23.09.2025, 13:17 ✶
Peregrinus nie oszukiwał, słowo honoru. Może miał farta i los mu sprzyjał, a może sam się do tego zwycięstwa przyczynił. Może wszystkiego po trochu. Nie obnosił się jednakże nadto ze swoim sukcesem, aby nie udręczyć przyjaciół. Choć chwilami gdy widział wywracanie oczami w wykonaniu Mony, nachodziła go ochota, aby się pochełpić.
W butelkę grał po prawdzie kilka razy, lecz nie była to jego ulubiona zabawa. Nudził się przy niej, bo za nudziarza był uważany i nikt nie próbował nawet dawać mu zabawnych wyzwań. Wszyscy doskonale wiedzieli, że Peregrinus Trelawney nie ma w sobie tego czegoś, co jest potrzebne, aby stroić sobie żarty z nauczycieli czy odważyć się na rozrzucenie po hogwardzkich szklarniach studenckich wiadra gumochłonów. Mało tego, stresowało go uczestniczenie w zabawach, których inni uczestnicy dopuszczali się podobnych występków, bo odpowiedzialność często bywała potem zbiorowa.
Icarusowi i Monie jednak ufał w tym, że nie wymyślą niczego, co może im sprowadzić na głowę kłopoty ze strony dorosłych. No… Icarusowi może ufał nieco bardziej niż Monie.
— Jeśli pękasz, nie musimy… — Nie zdążył zapewnić Rowle, że absolutnie w trosce o jej osobisty komfort mogą z tej aktywności zrezygnować. Tymczasem, mimo wygłoszonych narzekań, dziewczyna jako pierwsza rzuciła się do kręcenia.
I dostała za swoje. Trelawney popatrzył na butelkę, zastanawiając się, jak by tu wypróbować możliwości Mony. Nie każą jej przecież robić fikołków pośrodku plaży czy skakać do wody. To byłoby dla niej za proste, żadne wyzwanie, a jeszcze może zechciałaby się im potem odwdzięczyć tym samym. Nie, wpadł na pomysł niewymagający podnoszenia tyłka.
— Może opowiedz nam legendę walijską — zaproponował, zerkając pytająco na Icarusa, aby zobaczyć, czy kolega przystanie na taką formę wyzwania, bo a nuż Prewett w rękawie miał coś jeszcze lepszego. Samemu Peregrinowi jednak słuchanie historycznych ciekawostek wydawało się o wiele bardziej rozrywkowe niż jeziorne wygłupy.
W butelkę grał po prawdzie kilka razy, lecz nie była to jego ulubiona zabawa. Nudził się przy niej, bo za nudziarza był uważany i nikt nie próbował nawet dawać mu zabawnych wyzwań. Wszyscy doskonale wiedzieli, że Peregrinus Trelawney nie ma w sobie tego czegoś, co jest potrzebne, aby stroić sobie żarty z nauczycieli czy odważyć się na rozrzucenie po hogwardzkich szklarniach studenckich wiadra gumochłonów. Mało tego, stresowało go uczestniczenie w zabawach, których inni uczestnicy dopuszczali się podobnych występków, bo odpowiedzialność często bywała potem zbiorowa.
Icarusowi i Monie jednak ufał w tym, że nie wymyślą niczego, co może im sprowadzić na głowę kłopoty ze strony dorosłych. No… Icarusowi może ufał nieco bardziej niż Monie.
— Jeśli pękasz, nie musimy… — Nie zdążył zapewnić Rowle, że absolutnie w trosce o jej osobisty komfort mogą z tej aktywności zrezygnować. Tymczasem, mimo wygłoszonych narzekań, dziewczyna jako pierwsza rzuciła się do kręcenia.
I dostała za swoje. Trelawney popatrzył na butelkę, zastanawiając się, jak by tu wypróbować możliwości Mony. Nie każą jej przecież robić fikołków pośrodku plaży czy skakać do wody. To byłoby dla niej za proste, żadne wyzwanie, a jeszcze może zechciałaby się im potem odwdzięczyć tym samym. Nie, wpadł na pomysł niewymagający podnoszenia tyłka.
— Może opowiedz nam legendę walijską — zaproponował, zerkając pytająco na Icarusa, aby zobaczyć, czy kolega przystanie na taką formę wyzwania, bo a nuż Prewett w rękawie miał coś jeszcze lepszego. Samemu Peregrinowi jednak słuchanie historycznych ciekawostek wydawało się o wiele bardziej rozrywkowe niż jeziorne wygłupy.
źródło?
objawiono mi to we śnie
objawiono mi to we śnie