[lipiec 1960] Czilera i utopia [Icarus & Mona & Peregrinus]

I w tym Peregrinus mógł odnaleźć swoje podobieństwo do Icarusa, że należał raczej do dzieciaków nudnych i wycofanych niż przebojowych. Do tego stopnia nudnych, że nikt nie zaprzątał sobie nawet głowy dokuczaniem mu z tego powodu. Z chlubnym wyjątkiem podszczypującej go w tym temacie Mildred Moody, która ściągała go z niezłomnym uporem na stronę nastoletniego występku i dbała, aby nie został mentalnym seniorem już w wieku lat piętnastu. Znał więc gorzkie nuty alkoholu i potrafił wprawnie zaciągnąć się fajką, mimo że za każdym razem obracał się przez ramię, czy na pewno, aboslutnie na pewno nie idzie żaden dorosły.
Jeśli idzie o czasopisma Mony, to i owszem, miał o nich wiele do powiedzenia. Wcale nie zamierzał się dać zniechęcić faktem, że w rękach miał tylko ten jeden numer, z którego zarejestrować zdołał ledwie nagłówki i obrazki. Przecież na pierwszy rzut oka widział! Tak? Był już ekspertem, nie było sensu czytać od deski do deski.
— Czy chcesz mi przekazać, że jestem naiwny, jeśli wierzę w ciebie i to że się przejmiesz? Poza tym wiesz, są inne sposoby, żeby cię przekonać do Horyzontów. Jak cotygodniowy wyjec recytujący artykuły.
Na wzmiankę o horoskopach Peregrinus podniósł się do siadu, a gazetka spadła mu miękko na kolana. Odnalazł wspomnianą przez Rowle stronę z wróżbami, lecz już po pierwszym ocennym rzucie oka spojrzał na nią rozczarowany i zdradzony.
— Horoskopy? Czemu autor się nie podpisał? Albo chociaż nie załączył obliczeń i metodologii? Co to w ogóle jest? — przyczepił się szczęśliwy, że oto nadszedł moment, kiedy może popisać się swoją wiedzą i zaznaczyć, że on wie, jak powinno się składać profesjonalny horoskop. — Twój związek będzie przeżywał rozkwit. Zakochacie się na nowo. Uważaj na osobę starszej kobiety w miejscu pracy. — Wzniósł oczy ku niebu.
Z podobną satysfakcją w pierwszej chwili przyjął fakt, że znajomi zalękli się jego przechwałki i zaczęli szukać gry, w której nie mógłby korzystać z nieuczciwej przewagi. Szybko zadowolenie to przyćmione zostało jednak poczuciem winy wynikłym z tego, że Peregrin okazał się psują utrudniającą dobrą zabawę.
— Ej, ale wiecie że ja z tym podglądaniem to żartowałem. Przecież bym tak nie zrobił — zaczął się tłumaczyć, bo jeszcze by o nim tak źle potem myśleli. — Może być i remik — zgodził się z Prewettem. Mając od małego słabość do kart, potrafił zagrać większość gier karcianych, lepiej lub gorzej. Lub oszukując. Bo wbrew zapewnieniom jednak czasem to robił. Ale tylko trochę. Odrobinkę.