30.07.2025, 02:45 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.12.2025, 14:49 przez Leviathan Rowle.)
Tak samo jak Leviathan zdawał się obchodzić szerokim łukiem rozmawianie o dziwactwach swojej natury, tak czający się w nim krukon aż za dobrze rozumiał dlaczego niektórzy chcieli wiedzieć. Pytania piętrzyły się mnożyły, bo kiedy odpowiedziało się na jedno, w kolejce zaraz pojawiało się jakieś drugie i niektórym faktycznie pozwalał wypowiadać je nagłos, bez zmieszania czy zniesmaczonego spoglądania w ich stronę. Jak to jest być smokiem natomiast, było chyba tym najbardziej osłuchanym i to na różne sposoby. Najczęściej jednak zadawała je chyba Helloise, no... przynajmniej do momentu, kiedy jeszcze biegała po ojcowskim domu. W jej pytaniu bywało tak samo dużo zaczepek, przygany, jak i zwykłej ciekawości. Lana, na swoje nieszczęście, była zaledwie twarzą która migała mu na szkolnych korytarzach. Zbyt młodą by wzbudzić prawdziwe zainteresowanie, tym bardziej że była ubrana w kolory innego domu.
Biblioteka jednak pozwalała w jakiś sposób jednoczyć się w tej wszechobecnej ciszy, przetykanej ledwo słyszalnym szelestem kartek. Łączył ich tu wszystkich głód wiedzy, czy to ten starannie pielęgnowany czy desperacki, pobudzony zbliżającymi się egzaminami. Teraz jednak, niestety, nie było tylko stałości dźwięku. Był niepokój i gwałtowność, której dodatkowo nie powodowało żadne z nich. Cóż, przynajmniej nie specjalnie.
Rowle uśmiechnął się do niej początkowo delikatnie, jakby doceniając jej małomówność, ale kiedy krzesło poruszyło się, zwyczajnie zmarszczył brew z konsternacją i rozejrzał się. Żarty? Nie, nie było widać między regałami żadnej żartobliwie wyciągniętej różdżki.
- Hej, nic ci nie jest? - może wyglądałby nieco bardziej jakby się zatroskał, gdyby nie gadzie oczy które na nowo zwróciły się w kierunku panny Dolohov. Chłopak pośpiesznie obszedł biurka, kucając przy niej. Dłońmi zebrał kartki, które jej uciekły, odłożył na blat, a potem wyciągnął do niej ręce, chcąc wesprzeć ją żeby wstała.
Dołączył do nich chichot. Cichy, gdzieś spomiędzy twardej materii kamiennej posadzki. Szybko jednak nabrał na głośności i wybrzmiał poprawnie, kiedy transparentna głowa wychynęła do poziomu szyi z podłogi.
- Lana i Levi siedzą na drzewie. Oh, kto by pomyślał, że tak się przejmiecie, nie wiecie że w bibliotece należy zachować ci-szę?
Biblioteka jednak pozwalała w jakiś sposób jednoczyć się w tej wszechobecnej ciszy, przetykanej ledwo słyszalnym szelestem kartek. Łączył ich tu wszystkich głód wiedzy, czy to ten starannie pielęgnowany czy desperacki, pobudzony zbliżającymi się egzaminami. Teraz jednak, niestety, nie było tylko stałości dźwięku. Był niepokój i gwałtowność, której dodatkowo nie powodowało żadne z nich. Cóż, przynajmniej nie specjalnie.
Rowle uśmiechnął się do niej początkowo delikatnie, jakby doceniając jej małomówność, ale kiedy krzesło poruszyło się, zwyczajnie zmarszczył brew z konsternacją i rozejrzał się. Żarty? Nie, nie było widać między regałami żadnej żartobliwie wyciągniętej różdżki.
- Hej, nic ci nie jest? - może wyglądałby nieco bardziej jakby się zatroskał, gdyby nie gadzie oczy które na nowo zwróciły się w kierunku panny Dolohov. Chłopak pośpiesznie obszedł biurka, kucając przy niej. Dłońmi zebrał kartki, które jej uciekły, odłożył na blat, a potem wyciągnął do niej ręce, chcąc wesprzeć ją żeby wstała.
Dołączył do nich chichot. Cichy, gdzieś spomiędzy twardej materii kamiennej posadzki. Szybko jednak nabrał na głośności i wybrzmiał poprawnie, kiedy transparentna głowa wychynęła do poziomu szyi z podłogi.
- Lana i Levi siedzą na drzewie. Oh, kto by pomyślał, że tak się przejmiecie, nie wiecie że w bibliotece należy zachować ci-szę?
We said we're going to conquer new frontiers
Go on, stick your bloody head in the jaws of the beast
Go on, stick your bloody head in the jaws of the beast