[Jesień 72, 18.09 Mona & Anthony] Look in thy glass

Mona zamrugała, zaskoczona i szczerze poruszona jego zmartwieniem. Powodów było kilka: od zawsze dziwnie przyjmowała troskę okazywaną jej przez kogokolwiek spoza rodziny — już zwłaszcza przez Antoniusza — a do tego była wczesna pora i jej umysł nie pracował na tyle szybko, jak zapewne by oczekiwał. Niewyspana głowa wciąż krążyła wokół zniknięcia Icarusa.
— W lustrzanym odbiciu? Przyrzekam ci, że od rana nigdzie się nie teleportowałam, więc nie mam pojęcia… — Rowle urwała. Przez osowiały umysł przemknęło wspomnienie bladego Śmierciożercy wykrwawiającego się na podłodze jej mieszkania. Myśl ostra, szybka i z mocą sprawczą, ponieważ Shafiq nie był rodziną, ale przez obawę że jemu również mogło coś grozić, zacisnęła lewą dłoń na ramieniu mężczyzny. — O jakim niebezpieczeństwie mówisz? Anthony… martwisz mnie — przyznała, widząc, jak jego wzrok powędrował raz na nią, raz na coś za nią. Pozwoliła mu poprowadzić się niczym ufne jagnię, które nie znało jeszcze kształtu własnego lęku. Jej ciemne oczy śledziły każdy kierunek jego spojrzenia, aż wypowiedział imię Selwyna i zatrzymał przed plakatem.

O… Jonathan, jej kuzyn.
Nie jej Jonathan, ale ten Jonathan… który najwyraźniej miał wcielić się w główną rolę sztuki wystawianej na deska The Globe? W miejsce Hannibala? ,,Jonathan, który nigdy nie podjął pracy w Ministerstwie”, Mona odetchnęła, kiedy w końcu i kolejne szare komórki zaczęły pracować.
— A więc… w tym świecie spełnił swoje marzenie? — strzeliła na oślep, patrząc na swojego mistrza. — O to chodzi? Że tutaj ludzie idą drogami, które w naszym świecie porzucili?
Racjonalne próby uchwycenia sensu słów Antoniusza. Nie mógł jej winić za to, że początkowo pomyślała o czymś zupełnie innym. Sądziła, że może po prostu bardziej rozumiał zasady tej klątwy.
Jej spojrzenie złagodniało, gdy przeniosła je na jego twarz.
— Czy te lustrzane światy zawsze pokazują ludzi takimi, jakimi chcieliby być? — Mona drgnęła, zerkając na swoje ramię. Nic. Żadnej zmiany. Ani śladu odmiany losu. Rozczarowanie, zażenowanie i krótkotrwała, niemądra nadzieja wymieszały się w niej w gęstą, gorzką mieszaninę. — Czy takimi, jakimi nigdy nie mogli się stać?
Jak mogła nawet przez chwilę wierzyć, że mogła wrócić do dawnej sprawności?
— Skoro tutaj przyszliśmy, można też wyjść. Najpierw ustalmy, jak bardzo ten Londyn jest… odwrócony. I czy to nas w ogóle widzi jako… nas — ostrożne, ale i zbolałe spojrzenie zatrzymało się na plakacie. Odbite litery. Odbity świat. Odbici oni. To miał na myśli, mówiąc o lustrzanym świecie. — A potem poszukamy wyjścia zanim cokolwiek w tym miejscu się nami zainteresuje. Chyba że... Wolisz się rozdzielić?