Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · 13.11.2025, 23:14 ✶

Wciąż czułem na języku tamto… Coś. Słowa, które nie były moje, a jednak wyszły przeze mnie, jakby ktoś chwycił mnie od środka i pociągnął za ścięgno języka, zmuszając moje struny głosowe do pracy. Nie brzmiałem jak ja, nawet w mojej głowie nie brzmiałem jak ja. Ambroise mówił coś, dotarło to do mnie z opóźnieniem, jak dźwięk zza ściany, grubej i mokrej od tej cholernej londyńskiej mżawki powoli przechodzącej w ulewę. Słyszał - oczywiście, że słyszał, jak niby mógł nie słyszeć, skoro to, co powiedziałem, rozciąło noc jak nóż?
Miałem wrażenie, że jeśli spojrzę mu prosto w twarz, zobaczę w jego oczach odbicie czegoś, co już wlazło mi pod skórę. Dlatego patrzyłem ponad nim, dalej, mocniej, szukając czegoś, czegokolwiek, co mogłoby mi dać wytłumaczenie, że to nie ja, to nie padło ze mnie, ale nic tam nie było - ani kształtu, ani cienia, ani tej paskudnej obecności, którą czułem jeszcze przed chwilą. Spróbowałem, naprawdę spróbowałem zaczerpnąć powietrza jak człowiek, ale płuca wzięły tylko tyle, ile mogły wziąć - za mało, za płytko, za szybko. Zacisnąłem zęby, czując, jak drżą mi mięśnie szczęki, jakby coś chciało znowu przejąć kontrolę, wejść między kolejne słowa, zagiąć je, skręcić, wypchnąć na świat w swojej popierdolonej, pokręconej wersji.
- Nie odsuwaj się. Ploszę. - Mruknąłem cicho, prawie niewyraźnie, bo nagle byłem pewien, że jeśli zostanę sam, choć na chwilę, to to coś rozpruje mnie od środka. - To nie byłem ja. - Wymamrotałem, niezamierzenie jadowicie, jakbym splunął czymś obcym, głos miałem obniżony, chropowaty, niemal nie do poznania. - Ambloise… Ja… Kulwa, ja tego nie powiedziałem. - Przełknąłem ślinę, która nagle stała się gęsta. Zrobiłem krok w bok, nie do tyłu, nie od niego - bardziej jak ktoś, kto musiał znaleźć grunt pod nogami, zanim cokolwiek się powtórzy. Ręce mi drżały - każda część mnie drżała. - Coś siedzi mi w głowie. - Wyszeptałem, ledwo słyszalnie, bardziej do siebie niż do niego, ale wiedziałem, że usłyszy. - Wsunęło się… Nie wiem, kiedy. Nie wiem, jak. Czułem to jeszcze zanim to powiedziałem. - Przesunąłem dłonią po twarzy, czując chłód tak intensywny, że aż piekący. Deszcz tłukł już tak gęsto, że prawie nas rozdzielał, ale ja czułem, jakbyśmy stali w jednej granicy, w jednym kręgu - i jeśli miałem przetrwać tę pieprzoną noc, musiałem się tej jednej rzeczy trzymać, zanim znowu otworzę usta i wypłynie z nich coś, czego nie znam.