Niektóre maski nie potrzebują rąk, by je zakładać, same przyrastają do twarzy. Louvain widział, jak ta na Helloise, która jeszcze przed chwilą nosiła wyłącznie niezrozumienie, teraz twardnieje, obrasta w coś, co przypominało zbroję. Nie miała już nic z kapłanki Kniei ani leśnej nimfy; została tylko forma, której krawędzie wystawały zbyt wyraźnie. Jej słowa, obietnice śmierci, nuta troski o „świętości”, ten przesycony gniewem refren, zabrzmiały mu jak scenariusz, który znał aż nazbyt dobrze. Nakaz do posłuszeństwa, pociąg do ostateczności, ofiarność podszyta cynizmem. Wszystko to tworzyło melodię, w której Louvain rozpoznawał znajome brzmienie. Mówiła to wszystko tak, jakby w podziemiach od dawna czekał na nią kostium mrocznej sługi.
Stał blisko, ale nie po to, by dotknąć. Obserwował, jak jej dłoń wędruje po jego torsie, po nagiej skórze, która oddychała jej chłodem i pogardą. Palce sunęły powoli, jakby badały kształt rany, a nie człowieka. W tym geście nie było czułości, tylko instynkt; a jednak, w sposób trudny do przyznania nawet samemu sobie, Louvain poczuł coś perwersyjnie przyjemnego. Pomimo jej brudnych odruchów, pomimo tego, jak obrzydliwie blisko była ziemi i wszystkiego, co niskie w tej nowej, niebezpiecznej postawie było coś zniewalającego. Jej dotyk niósł zapowiedź bólu, a zarazem echo ciepła, jakby między jednym a drugim nie było granicy. Czuł, że to nie dłoń kapłanki go dotyka, lecz dłoń kusicielki w masce kata. Tej, która nie zna litości, a mimo to potrafi nadać przemocy kształt niemal święty. Jej propozycja, śmierć podana jak dar, zdradzała więcej, niż zamierzała. W tym tonie nie było już wahania, tylko echo. Nie milczenia bogini, lecz sługi, który zna swoje miejsce przy ołtarzu cienia. Patrzył na nią długo, z cynicznym spokojem, który potrafił bardziej ranić niż gniew. W jego oczach tliła się nie prowokacja, a coś gorszego - uznanie. - Jesteś urocza w swoim miłosierdziu - rzucił miękko. - Ale najpiękniejszaś wtedy, gdy gniew staje ci się językiem. Dzierżysz go jak oręż, z godnością... ale jeszcze nie wiesz, jak się nim posługiwać. Uśmiechnął się bez radości. Bo jego trop był właściwy od początku. To nie była leśna istota, karmiona instynktem i szeptem liści. Zwierzę, które widział w niej wcześniej, było tylko etapem. Teraz miał przed sobą coś innego. Nie naturę, lecz jej wypaczenie. Bestia, która nauczyła się chodzić na dwóch nogach.
Kiedy mówiła gniewem, stawała się kimś zrodzonym z majowych klątw, z tej samej ziemi, która rodziła kwiaty i karmiła stworzenia, z mgły, w której śpiew i bluźnierstwo brzmiały jednym tonem. Jej głos miał w sobie ciężar rytuału, w którym czułość i okrucieństwo splatały się w jedno, jak dwa węże obejmujące ofiarę. W jej oczach żarzył się ten sam chłód, co w spojrzeniach braci w maskach, błysk żelaza, które pamięta krew, i milczenie, które smakuje jak zaklęcie. Gdy władała groźbą, czyniła to z tą samą elegancją, z jaką śmierciożercy odsyłali słabych do swoich bogów: bez wiary, lecz z niepodważalną dyscypliną. Louvain przyglądał się jej z mieszaniną podziwu i rezygnacji, jak ktoś, kto odkrywa, że jego własny cień nauczył się chodzić sam. W jej gniewie rozpoznał brzmienie, które znał lepiej niż własny oddech, śpiew bestii udającej człowieka. Wibracje powietrza zgęstniały, aż stały się niemal dotykalne. Aura przybrała barwy ciężkie, bezlitosne jakby noc nasyciła się żelazem i popiołem. Cisza miała własną strukturę, drżała w powietrzu jak niewidzialna struna, napięta między dwojgiem, którzy dawno przestali być ludźmi w zwyczajnym sensie. Louvain czuł, że coś w niej się porusza, że to już nie Helloise mówi, lecz coś, co przemawia przez nią. Zew mrocznej pokusy, głos pierwotny, stary jak zaklęcie wyryte w kamieniu, przywoływał ją z głębi samej ziemi.
Kapłanka Kniei przestała istnieć. Został pielgrzym. Dusza, która idzie ku świątyni, nie wiedząc, że świątynia już na nią czeka. Louvain wiedział, gdzie ją znajdzie. Widział ją oczyma wyobraźni: krąg kamieni, stary jak grzech, lśniący w blasku księżyca jak ząb pogrzebanego boga. Kromlech - jego kościół. Tam mistycyzm mieszał się ze spaczeniem, a to, co święte, oddychało tym samym powietrzem co zepsucie. Patrzył na Helloise z tą mieszaniną wyniosłości i wyrachowania, którą znał tylko on. Rozpoznał w niej ogień, ale ogień bez kierunku, płomień tańczący w pustce. Wiedział, że jeśli go nie poprowadzi, jeśli nie nada jej ruchom sensu to zgaśnie, marnując się w pięknych słowach i chwilowym uniesieniu. A szkoda byłoby takiego żaru, nie donieść na szczyt Olimpu. - Kochasz Matkę - powiedział cicho, głosem, w którym pobrzmiewała powaga liturgii. - Ale składasz dary na ołtarzu Kata. Nie był to już sarkazm, lecz wyznanie wiary, które tylko on rozumiał w pełni. Po chwili, jakby mówił do niej przez dym kadzidła, dodał łagodnie: - Nie przejmuj się jednak. Wielobóstwo to nie grzech. Grzechem byłoby cię porzucić w tym akcie.
Nie musiał podchodzić już bliżej. Była przed nim w całości, bliżej niż na wyciągnięcie ręki. Nie stawiał oporu, kiedy chciała sprawić mu ból. Lestrange nie stawiał już oporu. Pozwolił jej gestom płynąć, jakby każde z nich miało wagę obrzędu. W tej ciszy, przesyconej wonią opium i postgrozy pierwotnego zła, jego ciało stało się ołtarzem, z krwi i mięsa, z woli i przekonania. Na nim mogła składać ofiary bogom gniewu, a on, zamiast sprzeciwu, ofiarował jej milczenie - jedyną formę czci, jaką znał. Wyczekiwał tego jak dopełnienia proroctwa. Liturgia bez stołu ofiarnego była jak ofiarnik bez krwi, niemy, pusty, pozbawiony sensu. Louvain nie cofnął się, gdy jej kciuk nabrał brutalności. Nie w geście poddaństwa, lecz w uznaniu. Jak uczestnik ceremonii, który zrozumiał, że jego rola polega na przewodnictwie, ale na trwaniu. Gest Helloise był jak cios składany w darze, a każdy jego oddech, jak kolejny paciorek we wspólnej modlitwie. W jej złości na nim rozpoznał starożytne brzmienie; echo pierwszych wiedźm, które tańczyły wokół ognia, wierząc, że bogowie żądają ruchu, nie słów. Louvain stał się dla niej tym, czym dla nich bywał kamienny ołtarz - miejscem, gdzie świętość i przekleństwo mogły się spotkać w jednym tchnieniu. Nie czuł już obrzydzenia. Niedawne prowokacje, drwiny, próby granic i cierpliwości. Wszystko tak trywialne i małe, jakby nigdy nie istniało w momencie religijnej ekstazy. - Już to mówiłem, ale... nie mam prawa Ci odmówić.
Nie odsunął się, gdy cień jej postawy przetoczył się po nim jak fala. Pozwolił by ukrwione naczynka pękły obfitością onyksowej posoki, pod naporem jej paznokci. Usta wypełniły się ciemnym kolorem jak opium które wspólnie pili. Swojej krwi, czarnej jak smoła krwi Blacków, dla mrocznych obrzędów nie skąpił. Ciemna smuga, gęsta jak dym z igliwia, Zimna, ale parująca od opiumowego oddechu. Spłynęła po jego brodzie, zostawiając na skórze ślad jak pieczęć po obrzędzie, i zniknęła w zagłębieniach torsu, jakby ziemia sama upominała się o dar, którego nie zdążył złożyć. W końcu zmierzył się z nią wzrokiem. Ruchem powolnym, spokojnym i łagodnym, pozbawionym wszystkich swoich złowrogich w naturze odruchów ciała, odsunął włosy na jej czole.
- Dlatego błogosławię cię, Numidio... - wyszeptał, a słowa zabrzmiały jakby miały odbić się echem po kamiennych menhirach. Teraz swój własny kciuk umoczył w trującym atramencie krwi spod warg. Mogła dostrzec jego zęby czarne jak śmierć, jakby przed chwilą sam miał posilić się splugawioną ziemią. Jedną ręką zadarł podbródek smoczej córy, by zajrzeć przez oczy na dno jej duszy. - Błogosławię Cię, na martwych i żywych bogów. - Podniósł głos nieco, tak by każda sylaba zatoczyła krąg po izbie: - Podążaj ścieżką gniewu, a dzięki Tobie, dla kogoś nie wystarczy jutro Boga. Mówiąc jednocześnie nakreślił na jej czole symbol. Mroczny znak, dla jasności jej umysłu. Najpierw prosta kreska, potem dwie krótsze na obu jej końcach. Ukośne, w przeciwnych kierunkach. Eihwaz. Naznaczył ją cisem, tym samym którym do dziś podsycało się ogień w paleniskach. Po to by płomienie jej nienawiści trafiały jej wrogów z tą samą łatwością jaką trafiła w niego. Żeby bezsilność była jej obca, jak obce jej były kajdany, które sama potrafiła roztopić w ogniu własnej woli. Aby każdy jej oddech był buntem przeciw stagnacji, a każde przekleństwo, próbą transformacji nowego języka dla świata, który zbyt długo już milczał. Aby każdy krok w stronę kuszących cieni, które tańczyły dla niej w mroku przynosił zrozumienie. Zrozumienie, że że prawdziwe poznanie nie przychodzi z jasności, lecz z wytrwania w nocy. Potrzebna jeszcze była tylko próba, dlatego na koniec, ostatnim już ruchem odwzajemnił jej ruch, zostawiając na jej wargach ślad z ciemnego osocza. Jakim byłby dla niej kapłanem, gdyby odżałowałby dla niej elementu eucharystii?
Czuł, jak jego głos rezonuje z czymś głębszym - jakby nie on mówił, lecz coś przez niego. Chata wydawała się mniejsza, a świat poza nią odległy, jakby ich rozmowa toczyła się nie w przestrzeni, lecz w rytmie modlitwy. Helloise była już nie kobietą, a naczyniem; a on, nie bluźniercą, lecz kapłanem, który właśnie odkrył w niej objawienia. Było w niej od początku, jedynie musiał odnaleźć odpowiednią perspektywę. Wystarczyło nadać całości odpowiedni wektor. Bogowie ze ścian mu świadkiem. Starzy, nowi, martwi i żywi. Wszyscy w jednym momencie.