25.02.2023, 12:58 ✶
Peregrinus nie skojarzył twarzy Brenny, a na pewno nie połączył jej konkretnie z Hogwartem ani jej nazwiskiem. Być może gdzieś z tyłu jego głowy przemknęła myśl, że widział już tę twarz, lecz nigdy nie przywiązywał do twarzy zbytniej uwagi, a i teraz był skupiony bardziej na tym, żeby opanować sytuację, niż poszukiwać wspomnień.
Słowa „brygadzistka” i „otrucie” rozwiały część jego wątpliwości i jeśli wcześniej obawiał się nieco tego, kim może okazać się nieznajoma czarownica, teraz był pewien, że nie będzie ona dla niego zagrożeniem. Ona. Ponieważ ten lub to, co doprowadziło ją do tego stanu, niewątpliwie oznaczało niebezpieczeństwo. Pozostawało mieć nadzieję, że napastnik już się oddalił i Peregrinus nie wplącze się przypadkiem w żadne tarapaty; było to ostatnie, czego potrzebował.
Naturalnie nie miał nic przeciwko spełnieniu jej prośby. Od razu przyszło mu do głowy, aby skorzystać z sowy właściciela niewielkiej księgarni, w której dopiero co zrobił zakupy. Nim jednak wstał, nastał moment zawahania. Czy odpowiedzialnie było pozostawić ranną kobietę samą? Nie miał pojęcia, czym została otruta i czy nie padnie zaraz nieprzytomna, wymagając natychmiastowej interwencji. Pozostawała również kwestia tego, czy napastnik już się oddalił, czy nie wróci po nią. Z drugiej strony próba zaniesienia Brenny do środka znacznie opóźniłaby zdobycie sowy, a sprawa była pilna.
Czarodziej podniósł się i rzucił kobiecie ostatnie spojrzenie, wciąż niepewny, czy podjął właściwą decyzję.
— Oczywiście, za sekundę wracam.
Odwrócił się na pięcie i ruszył biegiem z powrotem do budynku, odwracając co chwilę nerwowo głowę, aby upewniać się, że Brennie nie grozi niebezpieczeństwo.
Gdy wpadł do księgarni, księgarz zmierzył go zdziwionym spojrzeniem. Peregrinus poprosił naprędce o sowę i kawałek papieru, wieńcząc swoją wypowiedź słowami: „to pilne”. Jego pośpiech i zaaferowany wyraz twarzy przekonały sklepikarza do wypożyczenia podstarzałej sowy, za cenę kilku knutów, które Trelawney wygrzebał z kieszeni.
Całość zajęła mężczyźnie może dwie-trzy minuty i po chwili był z powrotem w alejce, z ulgą notując, że Brenna wciąż tam jest.
Wyciągnął kartkę papieru i zaczął kreślić zleconą przez nią wiadomość na ścianie jednego z budynków.
— Do Mavelle Bones? — upewnił się jeszcze. Bazgrał coś przez chwilę, po czym zapytał niby od niechcenia. — Wiem, że to prawdopodobnie poufne, ale czy wciąż jesteśmy… zagrożeni? Mam na myśli w tym momencie.
Posłał w końcu wiadomość. Stara, poczciwa sowa poderwała się i odleciała w stronę Ministerstwa. Peregrinus wiódł za nią chwilę wzrokiem, po czym wrócił uwagą w pełni do Brenny.
— Powinienem może posłać również po medyka?
Cała ta sytuacja go zestresowała. Odruchowo sięgnął po paczkę papierosów ukrytą w kieszeni płaszcza, lecz niemal od razu ją puścił. Struta już i tak Brenna nie potrzebowała dodatkowo wdychać dymu z jego fajek.
Słowa „brygadzistka” i „otrucie” rozwiały część jego wątpliwości i jeśli wcześniej obawiał się nieco tego, kim może okazać się nieznajoma czarownica, teraz był pewien, że nie będzie ona dla niego zagrożeniem. Ona. Ponieważ ten lub to, co doprowadziło ją do tego stanu, niewątpliwie oznaczało niebezpieczeństwo. Pozostawało mieć nadzieję, że napastnik już się oddalił i Peregrinus nie wplącze się przypadkiem w żadne tarapaty; było to ostatnie, czego potrzebował.
Naturalnie nie miał nic przeciwko spełnieniu jej prośby. Od razu przyszło mu do głowy, aby skorzystać z sowy właściciela niewielkiej księgarni, w której dopiero co zrobił zakupy. Nim jednak wstał, nastał moment zawahania. Czy odpowiedzialnie było pozostawić ranną kobietę samą? Nie miał pojęcia, czym została otruta i czy nie padnie zaraz nieprzytomna, wymagając natychmiastowej interwencji. Pozostawała również kwestia tego, czy napastnik już się oddalił, czy nie wróci po nią. Z drugiej strony próba zaniesienia Brenny do środka znacznie opóźniłaby zdobycie sowy, a sprawa była pilna.
Czarodziej podniósł się i rzucił kobiecie ostatnie spojrzenie, wciąż niepewny, czy podjął właściwą decyzję.
— Oczywiście, za sekundę wracam.
Odwrócił się na pięcie i ruszył biegiem z powrotem do budynku, odwracając co chwilę nerwowo głowę, aby upewniać się, że Brennie nie grozi niebezpieczeństwo.
Gdy wpadł do księgarni, księgarz zmierzył go zdziwionym spojrzeniem. Peregrinus poprosił naprędce o sowę i kawałek papieru, wieńcząc swoją wypowiedź słowami: „to pilne”. Jego pośpiech i zaaferowany wyraz twarzy przekonały sklepikarza do wypożyczenia podstarzałej sowy, za cenę kilku knutów, które Trelawney wygrzebał z kieszeni.
Całość zajęła mężczyźnie może dwie-trzy minuty i po chwili był z powrotem w alejce, z ulgą notując, że Brenna wciąż tam jest.
Wyciągnął kartkę papieru i zaczął kreślić zleconą przez nią wiadomość na ścianie jednego z budynków.
— Do Mavelle Bones? — upewnił się jeszcze. Bazgrał coś przez chwilę, po czym zapytał niby od niechcenia. — Wiem, że to prawdopodobnie poufne, ale czy wciąż jesteśmy… zagrożeni? Mam na myśli w tym momencie.
Posłał w końcu wiadomość. Stara, poczciwa sowa poderwała się i odleciała w stronę Ministerstwa. Peregrinus wiódł za nią chwilę wzrokiem, po czym wrócił uwagą w pełni do Brenny.
— Powinienem może posłać również po medyka?
Cała ta sytuacja go zestresowała. Odruchowo sięgnął po paczkę papierosów ukrytą w kieszeni płaszcza, lecz niemal od razu ją puścił. Struta już i tak Brenna nie potrzebowała dodatkowo wdychać dymu z jego fajek.
źródło?
objawiono mi to we śnie
objawiono mi to we śnie