[8/10/72] If I was sorry for my actions, would I ever stoop so low? | Benjy, Prudence

Stałem przed nią jeszcze chwilę wcześniej, a teraz klęczałem na zimnej, brudnej posadzce Nokturnu, jednej z tych, na których człowiek normalnie nie uklęknąłby nawet po to, żeby podnieść pieniądz, ale ja nie myślałem o ziemi. Nie myślałem o niczym, poza nią i tym jednym faktem, który uderzał mnie w klatkę z taką siłą, że serce biło mi jak oszalałe - ona chciała zostać moją żoną tej nocy. Nie jutro, nie potem, nie kiedy świat będzie bezpieczniejszy - teraz, bo powiedziałem “teraz”, a ona powiedziała “niech tak się stanie”. Jej słowa wisiały w powietrzu jak zaklęcie, ieprzona przysięga, która zawiązała się zanim ktokolwiek ją wypowiedział formalnie. Kiedy patrzyłem na jej twarz, na te szeroko otwarte oczy, na ten uśmiech, który był czymś między ulgą a pewnością, wiedziałem już, że nie ma odwrotu - nie będzie odwrotu, nigdy go nie było, bo ona naprawdę mnie wybrała, a ja ją, od lat, tylko oboje byliśmy zbyt zrujnowani, zbyt dumni i zbyt pierdolnięci, by to przyznać. Do dziś.
Prudence zawsze miała ten swój sposób patrzenia na świat - dziwny, intuicyjny, popierdolony, a jednocześnie tak konsekwentny, że czasem miałem wrażenie, że to ja jestem nienormalny, dla niej decyzja, którą inni podejmowaliby miesiącami, latami, ważąc „za” i „przeciw” jakby od tego zależało istnienie wszechświata… Była prosta. Chciała wyjść za mnie tej nocy - nie jutro, nie kiedyś, nie gdzieś.
Teraz. Słuchałem jej, stała przede mną twardo, z tym spojrzeniem, które nie miało w sobie ani krzty zawahania, i każda sylaba, którą wypowiadała, brzmiała jak decyzja za nas oboje.
Nie jak prośba.
Nie jak życzenie.
Jak dekret.
I to było dla niej naturalne.
Właśnie dlatego kochałem ją bardziej, niż było to zdrowe.
Stałem przed nią jeszcze sekundę, czując jej dłonie na mojej piersi, ciepło przebijające przez płaszcz, puls, który uspokajał mnie bardziej niż jakiekolwiek zaklęcie ochronne. A ona waliła we mnie słowami - jedno po drugim, te „nie będziemy czekać”, „ufam ci”, „ty będziesz mój”, i nagle… To nie brzmiało nierozsądnie. To brzmiało jak pieprzona prawda, bo świat dookoła walił się jak rozpadający się grobowiec, bo jutro mogło nie nadejść, bo jakim cudem miałem odmówić kobiecie, która całe życie walczyła o wszystko, a teraz wreszcie walczyła o mnie?
Nigdy nie uciekła przede mną, nigdy się mnie nie bała, nawet wtedy, gdy powinna. To jej spojrzenie - miękkie, pewne, tak spokojne w tej popierdolonej sytuacji - było jak kotwica, która zatrzymała mnie, zanim sam zacząłem tonąć
Czekaliśmy za długo.
Zbyt długo grzebaliśmy się w przeszłości.
Zbyt długo umieraliśmy osobno.
A ona właśnie mówiła mi, że tego nie chce.
Chce mnie.
Teraz.
Nigdy nie należałem do nikogo. Ludzie mnie brali, używali, tracili - ja znikałem. Ale ona? Ona mówiła to tak, jakby to było oczywiste, a ja pozwoliłem, żeby właśnie tak było. Kurwa. Kurwa, kurwa, kurwa. Kiedy mówiła, czułem, jak coś się we mnie uspokaja, choć nie powinno. Jej słowa były tak zdecydowane, tak pewne, że aż nierozsądne - a ja, jebany rozsądny „obywatel wojenny”, powinienem ją od nich odciągać, ale ona tylko stała przede mną i mówiła o tym „teraz”, mówiła o ślubie tej nocy, mówiła to z tym swoim tonem, który nie znosił sprzeciwu, nawet jeśli jej głos był cichy. I nagle cała logika, cała ostrożność, cała moja wypaczona moralność… Wszystko to poszło w diabły.
„A Ty będziesz mój.”
W tym jednym zdaniu było wszystko, przed czym uciekałem całe życie - wszystko, czego pragnąłem, wszystko, czego się panicznie bałem, właśnie dlatego uklęknąłem - nie ostrożnie, nie ceremonialnie, tylko jak ktoś, komu podcięto nogi decyzją, która była większa niż on sam. Moje kolano uderzyło o podłogę z głośniejszym dźwiękiem, niż planowałem, ale nie szukałem równowagi, to ona była moją równowagą. Moje ciało ruszyło szybciej, niż zdążyłem pomyśleć. Jedna sekunda - stałem. Druga - klęczałem. Upadłem na klęczki jak ktoś, kto złożył broń przed jedyną osobą, która miała prawo mu ją odebrać. Jej twarz drgnęła w zaskoczeniu, ale nie cofnęła się ani o centymetr, patrzyła na mnie, jakby wiedziała, że coś robię, tylko jeszcze nie wiedziała co. Moje palce trafiły na metal i instynktownie złapałem nóż odwrotnie niż trzeba, ostrzem do siebie, rękojeścią na zewnątrz - ten sam, który kiedyś jej pokazywałem w piwnicy w Exmoor. Ten, który trzymałem latami, bo był jedyną rzeczą, która łączyła mnie z kimś, kto kiedyś próbował zrobić ze mnie człowieka. Ten sztylet znał mnie lepiej niż ktokolwiek, kiedy mentor mi go przekazał, powiedział, że to narzędzie „pozbawia człowieka resztek złudzeń”, a teraz ja dawałem je kobiecie, która była jedyną osobą, z którą chciałem te złudzenia dzielić. Poczułem ciepło krwi, ale to nie miało żadnego znaczenia, wyciągnąłem go do niej, rękojeścią w jej stronę, ostrzem w swoją, tak blisko, że każdy głębszy oddech wbijałby mi go w mostek, ale patrzyłem w jej oczy, w jej twarz, nie na jej drżącą dłoń. Wyciągnęła rękę i położyła ją na mojej, delikatnie, aż za delikatnie jak na kogoś, kto przed chwilą wykłócał się ze mną o rzeczy, które mogły nas rozpierdolić na lata, na całe, samotne życie - jej palce dotknęły mojej skóry, tej gorącej od bólu i krwi, i zrobiło mi się tak lekko w klatce, że aż coś we mnie zabolało mocniej. Patrzyła na nóż nie z szokiem, nie z paniką, tylko z czymś, co wyglądało jak… Zrozumienie, jakby wiedziała, że trzymam w dłoni coś więcej niż broń, że w tym momencie podawałem jej kawał mojego życia, by mogła zdecydować, co z nim zrobi. Jej „mój” było jak zaklęcie, mocniejsze niż te, które wypierdalają w powietrze całe budynki. W tym momencie oddałbym jej wszystko.
Nie wiedziałem czy ktokolwiek kiedykolwiek spojrzał na mnie tak, jak ona patrzyła teraz - kurwa, nie, nigdy - ani ze strachem, ani z euforią, tylko z tą absolutną pewnością, która potrafi z człowieka zrobić coś nowego. Prue potrafiła, zawsze, nawet wtedy, kiedy jeszcze byliśmy po przeciwnych stronach, nawet kiedy każde nasze spotkanie kończyło się na krawędzi jakiegoś pierdolonego konfliktu, ona zawsze trafiała tam, gdzie nikt nie miał dostępu. Teraz też.
To jedno zdanie, to jedno cholerne zdanie o pocałunku, zmiotło mnie kompletnie - zmiotło jak fala, która nie powinna istnieć. Nie dałem jej nawet chwili, nawet sekundy, nie było już żadnego „powoli” - żadnej elegancji, żadnego „pozwól, że wstanę”, żadnego łagodnego gładzenia jej policzka. Kurwa, nie. Ja po prostu wyrwałem się w górę, jakby ktoś mnie pociągnął za sznur przywiązany do kręgosłupa. Z kolan do jej ust w pół sekundy.
- Mon toulnesol de cimetièle. - Wysyczałem jej w usta, ledwie oddzielając nasze wargi. - Mój cmentalny słoneczniku. Zawsze. - A potem ją pocałowałem, bez żadnej ostrożności, bez wahania, jak ktoś, kto właśnie zmienił całe swoje i jej życie jednym gestem i nagle poczuł ciężar tej decyzji, i jednocześnie wolność, którą ona dawała. Pocałowałem ją tak, jakby jutro miało nie istnieć - tak, jakby była pieprzonym cudem, który ktoś podsunął mi pod nos w ostatniej chwili przed końcem świata. Przytrzymałem jej twarz dłońmi, kciuki pod kośćmi policzkowymi, jakbym nie chciał jej puścić ani na chwilę. To było pełne wszystkiego, co we mnie siedziało przez lata. Złości. Miłości. Żalu. Pożądania. Frustracji. Tęsknoty. Strachu. Nadziei. Wszystkiego, co kiedykolwiek przed nią ukrywałem. Oparłem czoło o jej, oddech miałem gorący i nierówny, głos rozszarpany czymś, co nie chciało już być niewypowiedziane. Jedną rękę nadal trzymałem na jej twarzy, drugą osunąłem na jej kark, palce zaciśnięte tuż pod włosami, tak blisko, że nie dałbym rady jej puścić, nawet gdyby świat się zawalił, moje usta sunęły po jej ustach tak, jakby próbowały nadrobić wszystkie lata straconego czasu.
- Kocham cię, wiesz? Zawsze cię kochałem.