10.08.2025, 22:26 ✶
– Nie. Ale jak spuszczę gardę, to znaczy, że umarłem.
Może nie powinien tego mówić? Może nie powinien w pierwszej chwili pomyśleć: masz ręce, nie musisz wszystkiego robić różdżką. Może minę miał trochę zbyt szorstką jak na to co się działo i... Może czasami powinien próbować nie być synem swojego ojca? Widać było, jak coś w nim blednie, jak zdusza w sobie jakieś myśli, chowa je pod takim krótkim „jak cholernie chciałbym wrócić do czasów sprzed Beltane”. Już nawet nie sprzed wojny, tylko sprzed Beltane.
Z czasów kiedy tak bardzo nie uważał na słowa, nie wzdrygał się po własnych wypowiedziach i nie był przeszyty na wskroś tym potwornym, miażdżącym duszę uczuciem, że prawie ją stracił. Nigdy nie był człowiekiem chcącym zamknąć ją w klatce, nic by go tak nie ucieszyło jak jej siła i samodzielność, zostawienie starego, omszałego brata daleko za plecami kiedy ona cieszyła się i odkrywała świat. Ale ich życie tak nie wyglądało. Ich życie składało się z szeregu wyrzeczeń i obowiązków.
– Wpisałem się na letnie święta na patrole. – Czego innego się spodziewała? Że w ten jeden rok nie? Z drugiej strony to może i dobrze – że coś jeszcze robił, coś działał. Parł do przodu swoim starym trybem. – Ale... – Naprawdę go to wszystko niszczyło. – Tak, na pewno znajdziemy chwilę, żeby spędzić czas. – Nie zwykł kłamać, nawet kiedy słodkie kłamstwo miało pomóc zagoić się jakiejś ranie, a więc naprawdę w to wierzył. Przynajmniej w tej chwili. Niestety nawet z tą łuną światła niosącą nadzieję, która oplotła swoim blaskiem zbliżający się sabat, to wciąż – tam kryła się ciemność. Potrzeba tego, aby na sabacie pojawiali się Aurorzy w mundurach obdzierała wszechświat ze wszelkich złudzeń. Sielanka, jedzenie lodów, spacery trzymając się za rękę – wszystko to, nawet jeżeli się odbędzie, zrobi to w akompaniamencie krzyków ofiar krwawej rebelii i syczenia potwornych istot w głębi opustoszałej Kniei. – Kiedy znaleźli cię w maju to usłyszałem, że możesz nie przeżyć tygodnia. Dzisiaj... nie jesteś kimś pozbawionym lęków, ale mówisz, chodzisz, widzisz, obserwujesz, wyciągasz wnioski. Nie chcę przez to powiedzieć, że siedzenie tutaj jest łatwe – sam unikał tego jak ognia, chociaż szaleństwo czerpało z niego garściami i gdyby nie Sebastian, skończyłby marnie – ale zdecydowanie ci pomogło. – Tych „ale” było więcej. – Zrobię wszystko, żebyś była szczęśliwa. – „Wszystko” (wszak wszystko zawsze powinno ująć się w cudzysłów, co nie?) ograniczały głównie pieniądze. Nie było go stać na to, żeby prywatny uzdrowiciel codziennie dojeżdżał do niej do Londynu. – Przekaż Bertiemu, jakie chcesz ciasto. Czy ja mam to zrobić? – Mrugnąłby do niej pewnie, gdyby pomiędzy wierszami nie przewinął się wątek niemożliwy do pominięcia przez kogoś o nazwisku Moody. – Coś o Zakonie to znaczy co?
Odkryj wiadomość pozafabularną
Może nie powinien tego mówić? Może nie powinien w pierwszej chwili pomyśleć: masz ręce, nie musisz wszystkiego robić różdżką. Może minę miał trochę zbyt szorstką jak na to co się działo i... Może czasami powinien próbować nie być synem swojego ojca? Widać było, jak coś w nim blednie, jak zdusza w sobie jakieś myśli, chowa je pod takim krótkim „jak cholernie chciałbym wrócić do czasów sprzed Beltane”. Już nawet nie sprzed wojny, tylko sprzed Beltane.
Z czasów kiedy tak bardzo nie uważał na słowa, nie wzdrygał się po własnych wypowiedziach i nie był przeszyty na wskroś tym potwornym, miażdżącym duszę uczuciem, że prawie ją stracił. Nigdy nie był człowiekiem chcącym zamknąć ją w klatce, nic by go tak nie ucieszyło jak jej siła i samodzielność, zostawienie starego, omszałego brata daleko za plecami kiedy ona cieszyła się i odkrywała świat. Ale ich życie tak nie wyglądało. Ich życie składało się z szeregu wyrzeczeń i obowiązków.
– Wpisałem się na letnie święta na patrole. – Czego innego się spodziewała? Że w ten jeden rok nie? Z drugiej strony to może i dobrze – że coś jeszcze robił, coś działał. Parł do przodu swoim starym trybem. – Ale... – Naprawdę go to wszystko niszczyło. – Tak, na pewno znajdziemy chwilę, żeby spędzić czas. – Nie zwykł kłamać, nawet kiedy słodkie kłamstwo miało pomóc zagoić się jakiejś ranie, a więc naprawdę w to wierzył. Przynajmniej w tej chwili. Niestety nawet z tą łuną światła niosącą nadzieję, która oplotła swoim blaskiem zbliżający się sabat, to wciąż – tam kryła się ciemność. Potrzeba tego, aby na sabacie pojawiali się Aurorzy w mundurach obdzierała wszechświat ze wszelkich złudzeń. Sielanka, jedzenie lodów, spacery trzymając się za rękę – wszystko to, nawet jeżeli się odbędzie, zrobi to w akompaniamencie krzyków ofiar krwawej rebelii i syczenia potwornych istot w głębi opustoszałej Kniei. – Kiedy znaleźli cię w maju to usłyszałem, że możesz nie przeżyć tygodnia. Dzisiaj... nie jesteś kimś pozbawionym lęków, ale mówisz, chodzisz, widzisz, obserwujesz, wyciągasz wnioski. Nie chcę przez to powiedzieć, że siedzenie tutaj jest łatwe – sam unikał tego jak ognia, chociaż szaleństwo czerpało z niego garściami i gdyby nie Sebastian, skończyłby marnie – ale zdecydowanie ci pomogło. – Tych „ale” było więcej. – Zrobię wszystko, żebyś była szczęśliwa. – „Wszystko” (wszak wszystko zawsze powinno ująć się w cudzysłów, co nie?) ograniczały głównie pieniądze. Nie było go stać na to, żeby prywatny uzdrowiciel codziennie dojeżdżał do niej do Londynu. – Przekaż Bertiemu, jakie chcesz ciasto. Czy ja mam to zrobić? – Mrugnąłby do niej pewnie, gdyby pomiędzy wierszami nie przewinął się wątek niemożliwy do pominięcia przez kogoś o nazwisku Moody. – Coś o Zakonie to znaczy co?
Jak coś to Alek siedzi na łóżku od poprzedniego posta.
fear is the mind-killer.