22.06.2025, 16:52 ✶
Anthony słuchał swojego imiennika z lekkim, ledwo zauważalnym uśmiechem, który był raczej wyrazem rezygnacji niż prawdziwego rozbawienia. Kryzys wieku średniego, rozmowy z młodszym pokoleniem… Czuł się trochę niezręcznie w roli jakiegoś młodego mędrca, podczas gdy sam próbował po prostu utrzymać głowę nad powierzchnią wody w morzu rodzinnych i organizacyjnych obowiązków. Nie był pewien, czy będzie umiał dać Anthonyemu jakąś ulgę w dręczących go problemach. Nie znał uczucia, które towarzyszyło temu, że ojciec w niego wierzył, bo zawsze był ze swojego rodzeństwa najgorszy i niewątpliwie był czarną owcą w rodzinie. Nie spełniał oczekiwań, wszystko było nie tak. Gdy spoglądał na Shafiqa, w jakiś sposób widział w nim kogoś, kogo społeczeństwo mogłoby chcieć słuchać — był szarmancki, miał w oczach taką iskrę, która niby była rozbawiona, ale w odpowiednich warunkach, mogła również świadczyć o czających się w nich mroku. O niebezpieczeństwie. Borgin nie wiedział w sumie sam, co o nim myślał. Odetchnął głębiej, czując, jak Szkockie powietrze wypełnia jego płuca, odrobinę słodkie i jednocześnie z nutą goryczy.
- Cieszę się, że doceniasz naszą rozmowę. Zawsze to jakaś odmiana od londyńskich formalności – odparł Anthony głosem, który nieco się różnił od tego codziennego, używanego w towarzystwie. Był bardziej rześki, zadziorny. Przeniósł na moment spojrzenie na otaczającą ich zieleń. – Co do budynków, w pełni się zgadzam. Niektóre miejsca mają więcej duszy niż ludzie, którzy w nich mieszkają. Dobrze, że zamek uniknie losu sterty kamieni. Byłoby szkoda.
Skinął głową, ale na wzmiankę o parapetówce brew drgnęła mu ku górze. Czy nie uciekł też trochę od tego typu wydarzeń, od ludzi? Przyzwyczajony był do noszenia maski, ale trzeba przyznać, że coraz trudniej było mu trzymać język za zębami, zawsze był trochę bezczelny, trochę głupkowaty i zbyt szczery w swoich wypowiedziach, co nie cieszyło się sympatią tłumu i radością jego matki. Anthony przez chwilę milczał, jakby rozważał wszystkie za i przeciw. – Parapetówka, mówisz... – mruknął w zamyśleniu. – Właściwie, czemu nie? Przyjdę. Sam czy z osobą towarzyszącą? Przynajmniej będę miał okazję ocenić, czy nowa sąsiadka ma gust pasujący do okolicy. – dodał jeszcze z ledwo zauważalnym, ironicznym uśmieszkiem.
- Jakbym się dał namówić, mielibyśmy konflikt interesów. Obydwoje mierzymy wysoko. - wzruszył delikatnie ramionami, odwracając twarz w jego stronę i przyglądając mu się, wciąż zaczepnie się uśmiechał. Kilka kosmyków włosów zakołysało się na wietrze, uderzając o czoło chłopaka i pogrążając się w chaosie. Lubił dynamikę ich rozmów, trzeba przyznać. Shafiq sprawiał, że druga osoba czuła się przy nim swobodnie, co było trochę niebezpieczne.
Dopiero, jednak gdy Shafiq wyraził swoją niechęć do motocykli, coś w Anthonym drgnęło na poważnie. To nie była kwestia zwykłej różnicy gustów. To była różnica w postrzeganiu świata. W jego głowie na moment pojawił się obraz – on sam, na stalowej maszynie, pędzący przez opustoszałą, nocną drogę. Wiatr, który zagłuszał wszystkie myśli, wibracje silnika rezonujące w całym ciele, i to poczucie absolutnej, niezakłóconej wolności. Poczucie bycia nikim. Nie Borginem, nie Lynksem, nieczyimś kuzynem czy pracownikiem. Tylko anonimową sylwetką w mroku. To było jego prywatne katharsis.
– Rozumiem – powiedział, a jego głos był teraz cichszy, bardziej osobisty. – To nie jest po prostu środek transportu. To coś zupełnie innego. Większość ludzi szuka w życiu stabilności, solidnego gruntu pod nogami, przewidywalności. – jego spojrzenie na chwilę stało się odległe. – A motocykl to obietnica czegoś przeciwnego. To balansowanie na krawędzi. Nie ma tam miejsca na nic poza tobą, maszyną i drogą. Musisz ufać sobie, swoim instynktom, musisz czuć każdą zmianę wiatru i każdy kamyk pod kołami. To nie jest zaufanie do chaosu, to... ostateczna forma kontroli, ale tylko nad sobą i tą jedną, pędzącą chwilą. Wszystko inne przestaje istnieć. To uzależniające. Ta wolność.
Potrząsnął lekko głową, jakby budził się z transu. Wiedział, że Shafiq tego nie zrozumie. Dla niego to były tylko hałas i ryzyko. A przynajmniej dopóki nie sięgnie po to rękoma, dopóki nie przełamie strachu.
- Zapewniam Cię Anthony, warto spróbować.
- Cieszę się, że doceniasz naszą rozmowę. Zawsze to jakaś odmiana od londyńskich formalności – odparł Anthony głosem, który nieco się różnił od tego codziennego, używanego w towarzystwie. Był bardziej rześki, zadziorny. Przeniósł na moment spojrzenie na otaczającą ich zieleń. – Co do budynków, w pełni się zgadzam. Niektóre miejsca mają więcej duszy niż ludzie, którzy w nich mieszkają. Dobrze, że zamek uniknie losu sterty kamieni. Byłoby szkoda.
Skinął głową, ale na wzmiankę o parapetówce brew drgnęła mu ku górze. Czy nie uciekł też trochę od tego typu wydarzeń, od ludzi? Przyzwyczajony był do noszenia maski, ale trzeba przyznać, że coraz trudniej było mu trzymać język za zębami, zawsze był trochę bezczelny, trochę głupkowaty i zbyt szczery w swoich wypowiedziach, co nie cieszyło się sympatią tłumu i radością jego matki. Anthony przez chwilę milczał, jakby rozważał wszystkie za i przeciw. – Parapetówka, mówisz... – mruknął w zamyśleniu. – Właściwie, czemu nie? Przyjdę. Sam czy z osobą towarzyszącą? Przynajmniej będę miał okazję ocenić, czy nowa sąsiadka ma gust pasujący do okolicy. – dodał jeszcze z ledwo zauważalnym, ironicznym uśmieszkiem.
- Jakbym się dał namówić, mielibyśmy konflikt interesów. Obydwoje mierzymy wysoko. - wzruszył delikatnie ramionami, odwracając twarz w jego stronę i przyglądając mu się, wciąż zaczepnie się uśmiechał. Kilka kosmyków włosów zakołysało się na wietrze, uderzając o czoło chłopaka i pogrążając się w chaosie. Lubił dynamikę ich rozmów, trzeba przyznać. Shafiq sprawiał, że druga osoba czuła się przy nim swobodnie, co było trochę niebezpieczne.
Dopiero, jednak gdy Shafiq wyraził swoją niechęć do motocykli, coś w Anthonym drgnęło na poważnie. To nie była kwestia zwykłej różnicy gustów. To była różnica w postrzeganiu świata. W jego głowie na moment pojawił się obraz – on sam, na stalowej maszynie, pędzący przez opustoszałą, nocną drogę. Wiatr, który zagłuszał wszystkie myśli, wibracje silnika rezonujące w całym ciele, i to poczucie absolutnej, niezakłóconej wolności. Poczucie bycia nikim. Nie Borginem, nie Lynksem, nieczyimś kuzynem czy pracownikiem. Tylko anonimową sylwetką w mroku. To było jego prywatne katharsis.
– Rozumiem – powiedział, a jego głos był teraz cichszy, bardziej osobisty. – To nie jest po prostu środek transportu. To coś zupełnie innego. Większość ludzi szuka w życiu stabilności, solidnego gruntu pod nogami, przewidywalności. – jego spojrzenie na chwilę stało się odległe. – A motocykl to obietnica czegoś przeciwnego. To balansowanie na krawędzi. Nie ma tam miejsca na nic poza tobą, maszyną i drogą. Musisz ufać sobie, swoim instynktom, musisz czuć każdą zmianę wiatru i każdy kamyk pod kołami. To nie jest zaufanie do chaosu, to... ostateczna forma kontroli, ale tylko nad sobą i tą jedną, pędzącą chwilą. Wszystko inne przestaje istnieć. To uzależniające. Ta wolność.
Potrząsnął lekko głową, jakby budził się z transu. Wiedział, że Shafiq tego nie zrozumie. Dla niego to były tylko hałas i ryzyko. A przynajmniej dopóki nie sięgnie po to rękoma, dopóki nie przełamie strachu.
- Zapewniam Cię Anthony, warto spróbować.