przypatrywał się wszystkiemu z duży zainteresowaniem. Bardzo chciałby obejrzeć bank Gingota od środka, bo pamiętała zdjęcia z ksiązki. Bardzo chciała zajrzeć do perfumiarni bo zapachy OCH TE ZAPACHY były takie intrygujące, takie inne, takie ciekawe, takie płynne, takie ostre, stałe, takie niesamowicie intrygujące.
Powstrzymała się by nie powąchać Electry. Lubił Electrę. Nie chciał, żeby Electra nagle przestała lubić jego.
– A wiesz bo szukam w sumie kogoś, dlatego przyjechałem do Londynu. – Przyznał się. Szamanka zdawała się oczywistym tropem, ale na razie drapiąc się po karku rozważał coś innego. To ciało nie było najlepsze, ta koszula za bardzo wybijała się z tłumu. Powinien być młodszy, niewinniejszy, może jednak powinien być dziewczyną? Jej twarz, ta która została pobłogosławiona słońcem i stała się źródłem, studnią wielu wielu twarzy, ta twarz tez zwracałaby na siebie uwagę... przez kolor skóry, przez skręt włosa i niebywale jasne jak na tego typu karnacje oczy.
Rozglądał się i szukał lepszej twarzy, milszej twarzy, normalniejszej. Wyliniała buzia jakiejś rudowłosej dziewczynki zamajaczyła jej tylko przez chwilę przed nosem, a potem nagle usłyszał, że głos Electry trochę się jakby zmienił. Był bardziej nerwowy.
– Hę? Tak... tak oczywiście chodźmy sprawdzić, co też może się tam dziać hm... dziwne... – nie pomyślał, żeby wyciągnąć różdżkę, choć podczas swoich podróży powinien przyzwyczaić się, że czarodzieje też dziwnie reagują na brak różdżki w dłoni. Tu wszyscy czarowali z różdżką, różdżka była ważna. Różdżka była podpisem. Hmhmhmhm...
Trochę chowała się za Electrą, co wyglądało dość śmiesznie, bo w końcu była męskim mężczyzną i powinna odważnie się nie chować za rezolutną dziewczyną, która jedną ręką dźwiga wielkie bele materiału.
Na razie też nic nie mówiła, zakradając się w skupieniu do zaułka z którego jego towarzyszka usłyszała jakiś dźwięk. Dziwny dźwięk.
Powstrzymała się by nie powąchać Electry. Lubił Electrę. Nie chciał, żeby Electra nagle przestała lubić jego.
– A wiesz bo szukam w sumie kogoś, dlatego przyjechałem do Londynu. – Przyznał się. Szamanka zdawała się oczywistym tropem, ale na razie drapiąc się po karku rozważał coś innego. To ciało nie było najlepsze, ta koszula za bardzo wybijała się z tłumu. Powinien być młodszy, niewinniejszy, może jednak powinien być dziewczyną? Jej twarz, ta która została pobłogosławiona słońcem i stała się źródłem, studnią wielu wielu twarzy, ta twarz tez zwracałaby na siebie uwagę... przez kolor skóry, przez skręt włosa i niebywale jasne jak na tego typu karnacje oczy.
Rozglądał się i szukał lepszej twarzy, milszej twarzy, normalniejszej. Wyliniała buzia jakiejś rudowłosej dziewczynki zamajaczyła jej tylko przez chwilę przed nosem, a potem nagle usłyszał, że głos Electry trochę się jakby zmienił. Był bardziej nerwowy.
– Hę? Tak... tak oczywiście chodźmy sprawdzić, co też może się tam dziać hm... dziwne... – nie pomyślał, żeby wyciągnąć różdżkę, choć podczas swoich podróży powinien przyzwyczaić się, że czarodzieje też dziwnie reagują na brak różdżki w dłoni. Tu wszyscy czarowali z różdżką, różdżka była ważna. Różdżka była podpisem. Hmhmhmhm...
Trochę chowała się za Electrą, co wyglądało dość śmiesznie, bo w końcu była męskim mężczyzną i powinna odważnie się nie chować za rezolutną dziewczyną, która jedną ręką dźwiga wielkie bele materiału.
Na razie też nic nie mówiła, zakradając się w skupieniu do zaułka z którego jego towarzyszka usłyszała jakiś dźwięk. Dziwny dźwięk.