Potrzebował czegoś więcej, żeby zdecydować się na udzielenie pomocy; na podjęcie współpracy z Wilhelmem. Tutaj nie mogło się obyć bez odkrycia kolejnych kart; bez odrobiny ryzyka. Na te ostatnie zresztą czasami warto było się zdecydować. Po tym jak zadał kolejne pytania, z papierosem w ręku słuchał tego, co do powiedzenia miał krewniak. Wszystko analizował. Obracał w dłoni każdy jeden puzzel. Łączył ze sobą kolejne elementy układanki. Elementy, które tak swoją drogą, zdawały się pasować do wstępnie poczynionych założeń. Opcje były w tym przypadku dwie - albo dał się podejść dzieciakowi (byłoby to nie do zaakceptowania), albo też dobrze to i owo odczytał.
Umieścił pozostałości papierosa we wnętrzu popielniczki. Zgasił.
- Rozumiem. - cofnął dłoń, która wylądowała na udzie.
I faktycznie poniekąd rozumiał. To zrozumienie dla sytuacji Wilhelma nie oznaczało jednak zarzucenia pewnej ostrożności. Robert nie zamierzał kierować się tym, w jaki sposób wyglądała jego własna relacja z rodzicami. Nie zamierzał pozwolić na to, żeby emocje tutaj namieszały. Kiedy pozwalasz na to, żeby miały one wpływ na Twoje decyzje, jednocześnie się odsłaniasz. Przestajesz myśleć trzeźwo. Nie kalkulujesz wszystkiego na chłodno.
Wyjął ukrytą w kieszeni różdżkę, umieszczając ją przed sobą. Na stole. Na tyle blisko, żeby nie podejmować pod tym względem nadmiernego ryzyka. To na niej skupił teraz swoją uwagę, w niej utkwił na tych kilka chwil własne spojrzenie.
- To, że rozumiem nie znaczy jednak, że nie będę potrzebować potwierdzenia. - kontynuował. Podniósł głowę, przeniósł spojrzenie z powrotem na Wilhelma. - Tylko od Ciebie zależy jak to wszystko będzie wyglądać. Możesz to wszystko nam ułatwić, możesz utrudniać. Słyszałeś zapewne kiedyś o legilimencji? - tutaj zostawił mu chwilę na potwierdzenie bądź zaprzeczenie. Nie była to jednak na tyle duża ilość czasu, żeby mógł zrobić coś więcej; coś konkretnego. - Jeśli mam w tym wszystkim pomóc, chce zyskać pewność, że faktycznie stoimy po tej samej stronie.
Czy musiał dokładniej tłumaczyć? Oby nie. Nie lubił produkować się bardziej niż było to w jego mniemaniu konieczne. Nie chciał niepotrzebnie strzępić języka. Miał nadzieje, że wyraził się wystarczająco jasno; że zrobił to w sposób zrozumiały.
Ochroniarz, dotąd stojący w odpowiedniej odległości od Wilhelma i Roberta, w międzyczasie przesunął się nieco bliżej, dając temu pierwszemu do zrozumienia, że cały czas tutaj jest, że wszystkiemu się przygląda, słucha, że zachowuje gotowość do działania. Dało się zauważyć, iż w jego ręku również pojawiła się różdżka. Dotąd skryta, teraz pełniła funkcję przedłużenie prawej ręki czarodzieja. Była gotowa do tego, żeby wesprzeć swego posiadacza.