Kruk Elliotta

2 kwietnia 1972

Elliott,

Chciałbym w tym momencie kierować się małostkowością, wytłumaczyć swoją opinię tym, że skrzywdziła moje kruche ego, więc odpłacam jej pięknym za nadobne. Prawda jest jednak taka, że gdy tylko zamknęły się za nią drzwi naszego mieszkania, nie czułem niczego poza ulgą. Przykro mi, że tak wygląda nasz koniec, lecz nie mam do niej żalu.

W razie jakichkolwiek pytań jestem do dyspozycji.

Perseus

Tymczasem litery na drugiej kartce były krzywe, pisane niewątpliwie rozedrganą dłonią. Kartka spłonęła zaraz po przeczytaniu przez Elliotta.

Niektórych pożarów nie da się ugasić. Jestem zbyt zmęczony, aby próbować. 

Przepraszam. Nigdy więcej nie poruszę tego tematu.