27.10.2025, 10:28 ✶
Nie mogła ściągnąć nieszczęścia na całe miasto... Nie była tego taka pewna. W głębi duszy wiedziała, że Leviathan miał rację, ale patrząc na to, jak nieszczęścia przylepiały się do niej ostatnio, to naprawdę wątpiła. Wątpiła w to wszystko i jednocześnie w swoją poczytalność. To, co mówił Rowle, miało dużo sensu, ale naprawdę ciężko jej było w to uwierzyć. Tej nocy zginęło tyle osób... Ale w jednym się nie mylił: wszyscy ci, na których jej zależało, byli bezpieczni. Odnalazła nawet Maddoxa, chociaż ten wymagał pomocy medycznej, z której nie chciał skorzystać. Był bardziej uparty niż ona sama i Faye zaczynała wątpić także w sens tego związku. Co będzie z nimi dalej, jeżeli nie znajdą jakiegoś złotego środka?
Owszem, nie była przyzwyczajona do tej czułości, którą teraz ociekał. Może i jego głos nie był słodki jak miód, ale słowa niosły otuchę, a gdy położył jej dłoń na ramieniu, po prostu pękła. Coś w niej pękło po raz kolejny i zamiast strącić dłoń Leviathana, po prostu się do niego przytuliła. Nie potrzebowała teraz suszenia głowy, to będzie miała od brata. Nie potrzebowała opierdolu, to będzie miała od rodziny. Nie potrzebowała agresji, bo to miała od Maddoxa. Potrzebowała ciepła i czułości, a pech chciał, że jedyną osobą, która mogła jej to w tej chwili dać, był właśnie Rowle. Ręce Faye otoczyły go w pasie, a twarz ukryła się w klatce piersiowej. Drżała, a kapiące po policzkach łzy moczyły jego szatę.
- Nie mam już siły, Levi - powiedziała stłumionym głosem, zaciskając dłonie na materiale jego ubrania. - Wszystko wokół się wali, ledwo co wróciłam do kraju, a nieszczęścia mnie ścigają, jakby ktoś rzucił na mnie klątwę. Najpierw te pieprzone gówna w Kniei, przemiana na oczach mugoli, a teraz to...
Nie zastanawiała się już nad tym, czy Rowle wiedział od ojca, co się stało pod koniec sierpnia z Faye. Czy wiedział, że drzemała w niej bestia. Czy wiedział, że przemieniła się niekontrolowanie i uciekła do Kniei. Nie obchodziło jej to, nie w tym momencie - teraz potrzebowała po prostu wyrzucić z siebie wszystko to, co siedziało w niej od połowy sierpnia i nie dawało jej spokojnie spać.
Owszem, nie była przyzwyczajona do tej czułości, którą teraz ociekał. Może i jego głos nie był słodki jak miód, ale słowa niosły otuchę, a gdy położył jej dłoń na ramieniu, po prostu pękła. Coś w niej pękło po raz kolejny i zamiast strącić dłoń Leviathana, po prostu się do niego przytuliła. Nie potrzebowała teraz suszenia głowy, to będzie miała od brata. Nie potrzebowała opierdolu, to będzie miała od rodziny. Nie potrzebowała agresji, bo to miała od Maddoxa. Potrzebowała ciepła i czułości, a pech chciał, że jedyną osobą, która mogła jej to w tej chwili dać, był właśnie Rowle. Ręce Faye otoczyły go w pasie, a twarz ukryła się w klatce piersiowej. Drżała, a kapiące po policzkach łzy moczyły jego szatę.
- Nie mam już siły, Levi - powiedziała stłumionym głosem, zaciskając dłonie na materiale jego ubrania. - Wszystko wokół się wali, ledwo co wróciłam do kraju, a nieszczęścia mnie ścigają, jakby ktoś rzucił na mnie klątwę. Najpierw te pieprzone gówna w Kniei, przemiana na oczach mugoli, a teraz to...
Nie zastanawiała się już nad tym, czy Rowle wiedział od ojca, co się stało pod koniec sierpnia z Faye. Czy wiedział, że drzemała w niej bestia. Czy wiedział, że przemieniła się niekontrolowanie i uciekła do Kniei. Nie obchodziło jej to, nie w tym momencie - teraz potrzebowała po prostu wyrzucić z siebie wszystko to, co siedziało w niej od połowy sierpnia i nie dawało jej spokojnie spać.