30.09.2025, 09:35 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.09.2025, 09:45 przez Robert Albert Crouch.)
Wampiry dotychczasowo kojarzone przez niego były z krwawymi przestępstwami. Bywały przecież przypadki, gdzie przed Wizengamotem stawał taki ktoś, zamknięty w klatce w obawie przed tym, że swą brutalną zbrodnię powtórzy na czcigodnych sędziach. Bywały okoliczności łagodzące: głód krwi musiał być jakoś nasycony, a państwo dawało w tej kwestii znikome rozwiązania. Przecież komu by się chciało inwestować w lek na wampiryzm? Więcej: kto by chciał oddawać krew na rzecz tych, których uważali za potwory?
Gabriel nie kulił się za kratami. Był wolny i rzeczywisty. Nie chciał też skrzywdzić Roberta, co oznaczało, że być może uwodził go bezinteresownie... Albo miał w tym jakiś inny interes. Crouch poczuł to charakterystyczne przesunięcie w ich rozmowie. Działo się tak, gdy sprawy prywatne przechodziły w politykę. Ta myśl trochę go uspokoiła. Polityka stanowiła paradoksalnie bezpieczne pole do rozmowy... właściwie z każdym. Dobrodziejstwo ich pozornej demokracji.
Nie zgadzała się z tym jedynie czułość, którą wampir mu okazywał. Robert bardzo nie chciał myśleć, że stanowiła manipulacyjną taktykę. Było przecież tyle innych sposobów... A jednak miłe słowa, łagodny dotyk, wydawały się nad wyraz szczere. Albo rzeczywiście takie były, albo trzeba było popracować nad własnym wybujałym ego. Chociaż podobać się komuś, kto (jak łatwo można było się domyślić po sposobie mówienia) żył od jakiegoś wieku, stanowiło osiągnięcie. Ilu przystojnych mężczyzn Gabriel musiał spotkać w swoim (nie)życiu? Czy Crouch mógł czuć się wyróżniony?
– Rzeczywiście z twojej perspektywy pozbycie się znajomości z sędzią Wizengamotu byłoby niekorzystne. Fakt, że gdybyś tylko chciał, zniszczyłbyś mi karierę, też nie przeszkadza – odparł już zupełnie innym tonem niż wcześniej. – Podejrzewam, że czegoś ode mnie chcesz. Zgoła innego niż moja krew lub moje ciało, zgadza się?
Pracując w Wizengamocie, Robert nabył to unikalne spojrzenie na świat. Ten przepełniony był spiskami, a w gruncie rzeczy, mało kto działał na rzecz kogoś innego niż własna osoba. Dlatego tak wielu zgodziło się na to, by Jenkins została ministrą. Każdy miał nadzieję na manipulowanie nią, miała w teorii być przeciągana pomiędzy stronnictwami jak zabawka, którą wyrywały sobie niesforne dzieci w Płomyczku. Niewiele osób chciało rzeczywiście zmienić to państwo na lepsze.
Gabriel miał szczęście. Jedną z nich był bowiem Robert Albert Crouch.
– Uprzedzę cię jednak, że nasz kraj jest chory. Spalona Noc była jedynie objawem, widocznym, lecz po przemyśleniu sprawy, dla nikogo, kto zna nasze wspaniałe Ministerstwo, nie mogła stanowić zaskoczenia – skrzyżował ramiona na piersi, patrząc, jak Gabriel uderzył w piłeczkę. Mimo wszystko, kształt sylwetki wampira wciąż wydawał mu się atrakcyjny. – Być może byłbyś w stanie najwyżej zaoferować mi jakąś radę. Kompletnie nie wiem, co robić, gdy mam do czynienia z takim... betonem.
Gabriel nie kulił się za kratami. Był wolny i rzeczywisty. Nie chciał też skrzywdzić Roberta, co oznaczało, że być może uwodził go bezinteresownie... Albo miał w tym jakiś inny interes. Crouch poczuł to charakterystyczne przesunięcie w ich rozmowie. Działo się tak, gdy sprawy prywatne przechodziły w politykę. Ta myśl trochę go uspokoiła. Polityka stanowiła paradoksalnie bezpieczne pole do rozmowy... właściwie z każdym. Dobrodziejstwo ich pozornej demokracji.
Nie zgadzała się z tym jedynie czułość, którą wampir mu okazywał. Robert bardzo nie chciał myśleć, że stanowiła manipulacyjną taktykę. Było przecież tyle innych sposobów... A jednak miłe słowa, łagodny dotyk, wydawały się nad wyraz szczere. Albo rzeczywiście takie były, albo trzeba było popracować nad własnym wybujałym ego. Chociaż podobać się komuś, kto (jak łatwo można było się domyślić po sposobie mówienia) żył od jakiegoś wieku, stanowiło osiągnięcie. Ilu przystojnych mężczyzn Gabriel musiał spotkać w swoim (nie)życiu? Czy Crouch mógł czuć się wyróżniony?
– Rzeczywiście z twojej perspektywy pozbycie się znajomości z sędzią Wizengamotu byłoby niekorzystne. Fakt, że gdybyś tylko chciał, zniszczyłbyś mi karierę, też nie przeszkadza – odparł już zupełnie innym tonem niż wcześniej. – Podejrzewam, że czegoś ode mnie chcesz. Zgoła innego niż moja krew lub moje ciało, zgadza się?
Pracując w Wizengamocie, Robert nabył to unikalne spojrzenie na świat. Ten przepełniony był spiskami, a w gruncie rzeczy, mało kto działał na rzecz kogoś innego niż własna osoba. Dlatego tak wielu zgodziło się na to, by Jenkins została ministrą. Każdy miał nadzieję na manipulowanie nią, miała w teorii być przeciągana pomiędzy stronnictwami jak zabawka, którą wyrywały sobie niesforne dzieci w Płomyczku. Niewiele osób chciało rzeczywiście zmienić to państwo na lepsze.
Gabriel miał szczęście. Jedną z nich był bowiem Robert Albert Crouch.
– Uprzedzę cię jednak, że nasz kraj jest chory. Spalona Noc była jedynie objawem, widocznym, lecz po przemyśleniu sprawy, dla nikogo, kto zna nasze wspaniałe Ministerstwo, nie mogła stanowić zaskoczenia – skrzyżował ramiona na piersi, patrząc, jak Gabriel uderzył w piłeczkę. Mimo wszystko, kształt sylwetki wampira wciąż wydawał mu się atrakcyjny. – Być może byłbyś w stanie najwyżej zaoferować mi jakąś radę. Kompletnie nie wiem, co robić, gdy mam do czynienia z takim... betonem.