[24.03.1972] Natrętny duch | Victoria & Sauriel

Ta cisza. Przezajebiście przyjemna cisza. Była miodem dla jego uszu (trochę fuj, no ale dobra). Czuł aż lekkie dreszcze na swojej skórze i nawet odczuł, że zrobiło się chłodniej. Ale to chyba przez to, że jednak alkohol potrafił trochę ogrzać ciało. Przynajmniej na chwilkę. Albo to jednak z tch, ee... emocji? Czy mogę mówić o emocjach po tym, co się tu odjaniepawliło? Pewnych momentów tej historii nie słuchał, tu nie ma mocy, żeby to wszystko przesłuchać bez wyłączenia się. Mężczyźni mieli takie sławne magiczne pudełko w swoich głowach, dzięki któremu potrafili nie myśleć o czymkolwiek, po prostu być cieleśnie. To te momenty, kiedy kobiety myślały sobie, że myśli o innej babie, a tak naprawdę w mózgu mężczyzny grała właśnie małpka na talerzach.

- No... duchy. - Przez moment po tym no tak wodził ręką przed sobą, chcąc pokazać fizycznie, co to było, ale ponieważ nie był w stanie (bo duchów już nie było) to w końcu zdobył się na to inteligentne wyjaśnienie. Musiał wyjaśnić, bo jeszcze Airan by rzeczywiście nie wiedziała. Znaczy... nie wiedziała, skoro pytała? Nad tym zagadnieniem się nie zastanowił - on po prostu pomocnie odpowiedział. Taki pomocny Sauriel. - Jasn... ty palisz? - Już wyciągnął paczkę fajek z kieszeni, kiedy dotarło do niego, o co tak naprawdę pijana Victoria (bo nie wątpił, że ona też już swoje zdążyła wypić) go poprosiła. Tyle marudziła na te fajki. Ale ani myślał jej nie podawać, skoro chciała! Tylko przez moment się zawahał i poczekał, aż mu potwierdzi, że naprawdę tego chce. Zupełnie jakby to było podpisywanie jakiegoś cyrografu czy coś w ten deseń.

- Ej, Viki. Masz ładne usta. Mogę dotknąć twoich ust? Wyglądają jak miękkie poduszeczki. - Jeżeli Victoria miała jakiekolwiek wątpliwości po ich przygodach z zakładem, że Sauriel ma bzika na punkcie mięciusich i milusich rzeczy to teraz powinny zostać całkowicie rozwiane.