[18.09.1972] chaos makes the muse | Ambroise & Prudence

Tak, bez wątpienia wiedział jak to jest. Być może niespecjalnie interesowały go tajniki zgłębiania wiedzy na temat przyszłości, jednakże w jego dosyć długim i raczej chaotycznym życiu kilka razy zdarzyło mu się wysłuchać przepowiedni w jakimś stopniu dotyczącym jego własnego losu. Być może w większości przypadków nie był główną postacią podobnego scenariusza. Jak na osobę trzymającą się raczej twierdzenia, że dopuszcza do siebie tylko wąskie grono bardzo określonych ludzi, był poboczną figurą w życiu zatrważająco wielu osób.
Ba, przez ostatnie miesiące miał wrażenie, że jest tym w aż nazbyt rozległym stopniu. Poniekąd przestając być głównym bohaterem jego własnego życia, a zaczynając stanowić tylko punkt oparcia dla otoczenia. Być może nie dając o sobie zapomnieć, jednak w znacznym stopniu skupiając się głównie na cudzych problemach, aby nie pogrążyć się w myśleniu na temat własnych.
Doszedł do tego z końcem lata, uświadamiając sobie, od jak dawna w istocie nie robił zbyt wiele dla siebie. No, przynajmniej nie po to, aby być szczęśliwym. Teraz zamierzał to zmienić. Prywatna praktyka od dawna była czymś, o czym myślał, więc może nadeszła najwyższa pora, by rzeczywiście pchnąć sprawy w tym kierunku? Jeszcze nie wiedział, ale wydawało mu się to jedną z najbardziej logicznych opcji.
Nie zamierzał jednak siedzieć i myśleć o tym w tej chwili. Nie był sam. O dziwo, doskonale zdawał sobie z tego sprawę i nie zamierzał być teraz pępkiem świata, podczas gdy Prudence wyraźnie przygasła. Wiele dało się powiedzieć na jego temat, ale nie był wampirem energetycznym. Nie czerpał satysfakcji z nieszczęścia ludzi, którzy nie życzyli mu źle.
Nie, nie dziwił się takiej a nie innej reakcji dziewczyny. Wbrew pozorom, nietrudno mu było zauważyć, że w ostatnich dniach zrobiła się zdecydowanie szczęśliwsza. Być może nie mógł jej zarzucić zachowywania się jak dzierlatka. W głównej mierze nadal była sobą, nie przestawiła się całkowicie w tryb młodej gołąbeczki, ale bez wątpienia stała się mniej ponurą i wycofaną wersją siebie. Ciężko byłoby zaś zupełnie nie dostrzegać tego, co stanowiło powód tej zmiany.
I równie trudno byłoby nie połączyć jednej kropki z drugą (przynajmniej wedle jego logiki), dochodząc do wniosku, czego tak właściwie doszukiwała się w tej nieszczęsnej wróżbie z tarota. Nie trzeba było być wielkim odkrywcą czy wyśmienitym profetą, najjaśniejszą gwiazdą pokolenia. Wystarczyło wyłącznie orientować się co nieco w dotychczasowej historii dziewczyny siedzącej przed Greengrassem. Reszta raczej sama nasuwała się na myśl.
No, przynajmniej do pewnego stopnia, bowiem założenia, jakie powstały w głowie Ambroisa były znacznie dalsze od zwykłego końca turnusu, po którym wszystko powróci do szarej, a może nawet czarnej normy. Instynktownie dopisywał temu trochę inną część i dodatkowe obawy kierujące Bletchleyówną, bo nie mógł tego nie robić. Nie, gdy przecież był postacią poboczną w jej wcześniejszym życiowym dramacie.
- To nie przepowiednia, której nie możesz zmienić, wiesz. Poza tym, to tylko jedna karta, nie cały rozkład. Ułamek obrazu - stwierdził zatem, nie zamierzając jednak wdawać się w żadne szersze dyskusje na ten temat.
Nie. Nie uważał się za kogoś, kto posiadał jakiekolwiek predyspozycje, aby stanowić wsparcie moralne innych ludzi. Nie był ekspertem od psychiki i nie próbował swoich sił w magii z tym związanej. Był dosyć konkretnym człowiekiem o ugruntowanych przekonaniach, czasami może nieco nazbyt twardych, ale cóż. Tak już miał. Był w tym niezwykle stabilny, co sam bez wątpienia cenił.
Nie próbował zatem pocieszać Bletchleyówny, nie. Zamiast tego mogli odłożyć karty, spędzając jeszcze chwilę na rozmowie i pozbywaniu się reszty przekąsek z talerzy, po czym rozejść się do swoich sypialni. Na szczęście dla dziewczyny, idąc dokładnie w tym samym kierunku, więc nie miała szans zgubić się drugi raz tego wieczoru. To już mógł dla niej zrobić.

Koniec sesji