05.09.2025, 23:22 ✶
Może i nie był to najlepszy pomysł, ale w tamtym momencie Anthony nie widział lepszego i - a może przede wszystkim - szybszego sposobu na pozbycie się farby. Najwyżej zostawią trochę na dnie flakonu, albo zwyczajnie poprosi Prewetta o dosłanie kolejnej fiolki. Zawsze przecież oczy Jaspera były w stanie wypatrzyć czarną plamę na skórze, nienaturalną, niepotrzebną, zaaplikowaną kilka godzin temu na nieszczęsnego polityka.
Anthony pozostawił za sobą otwarte drzwi do łazienki tak, aby mogli prowadzić rozmowę dalej. Teraz, w jego prywatnej osobistej sypialni, mogli mówić o wiele głośniej, aniżeli na mocno ubrudzonym salonie, z którego korytarz rozchodził się wprost do innych pokoi. Prywatna "kwatera" była wyciszona, mogli więc wymienić się opowieścią nie tracąc czasu na to, że akurat wuj znalazł się pod prysznicem. Z resztą magiczną maść trzeba było dobrze wszorować w skórę, a w tym czasie:
– Twój wuj... cóż, gnany wizjami również biegał po Londynie i ratował co się da. Mając trzecie oko mógł wychwycić ogniska zapalne, a potem Twój chrzestny i... mm.. i ja pomagaliśmy w gaszeniu ich. – Nie wyszło mu prawie żadne zaklęcie tej nocy, ale powiedzmy: osłaniał tyły, załatwił fotografa, finalnie też ludzie oszalali z rozpaczy prędzej zaatakowaliby samotnego czarodzieja, niż trzech mężczyzn. Powiedzmy, że na coś się przydał... – Wiesz, że Longbottomowie pierwsi rwą się do bitki, nie ważne jaki jest ich zawód, a Selwynowie muszą błyszczeć. Shafiqom zostało pilnowanie, żeby nic nie zrobili nierozsądnego, szczęśliwie dotrwaliśmy wszyscy poranka. Z tego co wiem... Dolina Godryka też oberwała i to mocno. Dziś pewnie zaczniemy liczyć straty, ale cóż... żeby wyjść, trzeba jakoś wyglądać.
Wychylił się z łazienki, a ciepła woda wciąż odparowywała z jego skóry okrytej jedwabną piżamą koloru głębokiego lazuru. Wyglądał już zdecydowanie normalniej, bez sadzy ale też drażniącej magicznej farby czyniącej prawdziwe spustoszenie na zadbanej zwykle skórze. Jego oczy dalej były przekrwione, twarz pochudła, zmęczona uśmiechała się jednak do młodzieńca.
– Teraz Twoja kolej... obejrzyj proszę, zwłaszcza okolice karku. Nie wiem czy nie drasnąłem się, czy to coś z tej przeklętej farby się zachowało. – Przysiadł przy krewniaku gotów do inspekcji. Prysznic trochę się przydał, w głowie już ułożył sobie list do Charlie i Margerity. Odświeżenie też zmyło z ust poczucie rozgoryczenia. To miało wrócić za chwilę, gdy tylko dojdzie do pracy i odkryje Jonathana w najbardziej sarkastycznym stanie skupienia. Ale to za moment, teraz zasłużył na moment ciszy i skupienia. Oboje zasłużyli. – Jasper wiesz, że czegokolwiek będziesz potrzebował, masz mi natychmiast mówić, prawda...? Nie wahaj się ani chwili. Jesteśmy rodziną, a rodzina musi trzymać się razem.
Anthony pozostawił za sobą otwarte drzwi do łazienki tak, aby mogli prowadzić rozmowę dalej. Teraz, w jego prywatnej osobistej sypialni, mogli mówić o wiele głośniej, aniżeli na mocno ubrudzonym salonie, z którego korytarz rozchodził się wprost do innych pokoi. Prywatna "kwatera" była wyciszona, mogli więc wymienić się opowieścią nie tracąc czasu na to, że akurat wuj znalazł się pod prysznicem. Z resztą magiczną maść trzeba było dobrze wszorować w skórę, a w tym czasie:
– Twój wuj... cóż, gnany wizjami również biegał po Londynie i ratował co się da. Mając trzecie oko mógł wychwycić ogniska zapalne, a potem Twój chrzestny i... mm.. i ja pomagaliśmy w gaszeniu ich. – Nie wyszło mu prawie żadne zaklęcie tej nocy, ale powiedzmy: osłaniał tyły, załatwił fotografa, finalnie też ludzie oszalali z rozpaczy prędzej zaatakowaliby samotnego czarodzieja, niż trzech mężczyzn. Powiedzmy, że na coś się przydał... – Wiesz, że Longbottomowie pierwsi rwą się do bitki, nie ważne jaki jest ich zawód, a Selwynowie muszą błyszczeć. Shafiqom zostało pilnowanie, żeby nic nie zrobili nierozsądnego, szczęśliwie dotrwaliśmy wszyscy poranka. Z tego co wiem... Dolina Godryka też oberwała i to mocno. Dziś pewnie zaczniemy liczyć straty, ale cóż... żeby wyjść, trzeba jakoś wyglądać.
Wychylił się z łazienki, a ciepła woda wciąż odparowywała z jego skóry okrytej jedwabną piżamą koloru głębokiego lazuru. Wyglądał już zdecydowanie normalniej, bez sadzy ale też drażniącej magicznej farby czyniącej prawdziwe spustoszenie na zadbanej zwykle skórze. Jego oczy dalej były przekrwione, twarz pochudła, zmęczona uśmiechała się jednak do młodzieńca.
– Teraz Twoja kolej... obejrzyj proszę, zwłaszcza okolice karku. Nie wiem czy nie drasnąłem się, czy to coś z tej przeklętej farby się zachowało. – Przysiadł przy krewniaku gotów do inspekcji. Prysznic trochę się przydał, w głowie już ułożył sobie list do Charlie i Margerity. Odświeżenie też zmyło z ust poczucie rozgoryczenia. To miało wrócić za chwilę, gdy tylko dojdzie do pracy i odkryje Jonathana w najbardziej sarkastycznym stanie skupienia. Ale to za moment, teraz zasłużył na moment ciszy i skupienia. Oboje zasłużyli. – Jasper wiesz, że czegokolwiek będziesz potrzebował, masz mi natychmiast mówić, prawda...? Nie wahaj się ani chwili. Jesteśmy rodziną, a rodzina musi trzymać się razem.
Koniec sesji