26.02.2023, 18:42 ✶
Gdyby nie Nell, Leta zapewne roześmiałaby się Brennie prosto w nos i kazała popukać się dość porządnie w łepetynę. Fałszerstwo dokumentów i to jeszcze na zlecenie brygadzisty – pachniało prowokacją jak stąd do Teotihuacan, czyli intrygą szytą tak grubymi nićmi, że nawet ślepiec by je dojrzał.
Niemniej pośrednictwo Bagshot sprawiło, iż list od Longbottom nie tylko nie wylądował natychmiast w kominku, ale i nawet na niego odpisała, zgadzając się na spotkanie. Cóż, jakkolwiek by nie patrzeć – może i skrytka w Gringottcie wciąż pękała w szwach od ukrytych tam bogactw, to jednak nie zaszkodzi się zatroszczyć o dodatkowe wpływy. Zwłaszcza że pieniądze miały to do siebie, iż niestety – nie rozmnażały się same. A wyprawy również nie chciały się same opłacać, nad czym ubolewała (a potem sięgała jednak do sakiewki, no bo jak to, MUSIAŁA TAM JECHAĆ, Z CAŁĄ PEWNOŚCIĄ CZEKAŁY TAM PRZEWSPANIAŁE ODKRYCIA).
Domostwo (nie)szczęśliwie owdowiałej pani Crouch bynajmniej nie należało do małych, dodatkowo zafascynowanie starożytnością nie było widoczne na pierwszy rzut oka. Dopiero gdy przekroczyła próg furty, mogła odkryć, iż pewne detale wyglądały inaczej niż wtedy, gdy znajdowała się na ulicy. Samą bramę strzegły dwa szakale, stróżujące w wydrążonych kolumienkach, pomiędzy którymi osadzono przejście. Aha, kołatka w kształcie głowy bogini Bastet też wiele mówiła na temat gustów gospodyni domu. Być może ogród dostarczyłby kolejnych wskazówek, jednakże ten znajdował się głównie za budynkiem. Przed nim? Ot, kawałek zadbanego trawnika, cieszącego oczy zielenią.
Gdy drzwi się otworzyły… cóż, tego, kto za nimi stał, trzeba było szukać mocno na dole. Wprawdzie czupryna dodawała chyba z parę dobrych centymetrów – w końcu na głowie miała stado poskręcanych włosów, przez co zapewne całkiem słusznym skojarzeniem byłoby porównanie do baranka. Niemniej, czterech nóg to-to nie miało, tylko dwie i z całkowitą pewnością było przedstawicielką gatunku homo sapiens. Tylko mocno kurduplowatą. I zaspaną, co sugerował lekko nieprzytomny wzrok oraz szlafrok, jakim się owinęła.
- O, dzień dobry, proszę wejść. Przepraszam za mój strój, powiedzmy, że… to była długa noc – zatrajkotała, ożywiając się i usuwając się na bok. W szczegóły nie wchodziła – nie musiała się przecież tłumaczyć, że siedziała do świtu (i dłużej) nad pewnymi tekstami. Wielce interesującymi, aczkolwiek to też kwestia, kogo by o to spytać... – Zanim zaczniemy, kawy, herbaty? – osobiście z całą pewnością miała zamiar zacząć od kawy, bo bez niej nie było co się brać do pracy... - Mam nadzieję, że lubi pani cytrynowe ciasteczka? Kazałam wczoraj skrzatowi ich napiec, gałgan jeden zawsze musi ich narobić… ale już mniejsza z nim – paplała, prowadząc Brennę do salonu. I jeśli coś szczególnego rzucało się w oczy, to swego rodzaju panujący tu chaos. Sterty ksiąg i papierów można było odnaleźć nie tylko na blatach, ale i podłodze, do tego mnóstwo drobiazgów chyba ze wszystkich stron świata – gros z nich nie wyglądało na coś, co mogłoby powstać w Brytanii. - W każdym razie zapewniam, że smak mają przewyborny.
Niemniej pośrednictwo Bagshot sprawiło, iż list od Longbottom nie tylko nie wylądował natychmiast w kominku, ale i nawet na niego odpisała, zgadzając się na spotkanie. Cóż, jakkolwiek by nie patrzeć – może i skrytka w Gringottcie wciąż pękała w szwach od ukrytych tam bogactw, to jednak nie zaszkodzi się zatroszczyć o dodatkowe wpływy. Zwłaszcza że pieniądze miały to do siebie, iż niestety – nie rozmnażały się same. A wyprawy również nie chciały się same opłacać, nad czym ubolewała (a potem sięgała jednak do sakiewki, no bo jak to, MUSIAŁA TAM JECHAĆ, Z CAŁĄ PEWNOŚCIĄ CZEKAŁY TAM PRZEWSPANIAŁE ODKRYCIA).
Domostwo (nie)szczęśliwie owdowiałej pani Crouch bynajmniej nie należało do małych, dodatkowo zafascynowanie starożytnością nie było widoczne na pierwszy rzut oka. Dopiero gdy przekroczyła próg furty, mogła odkryć, iż pewne detale wyglądały inaczej niż wtedy, gdy znajdowała się na ulicy. Samą bramę strzegły dwa szakale, stróżujące w wydrążonych kolumienkach, pomiędzy którymi osadzono przejście. Aha, kołatka w kształcie głowy bogini Bastet też wiele mówiła na temat gustów gospodyni domu. Być może ogród dostarczyłby kolejnych wskazówek, jednakże ten znajdował się głównie za budynkiem. Przed nim? Ot, kawałek zadbanego trawnika, cieszącego oczy zielenią.
Gdy drzwi się otworzyły… cóż, tego, kto za nimi stał, trzeba było szukać mocno na dole. Wprawdzie czupryna dodawała chyba z parę dobrych centymetrów – w końcu na głowie miała stado poskręcanych włosów, przez co zapewne całkiem słusznym skojarzeniem byłoby porównanie do baranka. Niemniej, czterech nóg to-to nie miało, tylko dwie i z całkowitą pewnością było przedstawicielką gatunku homo sapiens. Tylko mocno kurduplowatą. I zaspaną, co sugerował lekko nieprzytomny wzrok oraz szlafrok, jakim się owinęła.
- O, dzień dobry, proszę wejść. Przepraszam za mój strój, powiedzmy, że… to była długa noc – zatrajkotała, ożywiając się i usuwając się na bok. W szczegóły nie wchodziła – nie musiała się przecież tłumaczyć, że siedziała do świtu (i dłużej) nad pewnymi tekstami. Wielce interesującymi, aczkolwiek to też kwestia, kogo by o to spytać... – Zanim zaczniemy, kawy, herbaty? – osobiście z całą pewnością miała zamiar zacząć od kawy, bo bez niej nie było co się brać do pracy... - Mam nadzieję, że lubi pani cytrynowe ciasteczka? Kazałam wczoraj skrzatowi ich napiec, gałgan jeden zawsze musi ich narobić… ale już mniejsza z nim – paplała, prowadząc Brennę do salonu. I jeśli coś szczególnego rzucało się w oczy, to swego rodzaju panujący tu chaos. Sterty ksiąg i papierów można było odnaleźć nie tylko na blatach, ale i podłodze, do tego mnóstwo drobiazgów chyba ze wszystkich stron świata – gros z nich nie wyglądało na coś, co mogłoby powstać w Brytanii. - W każdym razie zapewniam, że smak mają przewyborny.
467