09.05.2025, 08:01 ✶
Wysłuchał uważnie wszystkiego, co miał do powiedzenia Jonathan, ale wcale nie poczuł się od tego mądrzejszy. Czyli wychodzi na to, że mam być konwencjonalnie straszny, ale nie banalny, pomyślał. Nie za mało ale i nie za dużo. Bagatela.
Ech, zagrałbym sobie kruka, rozmarzył się zaraz potem. Miałbym kostium z piór i taki nakładany na nos dziób na gumce… Ciekawe, ile piór byłoby potrzebne? Pewnie cały wór…
Hannibal przełknął ślinę, skupiając na nowo wzrok na kuzynie i przeganiając z głowy wizję siebie w ptasim przebraniu. Skąd w ogóle mu się to wzięło? Dziób na gumce, serio?
Nie przyznał się do tego nikomu, ale podczas tygodnia, jaki upłynął od kiedy dowiedział się o swoim angażu do “Martynki”, Han był na dwóch mugolskich przedstawieniach dla dzieci. Miał dzięki temu przynajmniej jakiś pomysł, który, jak podejrzewał, spodoba się widzom.
- Spróbujmy! - zajął miejsce na scenie i zerknął na trzymany w dłoni scenariusz. Kwestie ducha były w nim podkreślone na czerwono, a gdzieniegdzie okraszone krótkimi dopiskami. Znaków zapytania było tam jakoś więcej, niż zwykle.
Nabrał powietrza w płuca i, rozkładając szeroko ręce w stronę widowni, wyrecytował donośnie:
- Jam jest Noxus, jak noc sama
Mroczny lub jak ciemna jama,
Duchy drżą i czarodzieje,
Gdy się w nocy roześmieję!
Ha ha ha ha! - tu roześmiał się złowieszczo, odrzucając głowę w tył.
Pierwotnie planował ograć tę rolę jako klasyczny czarny charakter, ale czytając scenariusz i testując swoje kwestie przed lustrem, wpadł na inny pomysł. Fabuła przewidywała, że Noxus i Martynka pogodzą się i ostatecznie duch okaże się wcale nie taki zły, więc może warto było dodać szczyptę komedii, tak, żeby widownia poczuła trochę sympatii do postaci. Dlatego też teraz nagle zastygł w bezruchu, odwrócony nieco bokiem do Jonathana, łypnął na niego ostentacyjnie jednym okiem, i zapytał scenicznym szeptem:
- I jak? Boicie się?
Odczekał jakieś dwie sekundy, dając nieistniejącym widzom czas na reakcję i stanął normalnie.
- Myślałem o tym, żeby mieć łańcuchy w dłoniach i nimi potrząsać, żeby hałasowały, niezależnie od tego, co dzieciaki odpowiedzą - dodał pytająco, choć w sumie był zadowolony ze swojej koncepcji. Kierowane wprost do dzieci zaczepki były jego własną inwencją i planował bronić tego pomysłu przed scenarzystą i reżyserem.
Ech, zagrałbym sobie kruka, rozmarzył się zaraz potem. Miałbym kostium z piór i taki nakładany na nos dziób na gumce… Ciekawe, ile piór byłoby potrzebne? Pewnie cały wór…
Hannibal przełknął ślinę, skupiając na nowo wzrok na kuzynie i przeganiając z głowy wizję siebie w ptasim przebraniu. Skąd w ogóle mu się to wzięło? Dziób na gumce, serio?
Nie przyznał się do tego nikomu, ale podczas tygodnia, jaki upłynął od kiedy dowiedział się o swoim angażu do “Martynki”, Han był na dwóch mugolskich przedstawieniach dla dzieci. Miał dzięki temu przynajmniej jakiś pomysł, który, jak podejrzewał, spodoba się widzom.
- Spróbujmy! - zajął miejsce na scenie i zerknął na trzymany w dłoni scenariusz. Kwestie ducha były w nim podkreślone na czerwono, a gdzieniegdzie okraszone krótkimi dopiskami. Znaków zapytania było tam jakoś więcej, niż zwykle.
Nabrał powietrza w płuca i, rozkładając szeroko ręce w stronę widowni, wyrecytował donośnie:
- Jam jest Noxus, jak noc sama
Mroczny lub jak ciemna jama,
Duchy drżą i czarodzieje,
Gdy się w nocy roześmieję!
Ha ha ha ha! - tu roześmiał się złowieszczo, odrzucając głowę w tył.
Pierwotnie planował ograć tę rolę jako klasyczny czarny charakter, ale czytając scenariusz i testując swoje kwestie przed lustrem, wpadł na inny pomysł. Fabuła przewidywała, że Noxus i Martynka pogodzą się i ostatecznie duch okaże się wcale nie taki zły, więc może warto było dodać szczyptę komedii, tak, żeby widownia poczuła trochę sympatii do postaci. Dlatego też teraz nagle zastygł w bezruchu, odwrócony nieco bokiem do Jonathana, łypnął na niego ostentacyjnie jednym okiem, i zapytał scenicznym szeptem:
- I jak? Boicie się?
Odczekał jakieś dwie sekundy, dając nieistniejącym widzom czas na reakcję i stanął normalnie.
- Myślałem o tym, żeby mieć łańcuchy w dłoniach i nimi potrząsać, żeby hałasowały, niezależnie od tego, co dzieciaki odpowiedzą - dodał pytająco, choć w sumie był zadowolony ze swojej koncepcji. Kierowane wprost do dzieci zaczepki były jego własną inwencją i planował bronić tego pomysłu przed scenarzystą i reżyserem.