[14.09.1972] Fuillemort

Spiął się na moment w środku, słysząc że wcale nie powinien być z siebie aż taki zadowolony - coś i tak czyhało na nią tamtej nocy i igrało z jej życiem. Wcale mu się ta wizja nie podobała, ale niestety jak to często bywało - nie był w stanie się rozdwoić. Kiedy Czarny Pan wzywał, należało bezwzględnie odpowiedzieć. Nie mógł więc pobiec czym prędzej do wszystkich, których uważał za godnych zbawienia, tak samo jak i nie był w stanie wysłać jej chociażby głupiej sowy - głównie dlatego że strzelali do nich jak do kaczek, kiedy latały w popłochu nad płonącym Londynem. To wszystko było zbyt złożone i skomplikowane, ale bezradność gnieździła się gdzieś w jego głowie nieprzyjemnie, kłócąc się z poczuciem obowiązku, które było w nim dość silne.

- Ciężko mi tego słuchać - przyznał z pewnym bólem. - Ale, mam nadzieję, zdążyłaś już skorzystać z usług jakiegoś uzdrowiciela? Twoje serce ma się o wiele lepiej? - dopytał, ale tam gdzie powinna pobrzmiewać troska, ton wyostrzał się nieco, przygotowując na kolejne pytania. - Mugolaki? Co ci zrobili? - dopytał, a pionowe źrenice wbiły się w nią z gadzią czujnością. - Mam nadzieję, że spotkała je za to kara? Gdybym tylko tam był... - to sam by się o to postarał. Cała Spalona Noc przyniosła mu chyba więcej poczucia wstydu w tym nieprzyjemnym, niezbyt intensywnym wydaniu, o którym równie łatwo było zapomnieć co i sobie przypomnieć, ale przez większość czasu przemykał przez nią niesiony na skrzydłach rzuconych w Sowiej Poczcie zaklęć. Związana tam magia już całą noc znaczyła dobitnie, po której stronie stał, komponując się perfekcyjnie z szatami otrzymanymi od Mistrza. A teraz, na krótki moment, kiedy pomyślał o tamtej chwili w towarzystwie Martesa, znowu poczuł przyjemny dreszcz wspinający się po kręgosłupie.

Zatrzymał się w pokoju, przez moment zastanawiając się, gdzie przysiąść. Nie lubił siedzieć na cudzych łóżkach, bo one to akurat były od czegoś zupełnie innego. Niezdecydowany więc, stał blisko garderoby z rękami splecionymi za plecami, tak by z łatwością śledzić krzątającą się Astorię.
- Tak. Sprzedaż - odpowiedział wprost, rozglądając się po pokoju, jakby oceniał za ile mogło pójść pomimo smrodu. - Może powinnaś spróbować pomodlić się do Matki? Nie wiem co innego mogłoby pomóc w zaistniałej sytuacji, skoro próbowałaś wszystkiego - wzruszył ramionami. - Nie mówię, że musisz to zrobić, ale przynajmniej to rozważ. Sprzedaż, znaczy. Nie wiem czy Matka ma czas na takie rzeczy jak słuchanie modlitw o gnieżdżącym się w mieszkaniu, nieprzyjemnym zapachu.