22.07.2025, 00:10 ✶
Peregrinus wbrew pozorom miał więcej niż jednego znajomego. Rzecz polegała na tym, że rzadko kiedy spotykał więcej niż jednego na raz; może czasem dwóch jeszcze potrafiło uchować go w strefie komfortu.
Młodą dziewczyną z garścią dobrych rad natomiast na swoje szczęście-nieszczęście nie był. W życiu by mu nie przyszło do głowy, że problem nieszczęścia rozwiązać można poprzez wieczór ploteczek połączony z selfcare, zrobienie paznokci i wyjście z przyjaciółką na miasto, aby uśmiechać się do facetów lepszych niż ten jeden, który zawiódł. Nie, definicja jego nieszczęścia zawierała ciężkie i rozwlekłe czarne pasmo tępego bólu ciągnącego się po horyzont — jak przystało na smętnego, depresyjnego mężczyznę.
Również jak przystało na smętnego mężczyznę: poddał się lyssowej krytyce. Może i wyglądał przez chwilę, jakby chciał walczyć o swój redaktorski honor, lecz dał sobie spokój, jeszcze nim pierwsze argumenty ułożyły się w jego głowie.
— Co poradzę? Nie bez powodu to twój ojciec bryluje na salonach, scenach i gazetach, rozmawiając z ludźmi, a ja siedzę za biurkiem. — Wzruszył ramionami, po czym z zawsze leżącej pod ręką paczki wyciągnął papierosa. Nie odpalił go od razu. Bawił się nim przez chwilę w niezdecydowaniu, nim wetknął w usta. — Nie musisz wychodzić z domu. Stąd cię słychać przyzwoicie — wymamrotał w końcu przez zaciśnięte na fajce zęby i od razu uciekł od konieczności wypowiadania kolejnych słów, odpalając ją od różdżki. — Nie musisz nawet wyciągać głowy z kanapy, choć to by pomogło.
Nie zmieniało to faktu, że nie bardzo wiedział, jakiej rady by jej udzielić. Biorąc jednak pod uwagę, że do tej pory Lyssa okazała mu zaskakująco wiele łaski, postanowił zaryzykować:
— Jesteś pewna, że karty nie wchodzą w grę?
Młodą dziewczyną z garścią dobrych rad natomiast na swoje szczęście-nieszczęście nie był. W życiu by mu nie przyszło do głowy, że problem nieszczęścia rozwiązać można poprzez wieczór ploteczek połączony z selfcare, zrobienie paznokci i wyjście z przyjaciółką na miasto, aby uśmiechać się do facetów lepszych niż ten jeden, który zawiódł. Nie, definicja jego nieszczęścia zawierała ciężkie i rozwlekłe czarne pasmo tępego bólu ciągnącego się po horyzont — jak przystało na smętnego, depresyjnego mężczyznę.
Również jak przystało na smętnego mężczyznę: poddał się lyssowej krytyce. Może i wyglądał przez chwilę, jakby chciał walczyć o swój redaktorski honor, lecz dał sobie spokój, jeszcze nim pierwsze argumenty ułożyły się w jego głowie.
— Co poradzę? Nie bez powodu to twój ojciec bryluje na salonach, scenach i gazetach, rozmawiając z ludźmi, a ja siedzę za biurkiem. — Wzruszył ramionami, po czym z zawsze leżącej pod ręką paczki wyciągnął papierosa. Nie odpalił go od razu. Bawił się nim przez chwilę w niezdecydowaniu, nim wetknął w usta. — Nie musisz wychodzić z domu. Stąd cię słychać przyzwoicie — wymamrotał w końcu przez zaciśnięte na fajce zęby i od razu uciekł od konieczności wypowiadania kolejnych słów, odpalając ją od różdżki. — Nie musisz nawet wyciągać głowy z kanapy, choć to by pomogło.
Nie zmieniało to faktu, że nie bardzo wiedział, jakiej rady by jej udzielić. Biorąc jednak pod uwagę, że do tej pory Lyssa okazała mu zaskakująco wiele łaski, postanowił zaryzykować:
— Jesteś pewna, że karty nie wchodzą w grę?
źródło?
objawiono mi to we śnie
objawiono mi to we śnie