05.05.2025, 02:50 ✶
- Apetyt czasem ciężko jest zaspokoić. Wiesz co się dzieje ze zwierzętami, które nie są w stanie go powstrzymać? Umierają, nie mogąc się nasycić. Z głodu lub czyjejś zniecierpliwionej ręki - a Leviathanowi wcale nie spieszyło się przedwcześnie na tamten świat. Był cierpliwy, dla niektórych może nawet opieszały, ale na pewno nie było to związane ze wstydem.
- Może powinnaś rozważyć zgłębienie arkanów transmutacji? - zapytał. - Gdybyś była ptakiem, rozwinąwszy skrzydła do lotu, mogłabyś być wciąż w swojej Kniei. W swoim Domu. Jednością bardziej, niżli w człowieczej postaci - pogładził ją po policzku. Nie rozumiał dlaczego trójbogini postanowiła objawić im się podczas Lithy i dlaczego on akurat musiał się tam zaplątać. Mógł przecież nie wracać, ale coś w nim pociągnęło go do ołtarza ofiarnego, do Sarah i Septimy.
Nie uważał, by wola Matki miała cokolwiek wspólnego z tym, co działo się teraz w Londynie. Ogólnie, nie sądził by którykolwiek bóg miał z tym cokolwiek wspólnego. Ludzie mieli to do siebie że chętnie wierzyli w sprawczość siły wyższej, ale to oni sami dokonywali wszystkiego - tak samo łask, jak i największych horrorów. Ciekawe, co Helloise powiedziałaby na to, że Dziewica była oburzona krwawymi ofiarami, które składano na boskich ołtarzach. Sprzeciwiłaby się Spalonej Nocy? A może nie powiedziałaby nic, bo nikt tutaj nie mordował z imieniem bogini na ustach?
Nachylił się do niej; powoli, jakimś rozleniwionym gestem, jednocześnie pełznąc dłonią po jej ręce; opuszki palców delikatnie musnęły przedramię, wspinając się na bark, na nowo zaznaczając obojczyk, by wreszcie znaleźć się na szyi. Kciuk przesmyknął się na drugą jej stronę i przez moment Helloise znajdowała się w jego uścisku. Ale Leviathanowi daleko było do fantazjowania o tym, jak palce zaciskają się, czując pulsujące pod spodem życie, tak kruche i wrażliwe. Może dlatego była taka bezczelna, pogrywając z nim, bo brakowało mu impulsywności i ślepej agresji, która pchnęłaby ją teraz na ścianę, ograniczając ruchy i przestrzeń na wycofanie się. Dłoń nie zatrzymała się ani na chwilę, ale jej podróż wciąż była niezwykle powolna, kiedy zsunęła się wzdłuż jej szczęki, obejmując wreszcie kark.
- Nie jestem moim ojcem Helloise i wielu praw brakuje w mojej Księdze - wyszeptał, pochylając się nad jej uchem. - Ale zedrę z ciebie tę spódnicę sam, jeśli jeszcze raz zasugerujesz coś takiego. Nie potrzeba do tego żadnych moich kolegów.
- Może powinnaś rozważyć zgłębienie arkanów transmutacji? - zapytał. - Gdybyś była ptakiem, rozwinąwszy skrzydła do lotu, mogłabyś być wciąż w swojej Kniei. W swoim Domu. Jednością bardziej, niżli w człowieczej postaci - pogładził ją po policzku. Nie rozumiał dlaczego trójbogini postanowiła objawić im się podczas Lithy i dlaczego on akurat musiał się tam zaplątać. Mógł przecież nie wracać, ale coś w nim pociągnęło go do ołtarza ofiarnego, do Sarah i Septimy.
Nie uważał, by wola Matki miała cokolwiek wspólnego z tym, co działo się teraz w Londynie. Ogólnie, nie sądził by którykolwiek bóg miał z tym cokolwiek wspólnego. Ludzie mieli to do siebie że chętnie wierzyli w sprawczość siły wyższej, ale to oni sami dokonywali wszystkiego - tak samo łask, jak i największych horrorów. Ciekawe, co Helloise powiedziałaby na to, że Dziewica była oburzona krwawymi ofiarami, które składano na boskich ołtarzach. Sprzeciwiłaby się Spalonej Nocy? A może nie powiedziałaby nic, bo nikt tutaj nie mordował z imieniem bogini na ustach?
Nachylił się do niej; powoli, jakimś rozleniwionym gestem, jednocześnie pełznąc dłonią po jej ręce; opuszki palców delikatnie musnęły przedramię, wspinając się na bark, na nowo zaznaczając obojczyk, by wreszcie znaleźć się na szyi. Kciuk przesmyknął się na drugą jej stronę i przez moment Helloise znajdowała się w jego uścisku. Ale Leviathanowi daleko było do fantazjowania o tym, jak palce zaciskają się, czując pulsujące pod spodem życie, tak kruche i wrażliwe. Może dlatego była taka bezczelna, pogrywając z nim, bo brakowało mu impulsywności i ślepej agresji, która pchnęłaby ją teraz na ścianę, ograniczając ruchy i przestrzeń na wycofanie się. Dłoń nie zatrzymała się ani na chwilę, ale jej podróż wciąż była niezwykle powolna, kiedy zsunęła się wzdłuż jej szczęki, obejmując wreszcie kark.
- Nie jestem moim ojcem Helloise i wielu praw brakuje w mojej Księdze - wyszeptał, pochylając się nad jej uchem. - Ale zedrę z ciebie tę spódnicę sam, jeśli jeszcze raz zasugerujesz coś takiego. Nie potrzeba do tego żadnych moich kolegów.
We said we're going to conquer new frontiers
Go on, stick your bloody head in the jaws of the beast
Go on, stick your bloody head in the jaws of the beast