08.07.2025, 13:50 ✶
Basilius spojrzał się na swojego kuzyna jak na idiotę.
– Czy ty w ogóle słyszałeś co przed chwilą powiedziałem? Przez tych idiotów twoja rekonwalescencja będzie opóźniona, a ty gadasz o drzewie jak kto głupi? Jakiś stażysta dał ci coś jeszcze przez co gałąź wyrosła ci w mózgu? – Nie powinien mówić tego do kuzyna. To nie była przecież jego wina. Hah... Przecież to on w tej sytuacji byl najbardziej poszkodowany, ale jednak Prewett był obecnie trochę za bardzo zirytowany tą całą sytuacją, by myśleć o takich niuansach.
No trudno.
No trudno? No trudno!? Powiedział no trudno. W szpitalu podczas takiego kryzysu, dochodziło do idiotycznych pomyłek, które kosztowały nie tylko zdrowie pacjentów, ale i czas personelu, którego obecnie nikt nie miał, a ten mówił no trudno. Basilius spodziewał się... Sam nie wiedział czego. Chyba że oboje poklą na pracowników tej placówki lub... Cokolwiek!
Westchnął ciężko i usiadł na krześle obok łóżka Atreusa, a potem pokręcił głową.
– Nie ja. Załatwię ci kogoś kompetentnego, ale... – Mung miał jeszcze takich ludzi i będzie ich mieć dopóki stary personel nie przejdzie na emeryturę, bo na nowych magiuzdrowicieli najwyraźniej nie było co liczyć. – Ale wątpię, czy pozwoliby mi dzisiaj operować. – Sam wolałby nie pozwolić sobie dzisiaj operować. Wbrew oskarżeniom niektórych jego bliskich o przemęczanie się Basilius znał swoje limity na tyle, aby wiedzieć kiedy naprawdę coś odpuścić. Zwłaszcza, gdy tym czymś była operacja. – Chyba jutro mnie tu nie będzie, więc jeśli ci idioci coś podpalą, to nie moja wina. Kurwa mać. Rozumiesz to? Nie dopilnować, czy wszystko jest dobrze ze składnikami? Chociaż dostali dzisiaj właśnie takie zadanie? A broniłem ich. Inni na nich narzekali, a ja próbowałem pomagać? I co? I okazuje się, że to od samego początku byli idioci.
Nagle ktoś, jakiś młody czarodziej w uzdrowicielskiej szacie, otworzył drzwi, ale gdy tylko zobaczył Basiliusa, zbladł nieco, przeprosił i szybko się wycofał.
– I nawet boją się niewiadomo czego – mruknął Prewett.
– Czy ty w ogóle słyszałeś co przed chwilą powiedziałem? Przez tych idiotów twoja rekonwalescencja będzie opóźniona, a ty gadasz o drzewie jak kto głupi? Jakiś stażysta dał ci coś jeszcze przez co gałąź wyrosła ci w mózgu? – Nie powinien mówić tego do kuzyna. To nie była przecież jego wina. Hah... Przecież to on w tej sytuacji byl najbardziej poszkodowany, ale jednak Prewett był obecnie trochę za bardzo zirytowany tą całą sytuacją, by myśleć o takich niuansach.
No trudno.
No trudno? No trudno!? Powiedział no trudno. W szpitalu podczas takiego kryzysu, dochodziło do idiotycznych pomyłek, które kosztowały nie tylko zdrowie pacjentów, ale i czas personelu, którego obecnie nikt nie miał, a ten mówił no trudno. Basilius spodziewał się... Sam nie wiedział czego. Chyba że oboje poklą na pracowników tej placówki lub... Cokolwiek!
Westchnął ciężko i usiadł na krześle obok łóżka Atreusa, a potem pokręcił głową.
– Nie ja. Załatwię ci kogoś kompetentnego, ale... – Mung miał jeszcze takich ludzi i będzie ich mieć dopóki stary personel nie przejdzie na emeryturę, bo na nowych magiuzdrowicieli najwyraźniej nie było co liczyć. – Ale wątpię, czy pozwoliby mi dzisiaj operować. – Sam wolałby nie pozwolić sobie dzisiaj operować. Wbrew oskarżeniom niektórych jego bliskich o przemęczanie się Basilius znał swoje limity na tyle, aby wiedzieć kiedy naprawdę coś odpuścić. Zwłaszcza, gdy tym czymś była operacja. – Chyba jutro mnie tu nie będzie, więc jeśli ci idioci coś podpalą, to nie moja wina. Kurwa mać. Rozumiesz to? Nie dopilnować, czy wszystko jest dobrze ze składnikami? Chociaż dostali dzisiaj właśnie takie zadanie? A broniłem ich. Inni na nich narzekali, a ja próbowałem pomagać? I co? I okazuje się, że to od samego początku byli idioci.
Nagle ktoś, jakiś młody czarodziej w uzdrowicielskiej szacie, otworzył drzwi, ale gdy tylko zobaczył Basiliusa, zbladł nieco, przeprosił i szybko się wycofał.
– I nawet boją się niewiadomo czego – mruknął Prewett.