24.09.2025, 23:18 ✶
—12/09/72—
List w okolicach południa dostarczył bardzo czarny kruk.
Kochana Quintesso,
nie jestem pewien, gdzie spotka Cię mój list, być może wciąż wypoczywasz w pieleszach mojego apartamentu, być może Twój niespokojny duch wyruszył kolejnym osobom nieść pomoc i wsparcie. Możliwe, że powinienem poczekać godzin wieczornych, licząc na spotkanie w gabinecie, choć hałas panujący w moim domu przyprawia mnie o migreny. Choć może to dym wciąż unoszący się w powietrzu? Tak czy inaczej, chciałbym zrzucić z siebie kilka myśli i nowin, licząc na odrobinę ukojenia w tym chaosie, który zaczął się przed kilkoma dniami.
Postanowiłem, że zostaję w Ministerstwie. Właściwie, wbrew moim przypuszczeniom, Jonathan poprosił mnie o to, a ja zgodziłem się. Rozmawiamy. Tak jakby. Próbuję mu nie przeszkadzać, bo najwidoczniej przez ostatnie półrocze wyrobił sobie biurową rutynę w której nie ma zbyt wiele miejsca dla mnie, a ja zgodnie ze starą maksymą, jeśli nie mogę mu pomóc, to chociaż nie będę przeszkadzał.
Tymczasem roznosi mnie. Po spalonych możliwościach, o których wspomniałem Ci od razu gdy dostałem list od Ministry, duszę się z myślą, że miałbym jakkolwiek przydawać ulowi splendoru. W październiku przybędzie pierwsza transza towaru z Kambodży i wtedy zacznie się młyn, ale do tego czasu droga przyjaciółko, myślałem o tym by zająć głowę inną aktywnością. Niechybnie pomyślałem o Twoim domu. O Londyn zadba każdy, to oczywista sprawa. Ale zbyt wielu tu świętuje spalone jabłka na drzewach Abbotów. Trzeba odwrócić tę narrację i myślę, aby dźwignąć to zadanie czynem społecznym z pieniędzy nie tyle ministersialnych, co skrytek tych, którym na Dolinie winno zależeć najbardziej. A ja? Cóż. Nadal pragnę być Twoim sąsiadem. Wyrżnięte czarną magią okna Little Hangleton zbyt jaskrawo pokazują mi, jakim grobowcem jest to miejsce, zmartwiałe za życia, zbyt cenne jednak by się go pozbyć. Myślę nad organizacją - sposobem na ukojenie mugoli dla sprawniejszej odbudowy pod czujnym okiem księżyca. Brakujące materiały mógłbym ściągnąć z Hiszpanii, wybieram się tam z początkiem października. Będę próbował wyciągnąć raporty i kosztorysy z rozdysponowania funduszy naprawy, ale potrzebuję ponad wszystko wizji lokalnej.
Druga rzecz, wciąż chciałbym wesprzeć Nokturn, tu zdecydowanie mniej oficjalnie, bo znając harde charaktery jego mieszkańców nawet w tak krytycznej sytuacji potraktują to jako afront. Jedzenie, tekstylia, z lekarstwami we wrześniu może być problem... Myślałem, aby znaleźć punkt albo dwa, które nie byłby nazbyt oczywiste. Czy mogę liczyć na Twoje dobre słowo w przypadku Clemensa, czy proszę o zbyt wiele? Nie chcę się narzucać, ale sytuacja nagli, nikt z nas nie potrzebuje teraz rewolty, a nastroje niezwykle koi pełny żołądek i pościel, która nie pachnie spalenizną. I proszę, nie proś mnie bym załatwił to przez siedzącego na przeciw Selwyna. Nie mam przestrzeni na jakiekolwiek jego komentarze w tej materii, obawiam się, że nasz sojusz zawiązany na okoliczność spopielonego Londynu jest zbyt kruchy by to przetrwać.
Napisz mi co myślisz. W wolnej chwili. Pomóż mi przetrwać do 16.
nie jestem pewien, gdzie spotka Cię mój list, być może wciąż wypoczywasz w pieleszach mojego apartamentu, być może Twój niespokojny duch wyruszył kolejnym osobom nieść pomoc i wsparcie. Możliwe, że powinienem poczekać godzin wieczornych, licząc na spotkanie w gabinecie, choć hałas panujący w moim domu przyprawia mnie o migreny. Choć może to dym wciąż unoszący się w powietrzu? Tak czy inaczej, chciałbym zrzucić z siebie kilka myśli i nowin, licząc na odrobinę ukojenia w tym chaosie, który zaczął się przed kilkoma dniami.
Postanowiłem, że zostaję w Ministerstwie. Właściwie, wbrew moim przypuszczeniom, Jonathan poprosił mnie o to, a ja zgodziłem się. Rozmawiamy. Tak jakby. Próbuję mu nie przeszkadzać, bo najwidoczniej przez ostatnie półrocze wyrobił sobie biurową rutynę w której nie ma zbyt wiele miejsca dla mnie, a ja zgodnie ze starą maksymą, jeśli nie mogę mu pomóc, to chociaż nie będę przeszkadzał.
Tymczasem roznosi mnie. Po spalonych możliwościach, o których wspomniałem Ci od razu gdy dostałem list od Ministry, duszę się z myślą, że miałbym jakkolwiek przydawać ulowi splendoru. W październiku przybędzie pierwsza transza towaru z Kambodży i wtedy zacznie się młyn, ale do tego czasu droga przyjaciółko, myślałem o tym by zająć głowę inną aktywnością. Niechybnie pomyślałem o Twoim domu. O Londyn zadba każdy, to oczywista sprawa. Ale zbyt wielu tu świętuje spalone jabłka na drzewach Abbotów. Trzeba odwrócić tę narrację i myślę, aby dźwignąć to zadanie czynem społecznym z pieniędzy nie tyle ministersialnych, co skrytek tych, którym na Dolinie winno zależeć najbardziej. A ja? Cóż. Nadal pragnę być Twoim sąsiadem. Wyrżnięte czarną magią okna Little Hangleton zbyt jaskrawo pokazują mi, jakim grobowcem jest to miejsce, zmartwiałe za życia, zbyt cenne jednak by się go pozbyć. Myślę nad organizacją - sposobem na ukojenie mugoli dla sprawniejszej odbudowy pod czujnym okiem księżyca. Brakujące materiały mógłbym ściągnąć z Hiszpanii, wybieram się tam z początkiem października. Będę próbował wyciągnąć raporty i kosztorysy z rozdysponowania funduszy naprawy, ale potrzebuję ponad wszystko wizji lokalnej.
Druga rzecz, wciąż chciałbym wesprzeć Nokturn, tu zdecydowanie mniej oficjalnie, bo znając harde charaktery jego mieszkańców nawet w tak krytycznej sytuacji potraktują to jako afront. Jedzenie, tekstylia, z lekarstwami we wrześniu może być problem... Myślałem, aby znaleźć punkt albo dwa, które nie byłby nazbyt oczywiste. Czy mogę liczyć na Twoje dobre słowo w przypadku Clemensa, czy proszę o zbyt wiele? Nie chcę się narzucać, ale sytuacja nagli, nikt z nas nie potrzebuje teraz rewolty, a nastroje niezwykle koi pełny żołądek i pościel, która nie pachnie spalenizną. I proszę, nie proś mnie bym załatwił to przez siedzącego na przeciw Selwyna. Nie mam przestrzeni na jakiekolwiek jego komentarze w tej materii, obawiam się, że nasz sojusz zawiązany na okoliczność spopielonego Londynu jest zbyt kruchy by to przetrwać.
Napisz mi co myślisz. W wolnej chwili. Pomóż mi przetrwać do 16.
Anthony