Cóż za majestatyczna postawa. Aż ciężko pojąć jak to możliwe, że pod tą trupią maską było tyle chłodu, kiedy na zewnątrz wszystko przed nim płonęło. Po prostu śmierciożerca z marmuru. I nie byłoby to zbyt wielką przesadą jeśli za jakiś czas ktoś postawi tutaj posąg, czy inny memoriał ku pamięci destrukcji jaką tutaj wprowadził ten zrogowaciały animag. Atmosfera wewnątrz sowiego urzędu szybko została rozpalona do czerwoności. Czerwone języki pożogi smagały wszystko i wszystkich dookoła, nie szczędząc ani strachu, ani cierpienia nikomu. Leviathan raz po raz rzucał udane i silne zaklęcia, pochłaniając całe światło pożaru tej piekielnej sceny. Aż Louvain prawie czuł się tutaj zbędny. Jeszcze chwila i młodszy Rowle będzie pierwszym czarnoksiężnikiem z Kromlechu który wyleci za zbyt wielkie ambicje.
Był w całości skupiony na swojej ofierze którą sobie upatrzył, mimo to wiedział co się dookoła niego i jego towarzysza działo. Jego własne zaklęcie dotarło do celu, ale nie z tak silnym działaniem jak by sobie tego życzył. Widząc jednak jak paraliżujący ból zaklęcia tortur wytrącił mężczyznę z dalszego działania, miał zamiar dokończyć terroru na nim jak i na reszcie osób które jeszcze nie zdążyły wydostać się z tego miejsca. Usłyszał za plecami wybuch, a potem wstrząs przeszedł po jego ciele jak zapewne po każdym innym czarodzieju i czarownicy w najbliższym otoczeniu. Lestrange pomyślał, że to dobry moment na wykorzystanie efektu zniszczeń. Machnął swoją różdżką szerokim gestem wokół siebie jakby próbował zgarnąć dym pożaru do fantomowego wiadra. Zamiast tego chciał zebrać wszystkie rozżarzone przedmioty, większe i mniejsze, pozostałości po wybuchu jak cegły, gruz czy odpryski budowlane. Za ich pomocą chciał odgrodzić wyjście z Poczty i tym samym odebrać możliwość ucieczki wszystkim ofiarom z tego miejsca. Niech zdechną tutaj spaleni na wiór, lub uduszą się od gęstego dymu w tym sowim sarkofagu.
Następnie, wiedząc że jego wcześniejsze zaklęcie nekromancji nie potrwa zbyt długo, dopadł do jedynego pozytywnego bohatera tego wieczoru w urzędzie. Podbiegł do niego i przystawił mu różdżkę do klatki piersiowej. Bo pomyślał sobie, że chętnie zobaczy jak wygląda tak szlachetne serce zwykłego czarodzieja z bliska. Jednak najpierw musiałby wyrwać mu je prosto z wnętrza jego osoby. I dokładnie taki miał zamiar. Nieco bardziej precyzyjnym zaklęciem zamierzał wyszarpać mu ten najważniejszy mięsień w jego organizmie. Zapewne teraz pracowało jak nigdy dotąd. Przerażony i zmęczony fizycznym bólem czaru cruciatus, jego serce musiało stukać w tempie kilkaset na minutę. Może lepiej niech sobie ono odpocznie i położy się gdzieś obok.
translokacja na zabarykadowanie drogi ucieczki elementami otoczenia
Akcja nieudana
translokacja na wyrwanie serca bezimiennemu bohaterowi
Akcja nieudana