09.07.2025, 13:44 ✶
Sam się wysłał? Icarus nie mógł w to uwierzyć. Akurat po Basilu spodziewał się większej odpowiedzialności. Z drugiej strony, gdy słyszał od Millie o tym, co jego braciszek czasem wyrabiał, to włos się mu jeżył na karku. Choć tak się działo, gdy ta kobieta mówiła mu cokolwiek. Zazwyczaj zresztą Ari nie bardzo wierzył w jej opowieści. Jednak teraz... szaleństwo Basiliusa Prewetta było faktem.
Przeszedł nachmurzony za Basilem do salonu. Może to atmosfera tego domu, to poczucie zagrożenia wzmogło w nim te uczucia wobec starszego brata. Zacisnął pięść, zacząć potupywać nogą. To wszystko go już wykańczało. Ta niepewność, atak mugolaków... Jego spojrzenie instynktownie powędrowało do szafki barowej, w której ukrył swoją przenośną manierkę. Tylko łyk mógł sprawić, że zyska trochę animuszu. Że już nie będzie takim cholernym słabeuszem, że będzie w stanie uchronić bliskich.
Miał z tym skończyć. Obiecał sobie to po pierwszej randce z Moną. Że już nie tknie tego gówna. Jednak wszystko się zmieniło. Wściekłość buzowała w nim jak gotujący się eliksir. Zdenerwowany podszedł do szafki i ukradkiem wyjął z niej manierkę, podczas gdy rodzeństwo rozmawiało. Połyskująca metalicznie buteleczka była wolna od popiołu. Schowana za drzwiczkami barku błyszczała kusząco. Icarus, czując jej chłód pod palcami, odwrócony plecami do rodzeństwa, napił się. Uległ.
Ciepło natychmiast się po nim rozlało. Było to coś znajomego, niemal przyjaznego. Kusiciel wołający "wróć do mnie, tylko ja ci pozostałem". To jeszcze nie sam alkohol, ale sam jego smak, dodał olał oliwy do ognia płonącego w Icarusowej piersi. Mężczyzna schował manierkę do kieszeni i podszedł do brata.
– Nie pierdol, Basil. Wszystko będzie dobrze, Iskierko. Widzisz, gdzie jesteśmy? Electrę zaatakowali na ulicy, a ciebie tam nie było – przycisnął palec wskazujący do klatki piersiowej Basila. – I co bohaterze? Ratowałeś obcych ludzi, podczas gdy twoje własne rodzeństwo ciebie potrzebowało? Bałem się, że nie żyjesz. Że pył dostał ci się do płuc i cię udusił, ale nie! Nasz braciszek sam pakuje się w samobójcze misje, bo, wbrew pozorom, brak mu, kurwa, rozsądku!
Icarus drżał z nerwów, oczy zaszły mu łzami tępej wściekłości. Nie wiedział, co z Convivium. Wcześniej nie miał pojęcia, co się działo z Basilem. A jak z Florence? Z Atreusem? Z Laurentem? Z Moną? Nie mógłby jej stracić, nie dałby rady. Już by wolał, by ogień pochłonął jego samego, niż żeby żyć bez niej przez resztę życia.
Zawada: uzależnienie od alkoholu (demony Icarusa powracają w tą uroczą noc)
Przeszedł nachmurzony za Basilem do salonu. Może to atmosfera tego domu, to poczucie zagrożenia wzmogło w nim te uczucia wobec starszego brata. Zacisnął pięść, zacząć potupywać nogą. To wszystko go już wykańczało. Ta niepewność, atak mugolaków... Jego spojrzenie instynktownie powędrowało do szafki barowej, w której ukrył swoją przenośną manierkę. Tylko łyk mógł sprawić, że zyska trochę animuszu. Że już nie będzie takim cholernym słabeuszem, że będzie w stanie uchronić bliskich.
Miał z tym skończyć. Obiecał sobie to po pierwszej randce z Moną. Że już nie tknie tego gówna. Jednak wszystko się zmieniło. Wściekłość buzowała w nim jak gotujący się eliksir. Zdenerwowany podszedł do szafki i ukradkiem wyjął z niej manierkę, podczas gdy rodzeństwo rozmawiało. Połyskująca metalicznie buteleczka była wolna od popiołu. Schowana za drzwiczkami barku błyszczała kusząco. Icarus, czując jej chłód pod palcami, odwrócony plecami do rodzeństwa, napił się. Uległ.
Ciepło natychmiast się po nim rozlało. Było to coś znajomego, niemal przyjaznego. Kusiciel wołający "wróć do mnie, tylko ja ci pozostałem". To jeszcze nie sam alkohol, ale sam jego smak, dodał olał oliwy do ognia płonącego w Icarusowej piersi. Mężczyzna schował manierkę do kieszeni i podszedł do brata.
– Nie pierdol, Basil. Wszystko będzie dobrze, Iskierko. Widzisz, gdzie jesteśmy? Electrę zaatakowali na ulicy, a ciebie tam nie było – przycisnął palec wskazujący do klatki piersiowej Basila. – I co bohaterze? Ratowałeś obcych ludzi, podczas gdy twoje własne rodzeństwo ciebie potrzebowało? Bałem się, że nie żyjesz. Że pył dostał ci się do płuc i cię udusił, ale nie! Nasz braciszek sam pakuje się w samobójcze misje, bo, wbrew pozorom, brak mu, kurwa, rozsądku!
Icarus drżał z nerwów, oczy zaszły mu łzami tępej wściekłości. Nie wiedział, co z Convivium. Wcześniej nie miał pojęcia, co się działo z Basilem. A jak z Florence? Z Atreusem? Z Laurentem? Z Moną? Nie mógłby jej stracić, nie dałby rady. Już by wolał, by ogień pochłonął jego samego, niż żeby żyć bez niej przez resztę życia.
Zawada: uzależnienie od alkoholu (demony Icarusa powracają w tą uroczą noc)