26.07.2025, 19:40 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.07.2025, 19:51 przez Hannibal Selwyn.
Powód edycji: węża sobie musiałem poprawić
)
Cały gniew wyparował z Hannibala na widok poturbowanej tancerki, patrzącej na niego z wyrzutem z podłogi. Padł na kolana tuż przy niej, pozwalając, by drzwi Sali Wawrzynowej zamknęły się, odcinając ich od spojrzeń osób w środku. Tego mu jeszcze było trzeba, plotek o tym, jak wybił zęby koleżance w napadzie złości.
- Na Merlina, przepraszam! Nic ci nie… Ty krwawisz! O Matko, przepraszam, nie widziałem, że tam jesteś, przepraszam! - wyrzucił z siebie jednym tchem, obmacując gorączkowo kieszenie w poszukiwaniu chusteczki. Nie znalazł jej, ale za to wydobył różdżkę i wyczarował białą chusteczkę i kawałek lodu. Owinął go w materiał i delikatnie przyłożył do rozciętej wargi tancerki.
Tancerze mogli być przyzwyczajeni do upadków wszelakiego rodzaju, ale raczej rzadko kiedy obrywali prosto w twarz drzwiami. Selwyn czuł się okropnie, zwłaszcza, że twarz Mathildy była śliczna.
- Potrzebujesz uzdrowiciela? Mam cię zabrać do szpitala? - wcale nie miał ochoty na rozpoczęcie weekendu wizytą w św. Mungu, ale nie mógł jej przecież tak zostawić.
Sięgnął do jej policzka, chcąc… co właściwie zrobić? Sprawdzić, czy nie złamał jej nosa? Pamiętał, jak wyglądał po Spalonej Nocy Baldwin, nos Mathildy był w zdecydowanie lepszym stanie. Upewnić się, że naprawdę nie uszkodził jej zębów? Na myśl o tym zrobiło mu się trochę słabo. Nie miał pojęcia, co jeszcze mógłby zrobić. Ostatecznie dłoń opadła na ramię, oferując jedynie pocieszające głaskanie.
- Przytrzymaj to przez chwilę, pomogę ci wstać - objął dziewczynę i podniósł się razem z nią. Na bluzę oprócz krwi zaczęła kapać również woda z rozpuszczającego się lodu i ogólnie Mathilda wyglądała żałośnie. Hannibal bezradnie rozejrzał się dookoła.
- Nie płacz, proszę. Bardzo boli? Naprawdę nie chciałem!
Uświadomił sobie, że tancerka właściwie nigdzie nie ruszała się bez swojego… pupila. Odsunął się od niej trochę i obrzucił ją wzrokiem z mieszanką troski i podejrzliwości. Tego jeszcze brakowało, żeby ten jej pyton, czy co to było, uznał go za zagrożenie. Hannibal nie miał pojęcia, czy węże mają w zwyczaju bronić swoich właścicieli, ani czy ten, który należy do Quirrell jest jadowity. On miał jakoś na imię… Atreus? Astarion?
- Twój, uhh… wąż? Masz go ze sobą? Wszystko z nim w porządku?... - gada nie było nigdzie widać, ale równie dobrze mógł ukrywać się pod tą oversize’ową bluzą.
Ciekawe, co powiedzą w Mungu, jak wpakujemy się tam z wężem… - pomyślał o paparazzich próbujących w jednym chwytliwym tytule upchnąć zakrwawioną Mathildę, to, że przybyła do lecznicy w towarzystwie dziedzica Selwynów i to, że spod jej ubrania wypełzł wielki, kolczasty wąż. O plotkarzach, którzy będą próbowali o tym opowiedzieć i spotkają się z niedowierzaniem, prawda tak absurdalna, że zakrawająca na wytwór fantazji. Kącik ust Hannibala drgnął. To mogło być warte wycieczki do szpitala.
- Na Merlina, przepraszam! Nic ci nie… Ty krwawisz! O Matko, przepraszam, nie widziałem, że tam jesteś, przepraszam! - wyrzucił z siebie jednym tchem, obmacując gorączkowo kieszenie w poszukiwaniu chusteczki. Nie znalazł jej, ale za to wydobył różdżkę i wyczarował białą chusteczkę i kawałek lodu. Owinął go w materiał i delikatnie przyłożył do rozciętej wargi tancerki.
Tancerze mogli być przyzwyczajeni do upadków wszelakiego rodzaju, ale raczej rzadko kiedy obrywali prosto w twarz drzwiami. Selwyn czuł się okropnie, zwłaszcza, że twarz Mathildy była śliczna.
- Potrzebujesz uzdrowiciela? Mam cię zabrać do szpitala? - wcale nie miał ochoty na rozpoczęcie weekendu wizytą w św. Mungu, ale nie mógł jej przecież tak zostawić.
Sięgnął do jej policzka, chcąc… co właściwie zrobić? Sprawdzić, czy nie złamał jej nosa? Pamiętał, jak wyglądał po Spalonej Nocy Baldwin, nos Mathildy był w zdecydowanie lepszym stanie. Upewnić się, że naprawdę nie uszkodził jej zębów? Na myśl o tym zrobiło mu się trochę słabo. Nie miał pojęcia, co jeszcze mógłby zrobić. Ostatecznie dłoń opadła na ramię, oferując jedynie pocieszające głaskanie.
- Przytrzymaj to przez chwilę, pomogę ci wstać - objął dziewczynę i podniósł się razem z nią. Na bluzę oprócz krwi zaczęła kapać również woda z rozpuszczającego się lodu i ogólnie Mathilda wyglądała żałośnie. Hannibal bezradnie rozejrzał się dookoła.
- Nie płacz, proszę. Bardzo boli? Naprawdę nie chciałem!
Uświadomił sobie, że tancerka właściwie nigdzie nie ruszała się bez swojego… pupila. Odsunął się od niej trochę i obrzucił ją wzrokiem z mieszanką troski i podejrzliwości. Tego jeszcze brakowało, żeby ten jej pyton, czy co to było, uznał go za zagrożenie. Hannibal nie miał pojęcia, czy węże mają w zwyczaju bronić swoich właścicieli, ani czy ten, który należy do Quirrell jest jadowity. On miał jakoś na imię… Atreus? Astarion?
- Twój, uhh… wąż? Masz go ze sobą? Wszystko z nim w porządku?... - gada nie było nigdzie widać, ale równie dobrze mógł ukrywać się pod tą oversize’ową bluzą.
Ciekawe, co powiedzą w Mungu, jak wpakujemy się tam z wężem… - pomyślał o paparazzich próbujących w jednym chwytliwym tytule upchnąć zakrwawioną Mathildę, to, że przybyła do lecznicy w towarzystwie dziedzica Selwynów i to, że spod jej ubrania wypełzł wielki, kolczasty wąż. O plotkarzach, którzy będą próbowali o tym opowiedzieć i spotkają się z niedowierzaniem, prawda tak absurdalna, że zakrawająca na wytwór fantazji. Kącik ust Hannibala drgnął. To mogło być warte wycieczki do szpitala.