[1.1959] Not the villain tonight | Aloysius, Prudence

Nie wiedziałem, dlaczego jeszcze tu byłem. Siedziałem przy oknie, oparty o zimny parapet, jakbym próbował wmówić sobie, że patrzenie na śnieg to dobry powód, by nie wyjść. Nie sądziłem, że ten wieczór jeszcze się wydłuży. Miało być prosto - znaleźć to, czego potrzebowała, dostarczyć, wrócić, bez niepotrzebnych rozmów, bez tego dziwnego uczucia, że robiłem coś... Dobrego, a jednak stało się inaczej. Siedzieliśmy w tym małym, ciasnym pomieszczeniu, w którym pachniało kurzem i starym drewnem, a za brudnym oknem sypał śnieg, gęsty, ciężki, jakby chciał przyciszyć cały świat. Nie mieliśmy już nic do powiedzenia, ale żadne z nas nie wychodziło. W rzeczywistości oboje po prostu trwaliśmy w tym dziwnym zawieszeniu - w tej chwili, która nie była ani kłótnią, ani pokojem. Milczenie nie było niezręczne, tylko dziwnie spokojne, jakbyśmy przez chwilę zawiesili broń.
Śnieg padał coraz gęściej, każdy płatek znikał, gdy tylko zdążył dotknąć ziemi, a ja pomyślałem, że to całkiem dobry obraz wszystkiego, co dotychczas trzymałem w rękach - nietrwałe, krótkie, niewarte zbytniego wysiłku. Nie wiedziałem, dlaczego jeszcze nie wyszedłem - może dlatego, że po raz pierwszy od dawna ktoś nie kazał mi niczego udowadniać, nie patrzyła na mnie jak na kogoś, kto powinien być lepszy, głośniejszy, mocniejszy. Po prostu siedziała naprzeciwko mnie, z tym swoim zmęczonym spojrzeniem, i to wystarczyło, by poczuć coś na kształt ulgi. Złapałem się na tym, że przyglądam się jej zbyt długo, więc odwróciłem wzrok, udając, że coś mnie zainteresowało za oknem. Las majaczył w oddali, ciemny i nieprzystępny, ale świat na zewnątrz wyglądał czysto, niemal nierealnie. Zamek pogrążony w zimie miał w sobie coś z iluzji - biel przykrywała wszystko, nawet brud i pęknięcia. Tak jak ja próbowałem przykryć swoje. Czasem los miał wyjątkowo kiepskie poczucie humoru. Powinienem był po prostu zostawić to pod jej drzwiami, odejść, nie oglądać się za siebie. Tak byłoby prościej, ale nie zrobiłem tego, może dlatego, że przez chwilę miałem ochotę nie być sobą.
- Może. Albo nie. Zależy, jak bardzo ją przeciążyłaś. - Mój głos zabrzmiał zbyt obojętnie, ale to dobrze, lepiej tak, lepiej nie brzmieć, jakby mnie to obchodziło. Brzmiało to rzeczowo, ale wewnątrz mnie coś drgnęło, to nie była troska, próbowałem sobie wmówić, to była praktyczność. Nic więcej.
Uśmiechnąłem się lekko, żeby nie zdradzić, co naprawdę przeszło mi przez myśl. Spojrzałem na nią dopiero po chwili, jakby jej głos potrzebował czasu, by do mnie dotrzeć. Parsknąłem cicho, opierając głowę o zimny kamień za sobą. To też była połowiczna prawda, miałem doświadczenie, ale czasami się podnosiłem, czasami po prostu udawałem, że już stoję. „Quidditch” - słowo, które tłumaczyło wszystko, siniaki wyglądały lepiej, gdy miały konkretną historię. Ludzie nie pytali. Widząc bandaż, zakładali, że to zasługa tłuczka, nawet podczas przerw sezonowych, nie domu samego w sobie.
Pociągnęła łyk mikstury, skrzywiła się tak bardzo, że prawie się roześmiałem.
- Żebyś nie chciała ich pić dla przyjemności. - Nie dodałem, że większość rzeczy, które naprawdę działały, też smakowała gorzko. Nauczyłem się tego dawno temu - miłość, szacunek, rodzina - wszystkie miały posmak czegoś, czego nie dało się przełknąć bez skrzywienia. Odwróciłem wzrok z powrotem w stronę okna - śnieg wciąż padał, odbijając światło pochodni z dziedzińca. W tym blasku wszystko wyglądało miękko, prawie pięknie, ale wiedziałem, że to tylko złudzenie, piękne rzeczy kłamią najskuteczniej.
Prawie się uśmiechnąłem, prawie, bo coś we mnie zacięło się w pół drogi. W głowie wrócił mi obraz ojca, jego dłoń zaciśnięta w pięść, zapach whisky i stłumione słowa. Czasem też kończyło się gorzej, ale to nie był temat na rozmowę. Nie z nią. Zgarnąłem ze skrzyni kawałek bandaża, który zostawiłem obok mikstur, nie potrafiłem usiedzieć spokojnie, więc zacząłem go nawijać na dłoń, ot tak, bez sensu. Ja też kiedyś musiałem nauczyć się łykać coś, co zostawiało gorzki posmak - tylko że to nie były eliksiry. Kiedy stajesz w drzwiach, tuż po zakończeniu eleganckiej farsy, i słyszysz, że znowu nie jest dobrze, kiedy dźwięk szkła tłuczonego o ścianę każe ci odruchowo zasłonić głowę, chociaż nikt jeszcze nie zdążył podnieść ręki - to zostaje, uczy cię czytać ludzi szybciej, niż oni zdążą cokolwiek powiedzieć.
Zachowałem milczenie, choć w głowie kłębiło się zbyt wiele. Wiedziałem, że jutro wszystko wróci do normy - tak to zawsze działało, ale tej nocy, w tym dusznym pomieszczeniu, z dźwiękiem wiatru odbijającym się od kamiennych ścian, pozwoliłem sobie na coś, czego zwykle nie robiłem - na spokój. Nie dlatego, że na niego zasługiwałem. Po prostu nie miałem już siły być kimś innym.