10.05.2025, 22:43 ✶
Mona pochyliła się i zbliżyła do niego ostrożnie. Światło jej zaklęcia drżało razem z nią, rzucając niepewne cienie na ścianach niewielkiej kuchni. Zdawać się kobiecie mogło, że widziała wyłącznie ciemną smugę brudnej skóry oraz krwi. Jej wzrok automatycznie powędrował do odsłoniętego mrocznego znaku na jego przedramieniu, a nastąpienie wzdrygnęła się jakby ktoś oblał ją lodowatą wodą. Palce mimowolnie otworzyły się, bandaże wypadły z dłoni i opadły bezgłośnie na mokrą podłogę między nimi. Jej oddech urwał się przez napływający strach. Instynkt wrzeszczał: uciekaj, uciekaj. Rowle cofnęła się pół kroku, serce zabiło zbyt mocno oraz gwałtownie. Pod stopami zostawiała ślady krwi.
Ciemny symbol czaszki z wężem był wypaloną raną, która nigdy się nie zasklepiła. Nie krwawiła, ale sączyła się ideologia wymagająca oddania wobec idei silniejszej niż sumienie. Mężczyzna przed nią najprawdopodobniej złożył ofiarę z siebie, tożsamości, może z własnych bliskich.
Ona sama nie potrzebowała jednakże znaku, żeby pamiętać o tym co ją pochłonęło. Własny brak przedramienia czuła boleśnie wyraźnie, a duchowe widmo palców stało się dowodem wiary, że świat można było zmieniać przez bliskość, zaufanie oraz opiekę. Ale jego ofiara była wyborem. Jej była błędem i dlatego właśnie dwa lata później patrzyła na czarodzieja z wypalonym symbolem nieludzkiej wierności na swojej skórze i zastanawiała się, czy kiedykolwiek czuła to samo — zbyt ogromnych pokładów zaufania i zbyt mało kontroli.
Czy jego cierpienie unieważniało wszystko, kim był? Czy jej litość miała wygrać z historią, którą znała na pamięć? Na pewien sposób Mona zrozumiała, że być może oboje zostali okaleczeni przez to czemu zaufali.
— Widzę tylko, że oddałeś rękę komuś, kto chciał, żebyś ją stracił, bylebyś tylko został posłuszny. Ja swoją straciłam przez miłość do stworzenia, które było silniejsze ode mnie — odpowiedziała drżącym głosem. Próbowała być odważna. — I do tej pory nie wiem, czy była to głupota… Czy wiara w coś, co nie potrafiło mnie pokochać ze wzajemnością — Mona zmarszczyła brwi. — Więc nie mów mi tutaj o żadnej kurwa wdzięczności.
Ciemny symbol czaszki z wężem był wypaloną raną, która nigdy się nie zasklepiła. Nie krwawiła, ale sączyła się ideologia wymagająca oddania wobec idei silniejszej niż sumienie. Mężczyzna przed nią najprawdopodobniej złożył ofiarę z siebie, tożsamości, może z własnych bliskich.
Ona sama nie potrzebowała jednakże znaku, żeby pamiętać o tym co ją pochłonęło. Własny brak przedramienia czuła boleśnie wyraźnie, a duchowe widmo palców stało się dowodem wiary, że świat można było zmieniać przez bliskość, zaufanie oraz opiekę. Ale jego ofiara była wyborem. Jej była błędem i dlatego właśnie dwa lata później patrzyła na czarodzieja z wypalonym symbolem nieludzkiej wierności na swojej skórze i zastanawiała się, czy kiedykolwiek czuła to samo — zbyt ogromnych pokładów zaufania i zbyt mało kontroli.
Czy jego cierpienie unieważniało wszystko, kim był? Czy jej litość miała wygrać z historią, którą znała na pamięć? Na pewien sposób Mona zrozumiała, że być może oboje zostali okaleczeni przez to czemu zaufali.
— Widzę tylko, że oddałeś rękę komuś, kto chciał, żebyś ją stracił, bylebyś tylko został posłuszny. Ja swoją straciłam przez miłość do stworzenia, które było silniejsze ode mnie — odpowiedziała drżącym głosem. Próbowała być odważna. — I do tej pory nie wiem, czy była to głupota… Czy wiara w coś, co nie potrafiło mnie pokochać ze wzajemnością — Mona zmarszczyła brwi. — Więc nie mów mi tutaj o żadnej kurwa wdzięczności.