[Jesień 72, 5.10 Brynja, Ceolsige, Henry] Zgryzota w Dunwich

Zanotował w myślach wiadomość o latarni. Musiał dostać się do jakichś lokalnych archiwów, zbadać sprawę głębiej. Tyle, że na razie słońce zachodzące za horyzont obwieściło mu zgoła inną wiadomość: trzeba było wracać. Szczególnie, że im bliżej morza się znajdował, tym bardziej coś go niepokoiło. Nieokreślone zło czające się w ruinach zatopionej latarni morskiej. A może sobie to tylko ubzdurał?

Przekonany o tym, że Brynja też postanowiła wrócić, skierował się w stronę Muzeum. Na odchodnym  jeszcze sfotografował port, choć po oddaleniu się nieco od niego. Nie chciał zwracać na siebie większej uwagi niż było trzeba. Ludzie wydawali się jednocześnie nieufni i pogodzeni. Morze daje, morze zabiera. Czy ten bilans na pewno był tak wyrównany?

W muzeum zastał Ceolsige i pana Harrisa. Dziewczyna wyglądała nieco nieprzytomnie, a za to właściciel tego miejsca naprawdę zaangażował się w opowiadanie jej jakiejś niezwykle pasjonującej historii. Choć w tym wypadku wydawała się ona raczej bajką na dobranoc.

Henry przywitał się i podszedł do Burke. Zaniepokoiło go, że nie widział w pobliżu Brynji.

— Mogę porwać moją koleżankę, panie Harris? — poprosił tonem dobrze wychowanego młodzieńca. — Ma dziś za sobą długą podróż.