27.04.2025, 11:10 ✶
Mona wygrzebała się kokonu odrętwienia. Ostrożnie weszła do środka, wstrzymując oddech, aby upewnić się, że to, co usłyszała, nie było kolejnym słuchowym omamem, który pojawił się by przerwać z trudem wywalczony spokój. Przystanęła przy stole i zerknęła dookoła, jednak dookoła czaił się wyłącznie mrok. Nie musiała jednak widzieć wyraźnie. Instynkt podpowiedział jej więcej niż wzrok.
Kobieta zachłysnęła się powietrzem. Widok krwi powinien ją przygotować na to, co zobaczyła przed sobą. Ale nie była to scena morderstwa, nie wcale. Przez chwilę myślała, że znalazła trupa we własnym mieszkaniu.
— Skąd przyszedłeś? Jak się tu znalazłeś? — spojrzała na swojego gościa. Pierwszą oznaką, że nie miała do czynienia z kimś, kto byłby zabłąkanym w ogniu cywilem, okazał się brak smrodu dymu i popiołu. W porównaniu z czarodziejem była niezwykle brudna — czarna sadza okalała jej twarz, bure włosy i ubranie. Nieważne, jak ponure by się to nie wydawało, bo oprócz krwi, był czystszy niż ona i czarodzieje, których mijała w drodze do kamienicy na Horyzontalnej. Nie miał również typowych dla brygadzistów i aurorów, szat służb Ministerstwa. Kim był więc mężczyzna wykrwawiający się przed nią? Dlaczego jego oczy, mimo że przygaszone bólem, patrzyły na nią tak spokojnie, prawie że błagalnie? W normalnych warunkach uznałaby takie spojrzenie za próbę manipulacji. W tym momencie było jednak czymś co ją sparaliżowało.
Zaświeciła z lewej dłoni słabym i nieśmiałym światłem, które ledwo rozepchnęło ciemność wokół niej. Przez chwilę było widać tylko wirujące drobinki kurzu, biel wystraszonego kota, a potem ujrzała, jak obydwoje brodzili w ciemnej cieczy. Krew była drugim sygnałem, że coś było nie tak. Następnym — i ile jej było. Efekt ognia? Może wybuch, może pęknięte szkło, które rozorało ciało, ale im dłużej patrzyła, tym bardziej czuła, jak ta hipoteza rozpadała się w pył.
— Czyją krew masz na sobie? — zapytała. Mona cofnęła się o krok, ale nie mogła uciec. Krew już oblepiła jej buty i gdziekolwiek by nie poszła, zostawiałaby ślady. — W czyją krew wdepnęłam, kiedy otworzyłam drzwi? — brzmiała bardziej jak kat niż gospodyni. Modlili się o śmierć zanim ich dotknął? Był to pewien obraz. Brudna, osmolona kobieta stała nad krępym mężczyzną, który leżał podparty w jej kuchni. Nie był niczym więcej jak trupem, który jeszcze o tym nie wiedział. Nie wiem, kim jesteś, słowa cisnęły się na język, ale czy to miało jakiekolwiek znaczenie skoro należało pomóc?
Sięgnęła do szafki. Drzwi zaskrzypiały cicho i otworzyły się, odsłaniając zapas bandaży, eliksirów i maleńkich fiolek, które błyszczały w świetle jej palców. Mona wyciągnęła bandaże, a kawałki jałowej bieli w jej dłoniach wyglądały absurdalnie czysto na tle brudnej podłogi.
korzystam z magii bezróżdżkowej, żeby rozświetlić pomieszczenie : D
Kobieta zachłysnęła się powietrzem. Widok krwi powinien ją przygotować na to, co zobaczyła przed sobą. Ale nie była to scena morderstwa, nie wcale. Przez chwilę myślała, że znalazła trupa we własnym mieszkaniu.
— Skąd przyszedłeś? Jak się tu znalazłeś? — spojrzała na swojego gościa. Pierwszą oznaką, że nie miała do czynienia z kimś, kto byłby zabłąkanym w ogniu cywilem, okazał się brak smrodu dymu i popiołu. W porównaniu z czarodziejem była niezwykle brudna — czarna sadza okalała jej twarz, bure włosy i ubranie. Nieważne, jak ponure by się to nie wydawało, bo oprócz krwi, był czystszy niż ona i czarodzieje, których mijała w drodze do kamienicy na Horyzontalnej. Nie miał również typowych dla brygadzistów i aurorów, szat służb Ministerstwa. Kim był więc mężczyzna wykrwawiający się przed nią? Dlaczego jego oczy, mimo że przygaszone bólem, patrzyły na nią tak spokojnie, prawie że błagalnie? W normalnych warunkach uznałaby takie spojrzenie za próbę manipulacji. W tym momencie było jednak czymś co ją sparaliżowało.
Zaświeciła z lewej dłoni słabym i nieśmiałym światłem, które ledwo rozepchnęło ciemność wokół niej. Przez chwilę było widać tylko wirujące drobinki kurzu, biel wystraszonego kota, a potem ujrzała, jak obydwoje brodzili w ciemnej cieczy. Krew była drugim sygnałem, że coś było nie tak. Następnym — i ile jej było. Efekt ognia? Może wybuch, może pęknięte szkło, które rozorało ciało, ale im dłużej patrzyła, tym bardziej czuła, jak ta hipoteza rozpadała się w pył.
— Czyją krew masz na sobie? — zapytała. Mona cofnęła się o krok, ale nie mogła uciec. Krew już oblepiła jej buty i gdziekolwiek by nie poszła, zostawiałaby ślady. — W czyją krew wdepnęłam, kiedy otworzyłam drzwi? — brzmiała bardziej jak kat niż gospodyni. Modlili się o śmierć zanim ich dotknął? Był to pewien obraz. Brudna, osmolona kobieta stała nad krępym mężczyzną, który leżał podparty w jej kuchni. Nie był niczym więcej jak trupem, który jeszcze o tym nie wiedział. Nie wiem, kim jesteś, słowa cisnęły się na język, ale czy to miało jakiekolwiek znaczenie skoro należało pomóc?
Sięgnęła do szafki. Drzwi zaskrzypiały cicho i otworzyły się, odsłaniając zapas bandaży, eliksirów i maleńkich fiolek, które błyszczały w świetle jej palców. Mona wyciągnęła bandaże, a kawałki jałowej bieli w jej dłoniach wyglądały absurdalnie czysto na tle brudnej podłogi.
korzystam z magii bezróżdżkowej, żeby rozświetlić pomieszczenie : D