[06.09.72, późny wieczór] Mogło być gorzej | Peregrinus & Basilius

Oglądanie rytuałów wykonywanych przez Basila przysporzyło i Peregrinusowi — będącemu przecież jedynie obserwatorem — cierpień, być może większych niż pacjentce, bo przeżywanych świadomie. Dłużyła mu się owa procedura bezlitośnie i nigdy by nie odgadł, że trwała jedynie pół godziny. Jedynym pocieszeniem było to, że z każdą taką zbyt długą minutą ubywało mu sił, na których mógłby żerować stres, i wkrótce wróżbita już tylko tępo przypatrywał się poczynaniom Prewetta, nie czując nic. Emocje wyczerpały się w Trelawneyu. Być może rolę swoją w tym miał godny zaufania profesjonalizm zaprezentowany przez Basiliusa, który to tego dnia nie zdecydował się pozbawić nikogo nogi.
Po wszystkim śpiąca Aurora wyglądała na spokojną, lecz widok tych pobandażowanych rąk i wymizernowanej twarzy nie był czymś, co Peregrin chciałby oglądać dłużej niż to konieczne. Ona powinna odpoczywać, lecz Prewett miał rację — również oni dwaj zasługiwali na chwilę relaksu po tym doświadczeniu. Ledwie więc Basil dopiął ostatnie czynności, Peregrin już był gotowy wyprowadzić go za drzwi matczynej sypialni, które zamknął z ulgą i oparł się o nie plecami, jakby nie do końca ufał, że opuszczenie klamki załatwi sprawę.
— Dziękuję, ratujesz mnie. Ile ci jestem winien za tę przysługę? — Posłał Basilowi uśmiech mający dopełnić podziękowań, lecz na zmęczonej twarzy wypadł on raczej blado; zdecydowanie wyraźniejsza wdzięczność kryła się w jego oczach. — Oczywiście, napijmy się. Na co masz ochotę? — Ruszył do kuchni, zabierając po drodze z jakiegoś regału przypadkową talię kart. Kart w domu Trelawneyów nigdy nie brakowało; zarówno tarotów, jak i klasycznych talii. — Piwo? Wino? Czy jesteśmy grzeczni i wolisz postawić na dzbanek herbaty?
Kuchnia była niewielka, ale schludna. Przy zarzuconym obrusem stole pod ścianą stały trzy krzesła wymoszczone poduchami. Zza przeszklonych drzwi szafek wyglądała zdobiona porcelanowa zastawa, której każdy element zdawał się pochodzić z innego kompletu, a może i nawet innego kraju. Za okiennymi firanami błyszczały wśród jesiennej nocy światła mieszkań po drugiej stronie ulicy Horyzontalnej. Gdy Peregrinus zapalił w kuchni lampki, było w niej na pierwszy rzut oka dość przytulnie, choć nie dało się odeprzeć wrażenia, że czegoś tej domowej atmosferze brakuje. W zlewie nie zalegały naczynia czekające na wymycie, blatów kuchennych nie zaściełały plamy i okruszki, lecz cienki film kurzu. Brakowało nawet głupiej popielniczki, która świadczyłaby o tym, że Trelawney oddaje się tu nałogowi; przyniósł ją dopiero po chwili z drugiego pokoju. Jasnowidz nie korzystał z tej kuchni na co dzień. Jadał w pracy, a jeśli nie w pracy, to zabierał jedzenie do siebie do pokoju, aby jeść nad książkami. Rzadko też go ktoś w domu odwiedzał.
— Co cię tak dziś wyczerpało? Gdybym wiedział, nie dokładałbym ci więcej pracy na koniec dnia — mruknął Peregrinus, przygotowując napoje.