25.02.2023, 00:55 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.02.2023, 01:02 przez Leta Crouch.)
- ”Nic się nie stanie”? Serio w to wierzysz? Jesteśmy w pułapce, która jest jednocześnie grobowcem kapłana. Ile grobowców-pułapek znasz, w których nietrafiona kombinacja nie skutkuje zamianą w naleśnika albo jeża? Bo ja ani jednego – prychnęła, niemalże z politowaniem. Znaczy… to nie tak, że twierdziła, iż Cathalowi magicznie ubyło mózgu, przez co jego inteligencja i rozsądek mocno ucierpiały. Każdy miewał zaćmienia, zdarzało się. Ale coś takiego…? Nie, naprawdę nie wierzyła w to, że w razie pomyłki zostanie z całej grupki coś więcej niż tylko malownicze mokre plamy wokół sarkofagu. Albo i na sarkofagu, jeśli Nell z niego do tej pory nie zejdzie.
Zaaferowana inskrypcjami nie zerknęła nawet przez sekundę na „gustowny znak rozpoznawczy”, zresztą, jakikolwiek by nie był, i tak z pewnością nie dorównywał tym, na które można się było natknąć tutaj, w Egipcie.
- Jak myślisz, Cal, pozwoliliby nam dzielić jeden pokój? – rzuciła niby to od niechcenia na wzmiankę o Lecznicy Dusz – Albo choćby być sąsiadami? – tak, między wierszami najwyraźniej sygnalizowała to samo, co on. Tyle że mówiła to śmiertelnie poważnym tonem, choć jeśli Letę się dobrze znało, to można było dojść do wniosku, iż tak naprawdę te słowa nie były na serio.
- Śmierciożercy? Czyli co, po Brytanii hasa cała zgraja ghuli i przy okazji całego tego pierdolenia ograbiają cmentarze czy coś w ten deseń? – mruknęła, wstając i wodząc wzrokiem wzdłuż inskrypcji. Wyżej, wyżej i… Och, ile by czasem dała, by mieć taki wzrost, jak Shafiq! Ale niestety musiała sobie radzić z tym, co Natura dała jej w prezencie, czy tego chciała czy nie – Caaaal, będziesz tak dobry i mnie podsadzisz? Widzę tam coś, co... – nie zwracała zbytnio uwagi na Jamila i Nell, wpuszczając ich słowa jednym uchem, a wypuszczając drugim. Co było bardzo, bardzo dużym błędem, jak się szybko okazało.
Bowiem Jamil, w przeciwieństwie do Nell, nie raczył tak po prostu usiąść na dupie. Tylko musiał krążyć i krążyć, i krążyć, a jakoś nikomu w towarzystwie – o zgrozo – najwyraźniej nie przyszło na myśl, że przecież w tej komnacie to może znajdować się jeszcze więcej niespodzianek. Takich bardziej przykrych niż wzbudzających jakiekolwiek pozytywne odczucia.
Wrzask skutecznie odwrócił uwagę od studiowania tekstów brzmiących, jakby napisał je ktoś mocno naćpany – co w sumie może nie było takie nieprawdopodobne – potrzeba sprawdzenia, co się dzieje, stała się o wiele pilniejsza niż odcyfrowanie kolejnego symbolu.
Akurat w sam raz, żeby uskoczyć na bok przed fragmentem posągu. Co gorsza, pod stopą coś chrupnęło, a na dodatek kolejna cośka – skorpionowa, oczywiście – pędziła, najwyraźniej gotowa do zorganizowania sobie obiadu. Machnięcie różdżką – i cholerstwo pofrunęło wysoko, by grzmotnąć zaraz o ścianę z niemałą siłą.
- Jamil, cholera, zostanę twoim koszmarem do końca twoich dni i dłużej! - obiecała, rozeźlona, zamierzając się na kolejnego skorpiona.
Zaaferowana inskrypcjami nie zerknęła nawet przez sekundę na „gustowny znak rozpoznawczy”, zresztą, jakikolwiek by nie był, i tak z pewnością nie dorównywał tym, na które można się było natknąć tutaj, w Egipcie.
- Jak myślisz, Cal, pozwoliliby nam dzielić jeden pokój? – rzuciła niby to od niechcenia na wzmiankę o Lecznicy Dusz – Albo choćby być sąsiadami? – tak, między wierszami najwyraźniej sygnalizowała to samo, co on. Tyle że mówiła to śmiertelnie poważnym tonem, choć jeśli Letę się dobrze znało, to można było dojść do wniosku, iż tak naprawdę te słowa nie były na serio.
- Śmierciożercy? Czyli co, po Brytanii hasa cała zgraja ghuli i przy okazji całego tego pierdolenia ograbiają cmentarze czy coś w ten deseń? – mruknęła, wstając i wodząc wzrokiem wzdłuż inskrypcji. Wyżej, wyżej i… Och, ile by czasem dała, by mieć taki wzrost, jak Shafiq! Ale niestety musiała sobie radzić z tym, co Natura dała jej w prezencie, czy tego chciała czy nie – Caaaal, będziesz tak dobry i mnie podsadzisz? Widzę tam coś, co... – nie zwracała zbytnio uwagi na Jamila i Nell, wpuszczając ich słowa jednym uchem, a wypuszczając drugim. Co było bardzo, bardzo dużym błędem, jak się szybko okazało.
Bowiem Jamil, w przeciwieństwie do Nell, nie raczył tak po prostu usiąść na dupie. Tylko musiał krążyć i krążyć, i krążyć, a jakoś nikomu w towarzystwie – o zgrozo – najwyraźniej nie przyszło na myśl, że przecież w tej komnacie to może znajdować się jeszcze więcej niespodzianek. Takich bardziej przykrych niż wzbudzających jakiekolwiek pozytywne odczucia.
Wrzask skutecznie odwrócił uwagę od studiowania tekstów brzmiących, jakby napisał je ktoś mocno naćpany – co w sumie może nie było takie nieprawdopodobne – potrzeba sprawdzenia, co się dzieje, stała się o wiele pilniejsza niż odcyfrowanie kolejnego symbolu.
Akurat w sam raz, żeby uskoczyć na bok przed fragmentem posągu. Co gorsza, pod stopą coś chrupnęło, a na dodatek kolejna cośka – skorpionowa, oczywiście – pędziła, najwyraźniej gotowa do zorganizowania sobie obiadu. Machnięcie różdżką – i cholerstwo pofrunęło wysoko, by grzmotnąć zaraz o ścianę z niemałą siłą.
- Jamil, cholera, zostanę twoim koszmarem do końca twoich dni i dłużej! - obiecała, rozeźlona, zamierzając się na kolejnego skorpiona.
427/921