06.08.2025, 19:02 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.08.2025, 19:03 przez Robert Albert Crouch.)
Słowa ducha rozwścieczyły Roberta. Nie. Doprowadziły go do furii. Jak można było tak obrażać jego przyjaciela? I jeszcze insynuować, bez absolutnie żadnych podstaw, że ich znajomość opierała się tylko na spisywaniu zadań domowych?! Chłopak zacisnął pięści, a choć nie był agresywny, musiał powstrzymać się przed tym, by nie rzucić w zjawę własną torbą lub nawet butem. Za kogo ona się uważała? Sama pewnie była kujonką, której na bal nie chciałby nigdy zaprosić żaden chłopak. Jednak Robert nie mógł tego powiedzieć. Nie mógł pozwolić, by jego słowa skierowane do dziewczyny zrykoszetowały w Lazarusa.
— Wiesz, powiem ci coś. Rozumiem, że własne nieszczęścia odbijasz na innych. Tak zwykle robią osoby, które nie potrafią ogarnąć własnego bałaganu — splótł dłonie za plecami, czując się zupełnie jak prawnik na sali Wizengamotu. — Tyle, że nie masz żadnych powodów, żeby mówić takie rzeczy mojemu przyjacielowi. Nie znasz nas. Nie wiesz, że poznaliśmy się, kiedy mieliśmy jedenaście lat i usiedliśmy w jednym przedziale pociągu do Hogwartu. Grubo zanim zyskaliśmy jakąkolwiek reputację w szkole. Nie wiesz też tego, że Lazarus jest więcej wart niż większość chłopaków w szkole, że nie jest tylko mądry, ale i naprawdę świetny jako osoba. I fajnie się z nim gada. I wie się, że pomoże ci, jeśli będziesz tego potrzebować. A wiesz, czego jeszcze nie wiesz? Że jeśli dostatecznie dużo uczniów zostawi podpisy pod specjalnym wnioskiem do Dyrektora, to wyegzorcyzmują cię stąd w cholerę i do widzenia. Więc polecam się zastanowić nad tym, co wygadujesz. Traktuj może swoje nieżycie z szacunkiem. Nie każdy ma szansę zostać duchem, jak ty.
W tym momencie Robert uwielbiał brzmienie własnego głosu. Czuł się, jakby rzeczywiście był Crouchem. Jakby bronił swojego przyjaciela nie obelgami, lecz konstruktywnymi argumentami.
Poza tym ostatnim. To z wnioskiem wymyślił, ale to nic. Przecież ta zołza tego nie sprawdzi, prawda?
Wtedy właśnie zjawa wybuchła płaczem. Nie tylko ona zresztą płakała. Cała toaleta zdawała się zalewać się łzami. Światła zaczęły migotać, a spod drzwi kabin zaczęła wypływać woda. Ale ohyda...
— Nikt nie szanuje biednej Marty, och nikt! Siedzę tu, nikomu nie przeszkadzam, a ty grozisz mi wypędzeniem? Nie dość się nacierpiałam? — zajęczała dziewczyna, powodując w toalecie coraz większy chaos. Krany same się odkręciły zaczęła się lać woda. — Kolejny dręczyciel! Tak jak ci, co się wtedy naśmiewali. Tak jak wielkie oczy, które ujrzałam zanim umarłam!
Robert cofnął się o kilka kroków w stronę wyjścia, jednocześnie starając się osłonić Lazarusa. Robiło się... niepokojąco. Jakie znowu oczy? Nie chciał wiedzieć, czy to był jakiś głupi żart, czy może rzeczywiście gdzieś tam czaiło się coś gorszego od ducha.
— Wiesz, powiem ci coś. Rozumiem, że własne nieszczęścia odbijasz na innych. Tak zwykle robią osoby, które nie potrafią ogarnąć własnego bałaganu — splótł dłonie za plecami, czując się zupełnie jak prawnik na sali Wizengamotu. — Tyle, że nie masz żadnych powodów, żeby mówić takie rzeczy mojemu przyjacielowi. Nie znasz nas. Nie wiesz, że poznaliśmy się, kiedy mieliśmy jedenaście lat i usiedliśmy w jednym przedziale pociągu do Hogwartu. Grubo zanim zyskaliśmy jakąkolwiek reputację w szkole. Nie wiesz też tego, że Lazarus jest więcej wart niż większość chłopaków w szkole, że nie jest tylko mądry, ale i naprawdę świetny jako osoba. I fajnie się z nim gada. I wie się, że pomoże ci, jeśli będziesz tego potrzebować. A wiesz, czego jeszcze nie wiesz? Że jeśli dostatecznie dużo uczniów zostawi podpisy pod specjalnym wnioskiem do Dyrektora, to wyegzorcyzmują cię stąd w cholerę i do widzenia. Więc polecam się zastanowić nad tym, co wygadujesz. Traktuj może swoje nieżycie z szacunkiem. Nie każdy ma szansę zostać duchem, jak ty.
W tym momencie Robert uwielbiał brzmienie własnego głosu. Czuł się, jakby rzeczywiście był Crouchem. Jakby bronił swojego przyjaciela nie obelgami, lecz konstruktywnymi argumentami.
Poza tym ostatnim. To z wnioskiem wymyślił, ale to nic. Przecież ta zołza tego nie sprawdzi, prawda?
Wtedy właśnie zjawa wybuchła płaczem. Nie tylko ona zresztą płakała. Cała toaleta zdawała się zalewać się łzami. Światła zaczęły migotać, a spod drzwi kabin zaczęła wypływać woda. Ale ohyda...
— Nikt nie szanuje biednej Marty, och nikt! Siedzę tu, nikomu nie przeszkadzam, a ty grozisz mi wypędzeniem? Nie dość się nacierpiałam? — zajęczała dziewczyna, powodując w toalecie coraz większy chaos. Krany same się odkręciły zaczęła się lać woda. — Kolejny dręczyciel! Tak jak ci, co się wtedy naśmiewali. Tak jak wielkie oczy, które ujrzałam zanim umarłam!
Robert cofnął się o kilka kroków w stronę wyjścia, jednocześnie starając się osłonić Lazarusa. Robiło się... niepokojąco. Jakie znowu oczy? Nie chciał wiedzieć, czy to był jakiś głupi żart, czy może rzeczywiście gdzieś tam czaiło się coś gorszego od ducha.