12.10.2025, 11:57 ✶
Tego dnia Henry'ego wypuszczono z pracy wcześniej. Nie dlatego, że ktokolwiek się specjalnie o niego troszczył. Nawet, jak takie słowa padały z ust redaktorki i dziennikarzy, chłopak niespecjalnie w nie wierzył. Największym problemem było to, że do robienia zdjęć niezbędny był stabilny chwyt na aparacie. Magiczne zdjęcia były w ruchu, owszem. Ale istotne było raczej poruszające się tło i postacie, a nie drżąca kamera. A nie dość, że chłopakowi przez gorączkę trzęsły się dłonie, to w dodatku jak zanosił się ni to suchym, ni mokrym kaszlem, aparat potrafił nawet wypaść mu z rąk (całe szczęście zazwyczaj wisiał na pasku, więc strat materialnych nie było).
Nie ugotował specjalnie wyszukanego obiadu. Po drodze z pracy kupił makaron i składniki do sosu, który robiło się mniej więcej dziesięć minut. By to zrobić musiał napić się trochę eliksiru przeciwbólowego. Był to tani specyfik, stanowiący mieszankę ziółek, które równie dobrze mógł uwarzyć mugol. Henry'emu wcisnął to kiedyś jeden aptekarz na Horyzontalnej, po okazyjnej cenie. A jako, że chłopak ani na eliksirach, ani na zielarstwie zupełnie się nie znał, łatwo było wcisnąć mu tanie placebo. Jednak specyfik odrobinę ulżył mu w bólu klatki piersiowej, gardła i głowy.
Ledwo był w stanie wdusić w siebie ćwierć porcji. Każdy kęs wydawał się mu przepełnioną mdłościami męką. Jedzenie kłuło go w gardle, a smakowało jak popiół. Wiedział, że musiał jeść, jednak wolał resztę dnia przeleżeć w łóżku, z dala od pracy, Hannibala i całego świata. Każdy dźwięk był dla niego kakofonią, a kroki przyjaciela w jego mieszkaniu jakoś niesamowicie go irytowały. Dlatego zamknął się w pokoju i naiwnie oczekiwał na sen, który miał ukoić wszelkie jego dolegliwości.
Nie ugotował specjalnie wyszukanego obiadu. Po drodze z pracy kupił makaron i składniki do sosu, który robiło się mniej więcej dziesięć minut. By to zrobić musiał napić się trochę eliksiru przeciwbólowego. Był to tani specyfik, stanowiący mieszankę ziółek, które równie dobrze mógł uwarzyć mugol. Henry'emu wcisnął to kiedyś jeden aptekarz na Horyzontalnej, po okazyjnej cenie. A jako, że chłopak ani na eliksirach, ani na zielarstwie zupełnie się nie znał, łatwo było wcisnąć mu tanie placebo. Jednak specyfik odrobinę ulżył mu w bólu klatki piersiowej, gardła i głowy.
Ledwo był w stanie wdusić w siebie ćwierć porcji. Każdy kęs wydawał się mu przepełnioną mdłościami męką. Jedzenie kłuło go w gardle, a smakowało jak popiół. Wiedział, że musiał jeść, jednak wolał resztę dnia przeleżeć w łóżku, z dala od pracy, Hannibala i całego świata. Każdy dźwięk był dla niego kakofonią, a kroki przyjaciela w jego mieszkaniu jakoś niesamowicie go irytowały. Dlatego zamknął się w pokoju i naiwnie oczekiwał na sen, który miał ukoić wszelkie jego dolegliwości.