Bestiariusz

Udomowione

Są to stworzenia, które każdy czarodziej może nabyć, a i odwdzięczą się one niejednokrotnie wielką sympatią. Istnieją na wzór naszych domowych zwierząt, a więc są dosyć pospolite i udomowione. Są popularne wśród czarodziejów zajmujących się hodowlą dzikich stworzeń, stanowią często ich towarzyszy. Wiedza o tych stworzeniach jest powszechna.

Chorbotek

Występowanie: Europa; nie pojawiają się naturalnie w miastach.
Pożywienie: dżdżownice.
Magiczne właściwości: sok z chorbotków jest wykorzystywany do eliksirów.
Wygląd: przypominają różowe, mięsiste grzyby z pojedynczymi, czarnymi włoskami, które przypominają ostre kolce (ale nimi nie są). Do poruszania się posiadają muskularne, czarne macki, którymi zakorzeniają się w ziemi. Wzrastają do 30 cm.
Informacje dodatkowe:  nie wykazują zainteresowania czymkolwiek poza przetrwaniem, w razie zagrożenia uciekają. Żyją w większych skupiskach osobników, których liczebność zależy od sprzyjających warunków do rozrodu. Bardzo szybko się rozmnażają, w kilka dni potrafią pokryć cały ogród, dlatego niekiedy uważane są za szkodniki. Bardzo trudno się ich pozbyć, kiedy zaczynają się rozmnażać. Jednym z nielicznych sposobów na pozbycie się ich jest jad toksyczka. Stanowią ulubiony przysmak gnomów ogrodowych.

Gościsz

Występowanie:  Europa; zmieszkują głównie wsie i stare domy na przedmieściach (zakłada się, że w co trzeciej chacie czy podmiejskim domu mieszka przynajmniej jedna grupa tych istot).
Pożywienie: resztki mugolskiego i czarodziejskiego jedzenia.
Magiczne właściwości: w domostwach, w których gościsze się osiedliły (i są regularnie karmione), nie ma myszy, szczurów, owadów ani innych nieproszonych gości.
Wygląd: niewielkie, podobne do elfów istoty. Wzrastają do maksymalnie 20 cm. Posiadają parę barwnych skrzydeł podobnych do skrzydeł os. Nigdy się nie ubierają, dlatego spotyka się je nagie. Są bardzo tłuste.
Informacje dodatkowe: gościsze to istoty żyjące w grupach liczących od trzech do sześciu osobników. Przez starszych czarodziei otaczane są opieką, albowiem uważa się je za domowe duchy opiekuńcze, co jednak nie jest do końca prawdą. Są chorobliwie łakome, zachłanne i terytorialne. Nie wpuszczają na swój teren niczego, co mogłoby odebrać im resztki zostawiane przez domowników czy zagrozić dobrostanowi żywiciela.

Gumochłon

Występowanie: niemal cały świat wykluczając klimat suchy; żyją w miejscach wilgotnych, najczęściej podmokłych, takich jak bagna, można je również spotkać przy zbiornikach wodnych.
Pożywienie: rośliny (zwłaszcza sałata).
Magiczne właściwości: wypuszczają śluz, który można stosować do zagęszczania eliksirów.
Wygląd: niewielkie istoty, które przypominają grube dżdżownice. Ich kolorystyka waha się od jasnych brunatnych po nawet żółtawe odcienie. Mają dwa identyczne końce.
Informacje dodatkowe: Istoty te nastawione są na przetrwanie, przy czym próżno u nich szukać rozwiniętego instynktu samozachowawczego, interesuje je głównie konsumpcjonizm. Próżno się w nich doszukiwać inteligencji, nie da się ich tresować itd. Bardzo mało się poruszają. Gumochłony są jadalne i robione są z nich placki stanowiące przysmak m.in. na stołach Hogwartu.

Pufek

Występowanie: cały świat.
Pożywienie: są wszystkożerne, zjadają nawet odpady, pająki i inne owady; mają zamiłowanie do zjadania smarków z nosa swoich właścicieli.
Magiczne właściwości: bycie słodkim; futro wykorzystywane przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: małe, okrągłe stworzenie o jasnym, miękkim futrze. Potrafią przyjmować najróżniejsze kolory, nawet odcienie różu, zieleni czy niebieskiego. Posiadają okrągłe, czarne, duże oczy nad niewielkim otworem gębowym, z którego potrafią wysuwać bardzo długi język służący do zdobywania pokarmu. Poruszają się na drobnych czterech łapkach.
Informacje dodatkowe: są niezwykle przyjacielskie i szybko przywiązują się do człowieka. Nie wymagają przy tym nakładów pracy w opiece – są samowystarczalne. Bardzo lubią być przytulane oraz podrzucane. Co ciekawe lubią podrzucanie do tego stopnia, że popularne jest bawienie się nimi przez dzieci w formie rzucania nimi jak piłką. Nie czyni im to żadnej krzywdy. Mruczy, gdy jest zadowolony – wytwarzane podczas tego wibracje uważane są za terapeutyczne, pomagają w uspokojeniu i zasypianiu. Kiedy zgłodnieje, wyciąga długi, wąski język i szuka jedzenia. Bardzo lubi przyklejać swój język do nosa czarodzieja i jeść jego smarki, kiedy ten śpi.

Odmianą pufków jest puszek pigmejski, będący miniaturką pufka (zachowuje się i żywi dokładnie tak samo), mieszczącą się w dłoni dorosłego czarodzieja. Występuje w odcieniach różu lub fioletu.