Prawdę mówiąc, gdyby w Mungu był rozpierdol tego innego rodzaju, to pewnie nie spotkaliby się teraz na Horyzontalnej. Stan szpitala był jednak taki, że nic tam było po Victorii, która ewakuowała się w zorganizowanym pośpiechu i wróciła na ulice rozpieprzone znacznie bardziej dosłownie. Oczy ją szczypały od tego pyłu. Co jakiś czas chciało jej się kichać, teraz zaś zakaszlała krótko prosto w zwiniętą w pięć dłoń, chrząknęła jeszcze dwa razy i wgapiła oczy w otoczenie. Półmrok, czy jak to nazwać, gdzie ciemność nocy rozświetlana była ognistymi łunami i jakimiś rozmazanymi światłami przytłumionymi gęstą zawiesiną w powietrzu, która tak bardzo im wszystkim przeszkadzała. Gdzieś na granicy świadomości zastanawiała się nad tym, jak długo będzie musiała się myć, żeby to wszystko z siebie zrzucić, ile razy będzie musiała wycelować różdżką we własne gardło i w myślach powiedzieć Chłoszczyść, żeby nie czuć tego paskudnego smaku pod językiem.
– Nie wiem, może… Widziałam tylko kawałek jednego piętra, na inne nawet się nie fatygowałam – więc co się działo w całym Mungu nawet nie wiedziała. I chwilowo próbowała nie zaprzątać sobie tym głowy, bo byłaby jeszcze gotowa wybuchnąć. – Ognisko – powtórzyła za nim bezbarwnie, a jej mózg bardzo się opierał przed zrozumieniem, bo gdy sobie to wyobraziła – tę obskurną ulicę i jakichś wyrostków wokół ogniska podczas pieczenia kiełbasek nabitych na różdżki, to występował w jej głowie jakiś błąd systemu. – Gdyby nie to, że widziałam dzisiaj mnóstwo naprawdę dziwnych rzeczy, to pomyślałabym, że opowiadasz właśnie bardzo nieśmieszny żart – ale wiedziała, że nie ściemniał, bo jego irytacja była zbyt autentyczna. Zresztą mu się nie dziwiła. Gdyby jakiś chuj ukradł jej dokumenty to… Cóż, to już raz miało miejsce i skończyło się to rzutem obcasami prosto w głowę gnoja, a potem, gdy już Rookwood go złapał, to z najwyższą satysfakcją skuwała typowi ręce. – Mam wrażenie, że największe mąty wylazły z ukrycia jak takie karaluchy, a ty stałeś się tego postronną ofiarą – skrzywiła się na samą myśl. – Wiesz co, nawet bym cię nie próbowała powstrzymać – mruknęła w przypływie szczerości, nim zamknęła dziób.
Gorzały od Atreusa nie czuła, ale po prawdzie, to nie czuła wiele poza smród spalenizny czy swąd czarnej magii, od którego ilości trochę wywracało jej bebechy, a po takim czasie to w ogóle mało jakie zapachy odróżniała. Za to przekleństwo aurora zwróciło jej uwagę i zaraz podążyła wzrokiem za jego różdżką i westchnęła. Głęboko. Był to błąd, bo zaraz zakaszlała krótko i z przekleństwem w myślach spróbowała zrobić coś bardzo podobnego do tego, co robił właśnie Atreus – a więc wyczarować sobie ochronę na nos i usta, bo koncentracja kłębu dymu oznaczała kłopoty… Już zresztą mieli z tym do czynienia.
// Kształtowanie ◉◉◉◉○ – wyczarowanie materiału wokół ust i nosa
Sukces!