03.08.2025, 22:06 ✶
Oczywiście puste były groźby polewania Wiwerna czymkolwiek, za co Woody zapłacił i nie było jeszcze do szczętu zużyte. Skąpstwo było większe niż zawiść. Na front konkurencji mógłby Tarp iść w porywach się odlać, w ramach sąsiedzkiej przysługi przeciwpożarowej.
— Nigdy niczego nie przypalił? Nigdy? — Zmrużył podejrzliwie oczy, bo choć faktycznie nie przypominał sobie konkretnego przypadku spalenia jadła na kuchni Rejwachu, coś nie chciał temu dowierzać. Zbyt piękne, aby było prawdziwe. — A zawsze powtarzam, żeby nie wywalać dobrych rzeczy. Nigdy nie wiesz, kiedy się co przyda. — Załamał ręce nad wywaloną fryturą. Tarpaulin był tym typem starego, który chomikował w garażu, czy też w tym przypadku w piwnicy, najbardziej bezużyteczne przedmioty, jakie tylko człowiekowi przychodziły do głowy. Krzywo docięte kątowniki, pęknięte wiadra, dziurawy polar roboczy… to czemu Lewis nie miałby pójść w jego ślady i nie trzymać starego oleju, przeterminowanego żarcia… Nigdy nie wiesz… (zawada Zbieracz, proszę państwa)
Nie przyszło mu do głowy, że rudowłosa Nico nie ma swojego bezpiecznego kąta w Londynie. Że przyjechała z Edynburga, to wiedział, ale nie był wybitnie głęboko wtajemniczony w jej sytuację i jakoś naturalnie założył, że zatrzymała się u kogoś — dalszej rodziny, przyjaciółki, w tanim hostelu na Horyzontalnej? I teraz rach-ciach teleportuje się do tego lokum i będzie bezpieczniejsza niż w spelunie pełnej napierdolonych zakapiorów. Gdyby wiedział, że jest tu bezdomna, w życiu nie zasugerowałby jej wychodzenia na zewnątrz i kazał trzymać się blisko kogoś z załogi. Co zresztą rzeczywiście uczyniła, jak się później okazało.
Został tymczasem ze swoją świtą i musieli ustalić jakiś plan. Chociażby najogólniejszy, choć łatwe to nie było, biorąc pod uwagę, że żadne z nich do końca nie wiedziało, co się dzieje. Woody zamierzał w pierwszej kolejności stan ten zmienić: zasięgnąć języka tu i tam, zobaczyć, jak wygląda sytuacja poza ich własnym podwórkiem.
— Pewnie, puszczajcie ludzi na dół, byleby któreś z was od czasu do czasu kontrolowało, co tam wyczyniają. I ktoś musi najpierw iść wyłapać szczury, gdzieś je zamknąć — przypomniał sobie o maskotkach Rejwachu, które niechybnie tłum puszczony na piwnicę by stratował. Woody popatrzył po zgromadzonych: byli wśród nich ci porządni i ci… mniej. Tłum o takiej koncentracji zawsze niósł straty na miarę dzikiego stada bydła, a co dopiero tłum Nokturniarzy. Tarp był niemal pewien, że już przed chwilą gdzieś na sali trzasnęły o podłogę kufle trącone przez jakiegoś roztargnionego, nerwowego klienta. A jeśli jeszcze zaczną sobie w tych nerwach skakać sobie do gardeł… — Zamknij obsługę, jeśli tak uważasz. Generalnie trochę okowitki może pomóc na nerwy, ale nie rozpijajcie ludzi do poziomu… ślepego mordobicia, bo ich nie opanujemy. Jakby się sytuacja wymknęła spod kontroli, to zwiewajcie do mnie. Drzwi są zabezpieczone, nikt was tam nie sięgnie, o ile ogień do nas nie wejdzie.
Czy był dusigroszem, który pożałował na zabezpieczenia? Ymm, no, ochrony przed ogniem jako takiej nie mieli, ale bardzo się żarliwie z Aseną latem modlili o Boską przychylność do woskowego artefaktu fallicznego. Mieli więc polisę w niebie…?
— Popiół był wszędzie jak okiem sięgnąć i, nazwijcie mnie wariatem, ale dawno nic mi tak nie capiło czarną magią. Uznałbym, że wszyscy jesteśmy w grupie ryzyka. — Mówił to poważnie, nie siląc się na klaunią minę do złej gry. — Pójdę zobaczyć, jak sytuacja wygląda dalej. Może popytam tu i tam. Powinienem wrócić za… — Zastanowił się chwilę. — Godzinę?
— Nigdy niczego nie przypalił? Nigdy? — Zmrużył podejrzliwie oczy, bo choć faktycznie nie przypominał sobie konkretnego przypadku spalenia jadła na kuchni Rejwachu, coś nie chciał temu dowierzać. Zbyt piękne, aby było prawdziwe. — A zawsze powtarzam, żeby nie wywalać dobrych rzeczy. Nigdy nie wiesz, kiedy się co przyda. — Załamał ręce nad wywaloną fryturą. Tarpaulin był tym typem starego, który chomikował w garażu, czy też w tym przypadku w piwnicy, najbardziej bezużyteczne przedmioty, jakie tylko człowiekowi przychodziły do głowy. Krzywo docięte kątowniki, pęknięte wiadra, dziurawy polar roboczy… to czemu Lewis nie miałby pójść w jego ślady i nie trzymać starego oleju, przeterminowanego żarcia… Nigdy nie wiesz… (zawada Zbieracz, proszę państwa)
Nie przyszło mu do głowy, że rudowłosa Nico nie ma swojego bezpiecznego kąta w Londynie. Że przyjechała z Edynburga, to wiedział, ale nie był wybitnie głęboko wtajemniczony w jej sytuację i jakoś naturalnie założył, że zatrzymała się u kogoś — dalszej rodziny, przyjaciółki, w tanim hostelu na Horyzontalnej? I teraz rach-ciach teleportuje się do tego lokum i będzie bezpieczniejsza niż w spelunie pełnej napierdolonych zakapiorów. Gdyby wiedział, że jest tu bezdomna, w życiu nie zasugerowałby jej wychodzenia na zewnątrz i kazał trzymać się blisko kogoś z załogi. Co zresztą rzeczywiście uczyniła, jak się później okazało.
Został tymczasem ze swoją świtą i musieli ustalić jakiś plan. Chociażby najogólniejszy, choć łatwe to nie było, biorąc pod uwagę, że żadne z nich do końca nie wiedziało, co się dzieje. Woody zamierzał w pierwszej kolejności stan ten zmienić: zasięgnąć języka tu i tam, zobaczyć, jak wygląda sytuacja poza ich własnym podwórkiem.
— Pewnie, puszczajcie ludzi na dół, byleby któreś z was od czasu do czasu kontrolowało, co tam wyczyniają. I ktoś musi najpierw iść wyłapać szczury, gdzieś je zamknąć — przypomniał sobie o maskotkach Rejwachu, które niechybnie tłum puszczony na piwnicę by stratował. Woody popatrzył po zgromadzonych: byli wśród nich ci porządni i ci… mniej. Tłum o takiej koncentracji zawsze niósł straty na miarę dzikiego stada bydła, a co dopiero tłum Nokturniarzy. Tarp był niemal pewien, że już przed chwilą gdzieś na sali trzasnęły o podłogę kufle trącone przez jakiegoś roztargnionego, nerwowego klienta. A jeśli jeszcze zaczną sobie w tych nerwach skakać sobie do gardeł… — Zamknij obsługę, jeśli tak uważasz. Generalnie trochę okowitki może pomóc na nerwy, ale nie rozpijajcie ludzi do poziomu… ślepego mordobicia, bo ich nie opanujemy. Jakby się sytuacja wymknęła spod kontroli, to zwiewajcie do mnie. Drzwi są zabezpieczone, nikt was tam nie sięgnie, o ile ogień do nas nie wejdzie.
Czy był dusigroszem, który pożałował na zabezpieczenia? Ymm, no, ochrony przed ogniem jako takiej nie mieli, ale bardzo się żarliwie z Aseną latem modlili o Boską przychylność do woskowego artefaktu fallicznego. Mieli więc polisę w niebie…?
— Popiół był wszędzie jak okiem sięgnąć i, nazwijcie mnie wariatem, ale dawno nic mi tak nie capiło czarną magią. Uznałbym, że wszyscy jesteśmy w grupie ryzyka. — Mówił to poważnie, nie siląc się na klaunią minę do złej gry. — Pójdę zobaczyć, jak sytuacja wygląda dalej. Może popytam tu i tam. Powinienem wrócić za… — Zastanowił się chwilę. — Godzinę?
piw0 to moje paliwo